~The Devil is real. And he is not a little red man with horns and a tail. He can be beautiful.
Because he is a fallen angel and he used to be God's favorite~

Ένας μήνας αργότερα.

{τριτοπρόσωπη αφήγηση}

Ένας δυνατός, συνεχόμενος θόρυβος ακουγόταν σε όλο το κτήριο καθώς τα χτυπήματα χτυπούσαν δυνατά αλλά ρυθμικά, το ένα μετά το άλλο, στην σκληρή επιφάνεια.

«Trevor.» η φωνή που φώναζε το όνομα του δεν ήταν αρκετή για να ακουστεί στα αυτιά του πρασινομάτη λύκου που συνέχισε να χτυπάει τον σάκο ακόμα πιο δυνατά κάνοντας τον να κουνιέται περισσότερο από το κανονικό, με περισσότερη ταχύτητα.

Οι γωνίες του προσώπου του είχαν σφιχτεί τόσο πολύ που κάποιος με μεγάλη σιγουριά θα έλεγε ότι τα δόντια του ήταν έτοιμα να σπάσουν. Οι φλέβες του είχαν κάνει την εμφάνιση τους και φαίνονταν έντονα στα χέρια του αλλά και στον λαιμό του. Όλο του το σώμα ήταν τσιτωμένο και σφιγμένο.

«Trevor!» η γνωστή φωνή φώναξε ακόμα πιο δυνατά από πριν, καταφέρνοντας αυτή την φορά να κεντρίσει την προσοχή του.

«Τι στον διάολο θες πάλι;» η φωνή του βγήκε άγρια μέσα από σφιγμένα δόντια. Οι κόρες των ματιών του στριφογύρισαν εκνευρισμένα χωρίς ωστόσο να αποχωρίζονται τον μαύρο, σκληρό σάκο πυγμαχίας τον οποίο κοιτούσε με μίσος, σαν να έβλεπε μπροστά του κάποιο μισητό πρόσωπο.

Ο φίλος του ξεφύσηξε βλέποντας τον στην ίδια κατάσταση. Μια καταστροφική κατάσταση που επικρατούσε εδώ και έναν ολόκληρο μήνα.

Από τότε που η Sky έγινε καπνός.

«Είσαι έτσι εδώ κι έναν μήνα...» του υπενθύμισε την κατάσταση του για πολλοστή φορά λες και υπήρχε περίπτωση να το είχε ξεχάσει, αν και στην πραγματικότητα ο χρόνος στο μυαλό του νεαρού λύκου έμοιαζε να κυλάει σαν νερό. Με την μόνη διαφορά ότι κυλούσε βασανιστικά.

«Πρέπει να επανέλθεις Trevor. Τα βράδια είσαι συνέχεια έξω, γυρνάς ξημερώματα μεθυσμένος - όποτε κάνεις τον κόπο να επιστρέψεις πίσω -, καπνίζεις ένας θεός ξέρει πόσα τσιγάρα την ημέρα και μετά έρχεσαι και βγάζεις τον θυμό σου στο γυμναστήριο πάνω σε έναν σάκο του μποξ, τον οποίο έχεις σχεδόν ρίξει κάτω.» συνέχισε ο Dave δείχνοντας την δυσανασχέτηση στην φωνή του καθώς ξεκίνησε να πλησιάζει προς το μέρος του. Δεν τολμούσε όμως να σταθεί δίπλα του ξέροντας πως ο φίλος του ήταν ικανός για πολλά όταν ήταν εξοργισμένος.

«Πόσες φορές πρέπει να σου το πω Dave; Είμαι μια χαρά!» ο ξανθός άνδρας έκανε μερικά βήματα πίσω όταν το έντονα πράσινα μάτια του καρφώθηκαν απότομα και θυμωμένα πάνω του.

Ο πρασινομάτης σταμάτησε να βαράει μανιακά τον σάκο και έκανε ένα βήμα πίσω. Τράβηξε πάνω από το κεφάλι του το λεπτό ύφασμα που δεν ήταν αρκετό για να καλύψει το σμιλεμένο από γυμνασμένους μύες σώμα του καθώς στην συνέχεια άρπαξε μια λευκή πετσέτα ρίχνοντας κάτω το αντικείμενο στο οποίο στηριζόταν.

«Ναι, βλέπουμε όλοι πόσο καλά είσαι.» σχολίασε μια φωνή ειρωνικά από το βάθος πριν γελώντας στρέψει το βλέμμα του προς τον ξανθό «Δεν καταλαβαίνω από που έβγαλες τα συμπεράσματα σου Dave ότι ο αγαπημένος μου αδερφός έχει αλλάξει...» χαμογέλασε πλατιά πριν καταναλώσει μια γενναία ποσότητα αλκοόλ.

«Απλά βγάζει στην επιφάνεια τον πραγματικό, κατεστραμμένο εαυτό του. Ο μπαμπάς θα είναι πολύ περήφανος μόλις μάθει τι ρεμάλι γίνεσαι. Τόσο περήφανος που ίσως σε δεχτεί πίσω στην οικογένεια και ακυρώσει το συμβόλαιο θανάτου που υπέγραψε για να σε ξεφορτωθεί» είπε χαρούμενος κοιτώντας τον από μακριά χωρίς ίχνος λύπης στην φωνή του.

«Στον διάολο να πας κι εσύ και η γαμώ επιχείρηση που αποκαλεί αυτός ο μπάσταρδος οικογένεια» Ο Trevor κλότσησε με δύναμη ένα γεμάτο καφάσι με άδειες μπύρες δημιουργώντας ξανά θόρυβο στο -σχεδόν- άδειο δωμάτιο. Ήλπιζε η ηχώ από το σπάσιμο των μπουκαλιών να ήταν αρκετά δυνατή έτσι ώστε να είχε φτάσει ως τα αυτιά του Nash και να τον είχε ζαλίσει.

Τα δικά του αυτιά ήταν ήδη ζαλισμένα και οι ήχοι πυροβολισμών από σφαίρες που είχε εξαπολύσει τις τελευταίες μέρες σε διάφορα πρόσωπα, έκαναν το κεφάλι του να πονάει.

Προσπαθούσε να μην σκέφτεται πόσο κοντά ήταν στο να χάσει τον εαυτό του ξανά καθώς ανέβαινε τις σκάλες, προσπαθώντας να φύγει όσο πιο γρήγορα από εκείνο το μέρος πριν επιτρέψει στον εαυτό του να μολυνθεί περισσότερο από τον ίδιο αέρα που ανέπνεε και ο αδερφός του.

«Κατάφερες ήδη να κερδίσεις τον σκοπό σου Trevor και να γαμήσεις με κάθε δυνατό τρόπο αυτή την οικογένεια. Οπότε τώρα αποδέξου την μοίρα σου και μην σκοτώνεις τους ίδιους σου τους άνδρες επειδή μια πουτάνα σε έκανε να χάσεις το μυαλό σου» Ο Nash σηκώθηκε όρθιος από την θέση του πριν ξαφνικά ξανά αρχίσει να γελάει ειρωνικά.

Ο Trevor πάγωσε στην θέση του, σταματώντας τα βήματα του.

«Αλλά σωστά, ξέχασα...» ήπιε μια ακόμα γουλιά από το γυάλινο μπουκάλι ουίσκι πριν ξεκινήσει να περπατάει προς το μέρος του «Καμία γυναίκα δεν φταίει που είσαι έτσι. Ούτε η μητέρα σου, ούτε η Elena, ούτε η κόρη του αλήτη του Brody...»

Στάθηκε ακριβώς μπροστά του με ένα μισό, χαιρέκακο χαμόγελο που πολλές φορές είχε δει ο Trevor να στολίζει το πρόσωπο του πατέρα του καθώς τον έβλεπε να βασανίζεται και να φτύνει αίμα στα πόδια του, θυμίζοντας του πόσο αδύναμος ήταν πάντα. Τώρα το ευχαριστιόταν κι αυτός.

«Εσύ είσαι αδύναμος.»

Μόνο που αυτός δεν θα το απολάμβανε για πολύ. Όπως επίσης και ο πατέρας του.

«Έχεις δίκιο Nash. Είμαι αδύναμος...»

Ο πρασινομάτης λύκος σήκωσε το κεφάλι του στο ύψος του αποκαλύπτοντας ένα πλατύ χαμόγελο που έκανε τους πάντες να απορήσουν. Τα μάτια του εκπέμπαν μια λάμψη βουτηγμένη στο σκοτάδι.

Το βλέμμα του φαινόταν να το απολαμβάνει. Έδειχνε περηφάνια εκεί που δεν έπρεπε να υπάρχει. Κι όμως, με μόνο ένα απλό βλέμμα ο νεαρός λύκος μπορούσε άνετα να απορροφήσει κάθε σταγόνα υποτιθέμενης δύναμης και σιγουριάς.

«Άλλα όχι πιο αδύναμος από εσένα.»

Με αυτά τα λόγια άρπαξε το μπουκάλι μέσα από τα χέρια του αδερφού του και πριν αυτός προλάβει τα αντιδράσει αυτό προσγειώθηκε στο κεφάλι του, αφήνοντας ποτάμια από αίμα να κυλήσουν.

Ο Nash έπεσε στα γόνατα ακριβώς μπροστά του βογκώντας από τον πόνο και πλέον ο Trevor ήταν αυτός που τον κοιτούσε με μια υπεροπτική ματιά από ψηλά.

Έκανε μια γκριμάτσα υποτιθέμενης λύπης στριφογυρίζοντας το μπουκάλι στα χέρια του «Δεν έσπασε...Μόνο ράγισε λίγο.» είπε πετώντας το αδιάφορα στο πάτωμα αφήνοντας το να σπάσει σε χιλιάδες μικρά κομμάτια, όπως ακριβώς έσπασε και το ηθικό του Nash Sage.

«Κρίμα που δεν συγκρίνεται σε όλα αυτά που θα σου επιβάλει ο Andre να υποστείς αφού μάθει τι κάνεις πίσω από την πλάτη του. Ήθελα να σου χαρίσω ένα μικρό μόνο δείγμα για να σε προειδοποιήσω αφού είμαι και ένας τόσο καλός αδερφός...»

Ο Nash έβριζε κάτω από την βαριά ανάσα του καθώς προσπαθούσε να σταματήσει με κάποιον τρόπο το ρυάκι αίματος που έβγαινε από το μέτωπο του.

Ο Trevor σχεδόν γέλασε παρακολουθώντας τον σε αυτή την κατάσταση. Ήταν σειρά του να το απολαύσει έστω και για λίγο «Ω, μην κάνεις έτσι Nash. Θα περάσει. Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει δεν λένε;»

Τον χτύπησε με το χέρι του στον ώμο του καθώς έσκυψε λίγο προς το μέρος του έτσι ώστε η φωνή του να φτάνει καθαρά στα αυτιά του «Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι... Αυτό να είναι το μόνο κοινό μας στοιχείο hermano.»

Γέλασε ελαφρώς καθώς ξεκίνησε να βηματίζει προς τις σκάλες του πάνω ορόφου που οδηγούσαν προς την έξοδο.

Πριν αρχίσει να ανεβαίνει τα σκαλιά έκανε νόημα σε μια κοπέλα των Wolves που μέχρι τότε παρακολουθούσε από την είσοδο τα πάντα ελάχιστα σοκαρισμένη, να πλησιάσει προς το μέρος του.

«Φρόντισε τον» την έστειλε προς τον αδερφό του ο οποίος είχε καταφέρει να καθίσει σε μια καρέκλα με δυσκολία ενώ ταυτόχρονα πίεζε μια από τις πετσέτες του γυμναστηρίου στην πληγή.

Σήκωσε το καφέ βλέμμα του σε αυτό το πράσινο του αδερφού του σμίγοντας τα φρύδια του με απορία. Ή με πόνο, ή με θυμό. Ήταν τόσο ανάμεικτα τα συναισθήματα στο πρόσωπο του αλλά το βλέμμα του δεν λύγιζε.

Άνοιξε τα χείλη του θέλοντας να μιλήσει αλλά γρήγορα τα έκλεισε νιώθοντας έναν έντονο πόνο να διαπερνάει την σπονδυλική του στήλη.

«Δεν έχω πρόθεση να σε σκοτώσω Nash. Δεν είμαι εκείνος. Σε χρειάζομαι ζωντανό για να με βοηθήσεις να ξεφορτωθούμε το πτώμα του αφού τον σκοτώσω, γιατί όπως θα έλεγε και ο μακαρίτης ο παππούς...»

Ο Trevor του χάρισε ένα μισό χαμόγελο πριν κλείσει το μάτι του παιχνιδιάρικα και ειρωνικά «Αυτή είναι οικογενειακή επιχείρηση.»

Καθώς πήγε να ανοίξει την πόρτα μπροστά του η φωνή του Nash ξανά ακούστηκε, πιο βαθιά και σφιγμένη από πριν καθώς ταυτόχρονα απομάκρυνε το χέρι της κοπέλας από πάνω του με δυσκολία όταν αυτό πίεζε δυνατά την πληγή.

«Χωρίς την οικογένεια Trevor είσαι ένας μοναχικός λύκος. Και οι μοναχικοί λύκοι δεν επιβιώνουν.»

Ο νεαρός λύκος έσφιξε το χερούλι της πόρτας. Ήθελε να ακουμπήσει το κεφάλι του πάνω στην ξύλινη επιφάνεια και να σταθεί για λίγο εκεί ακίνητος. Χωρίς να ακούει καν την καρδιά του να χτυπάει. Απλά να χαλαρώσει.

Αλλά κάτι τέτοιο έμοιαζε απίθανο έτσι όπως τα πάντα είχαν αρχίσει να καταστρέφονται.

«Αυτό δεν ισχύει για τους αρχηγούς Nash.»

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω στην ταράτσα του κτηρίου πριν επιτρέψει στο μυαλό του να σκεφτεί περαιτέρω για ανούσια πράγματα που φαίνονταν αδύνατα.

Στάθηκε στην άκρη της τοποθετώντας τα χέρια του πάνω στα κάγκελα.

Ήθελε να καπνίσει εκεί έξω αλλά η φλόγα του αναπτήρα φαινόταν τόσο λίγη μπροστά στην φλόγα που έκανε την ύπαρξη του να φλέγεται.

Η φλόγα που ποθούσε δεν ήταν κοντά του πλέον.

Είχε φύγει. Είχε φύγει τόσο απλά χωρίς καν να του πει αντίο.

Τις πρώτες μέρες ήθελε σαν τρελός να πάει να την βρει αλλά οι Wolves τον κράτησαν πίσω.

Έστειλε όμως ανθρώπους να την ψάξουν στο Los Angeles.

Μέρα νύχτα έψαχναν όχι μόνο την πόλη αλλά και όλη την πολιτεία της Καλιφόρνιας. Όλοι ήταν σίγουροι ότι εκεί θα ήταν από την στιγμή που οι Five είχαν εξαφανιστεί την ίδια νύχτα. Αλλά κανείς δεν μπόρεσε να την βρει.

Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του κάνοντας τα χαρακτηριστικά του να ζαρώσουν.

Τι και αν την βρήκαν οι Dragons; Αν την έχουν κάπου κλειδωμένη όπως πριν λίγους μήνες;

Σίγουρα αν βρίσκεται στα χέρια τους δεν θα καταφέρει κανείς να την βρει...

Κλώτσησε για ακόμα μια φορά σήμερα τα σιδερένια κάγκελα με νεύρα. Για καλή του τύχη αυτά δεν έσπασαν όπως όλα τα άλλα.

Είχε εκνευριστεί τόσο πολύ με την συμπεριφορά της. Την μία στιγμή της είχε σώσει την ζωή -ακόμα κι αν η ίδια δεν ήθελε να σωθεί- και την άλλη εκείνη είχε εξαφανιστεί. Έναν μήνα τώρα είχε χαθεί.

Θα μπορούσε να την είχε αφήσει να τελειώσει την ζωή της από την στιγμή που και η ίδια ήθελε τόσο πολύ να το κάνει αλλά δεν ήθελε. Δεν μπορούσε να αντέξει καν στην σκέψη ότι θα πέθαινε. Ότι η ιστορία που είχε γράψει θα σβινόταν για πάντα.

Και τι κι αν εκεί που πήγε αποφάσισε να το κάνει; Αποφάσισε να βάλει ένα τέλος; Υπήρξε κάποιος για να την σταματήσει έγκαιρα άραγε;

Καθώς το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει ήθελε να εξαφανιστεί μέσα του για να μην ξανά γεμίσει φως ποτέ, να μην ξανά γεμίσει το μυαλό του με ψεύτικες ελπίδες.

Ξεκίνησε να κατεβαίνει τις εξωτερικές σκάλες, δεν επιθυμούσε να ξανά πάει μέσα για να δει τον αδερφό του. Όχι, ήταν καλύτερα να φύγει όσο πιο μακριά μπορούσε τώρα.

Ήξερε ήδη ότι θα καταλήξει μεθυσμένος σε κανένα μπαρ με αδιάφορες, ημίγυμνες κοπέλες να τον περιτριγυρίζουν καθώς έβαζε μπροστά την μαύρη μηχανή του.

Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει όταν μια φωνή τον σταμάτησε.

«Πρέπει να μιλήσουμε.» μια άγνωστη προς τα αυτιά του ανδρική φωνή ακούστηκε μέσα από το σκοτεινό σοκάκι.

Ο Trevor σταμάτησε καθώς έβγαλε το όπλο που υπήρχε στην πίσω τσέπη του παντελονιού του.

Μέσα στο σοκάκι ακουγόντουσαν βήματα να πηγαίνουν πέρα δώθε, αργά αλλά με θόρυβο που προκαλούσε ηχώ στους άδειους δρόμος μέχρι τελικά να φτάσει στα αυτιά του.

«Τι λέει; Θα έρθεις ή θα κάθεσαι και θα με κοι--» πριν προλάβει ο άγνωστος άνδρας να ολοκληρώσει την πρόταση του, η πλάτη του είχε γίνει ένα με τον πέτρινο τοίχο και ένα μαύρο πιστόλι είχε τοποθετηθεί με την κάννη του να σημαδεύει την καρωτίδα, μειώνοντας την κυκλοφορία του αίματος στον λαιμό του.

«Όνομα.» απαίτησε ο πρασινομάτης λύκος καθώς τράβηξε το θήραμα του προς την πιο κοντινή πηγή φωτός.

Το καστανόξανθα μαλλιά του νεαρού άνδρα φωτίστηκαν καθώς το φως από τις λάμπες του δρόμου έπεσαν πάνω του. Το γεγονός ότι ακόμα ένα όπλο απειλούσε άμεσα την ζωή του δεν τον εμπόδισε από το να σηκώσει το κεφάλι του παρουσιάζοντας ένα αυτάρεσκο μισό χαμόγελο σε χείλη ματωμένα.

Ο Trevor έκανε μισό βήμα πίσω για να παρατηρήσει καλύτερα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Φαινόταν γνωστός, σαν να τον είχε δει σε καμιά φωτογραφία αλλά του ήταν ακόμα άγνωστος.

Παρατήρησε το μαυρισμένο μάτι του όπως επίσης και την ουλή που είχε αποκτήσει το δεξί μέρος του προσώπου του. Τα καφέ χρώμα των ματιών του ίσα που φαινόταν καθώς το άσπρο γύρω από τις ίριδες των ματιών του είχε αποκτήσει ένα κόκκινο χρώμα, σαν να αιμορραγούσε από μέσα.

«Είναι πολύ άσχημα ε;» ο άγνωστος άνδρας γέλασε με μια βραχνή χροιά στην φωνή του παρακολουθώντας τις εκφράσεις που έπαιρνε ο πρασινομάτης μπροστά του «Έτσι είναι όταν μπλέκεις με τα λάθος άτομα. Ακόμα και αν ήμουν ο χειρότερος εκεί μέσα»

Ο Trevor πίεσε την κάνη του όπλου περισσότερο στον λαιμό του κάνοντας τον να ξεροκαταπιεί χωρίς ωστόσο αυτό να αλλάξει την ψύχραιμη μάσκα που φορούσαν τα χαρακτηριστικά του.

«Απαίτησα να μάθω κάτι. Και όταν απαιτώ περιμένω μια απάντηση.» οι λέξεις βγήκαν απειλητικά ακόμα και μέσα από σφιγμένα δόντια «Ποιος είσαι;»

«Α ναι σωστά, δεν έχουμε συστηθεί ακόμα επισήμως...» ο καστανόξανθος προσπάθησε με το ελεύθερο του χέρι να απομακρύνει το όπλο από την καρωτίδα του, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Το δάκτυλο του Trevor ακούμπησε την σκανδάλη, δείχνοντας του πως ήταν στα πρόθυρα να χάσει την υπομονή του.

«Ή θα κόψεις τις μαλακίες και θα μιλήσεις ή θα δεις τον εαυτό σου να πεθαίνει αργά και βασανιστικά» πίεσε κι άλλο την σκανδάλη «Κάπου είχα ακούσει ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί ακόμα και μετά τον θάνατο, έστω και για λίγο...» ένα μικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του «Ίσως θα πρέπει να το ανακαλύψω μόνος μου--»

«Leon! Leon Black!» απάντησε γρήγορα αυτή την φορά διακόπτοντας στην μέση την πρόταση του.

Ο Trevor τράβηξε το όπλο μακριά καθώς πλέον τον κοιτούσε με μάτια μισόκλειστα και φρύδια ενωμένα με απορία.

Αυτό το όνομα το είχε ξανά ακούσει κάπου.

Ο Leon κατάλαβε ότι ο μαυρομάλης άνδρας μπροστά του τον θυμήθηκε όταν τα μάτια του άρχισαν να σκουραίνουν επικίνδυνα.

«Έχεις ακούσει για εμένα, είμαι σίγουρος για αυτό...» του είπε με μια περηφάνια που ποτέ δεν κρυβόταν καθώς έτριβε το μέρος του λαιμού του, εκεί που η κάννη του όπλου είχε δημιουργήσει σημάδι πριν ξανά σηκώσει το ανάστημα του.

«Εμείς οι δύο πρέπει να μιλήσουμε Trevor Sage.»

[...]

«Trevor σταμάτα επιτέλους!» η Spencer φώναξε δυνατά μέσα στο δωμάτιο τραβώντας την προσοχή όλων μέσα σε αυτό εκτός από του ανθρώπου στον οποίο αναφερόντουσαν οι δυνατές τσιρίδες της.

«Μπορείς να σταματήσεις να ουρλιάζεις; Βλέπεις ότι δεν πρόκειται να σταματήσει μέχρι να σπάσει κάθε κόκκαλο που έχει αυτό το κάθαρμα μέσα στο σώμα του, του αξίζει και με το παραπάνω!» ο Grayson, ένα άλλο μέλος των Wolves γύρισε το κεφάλι του προς τα πίσω για να ρίξει στην Spencer ένα αδιάφορο βλέμμα το οποίο ήταν αρκετό για να την εξοργίσει.

«Πες μου σε παρακαλώ πως επέστρεψα εγώ σε αυτόν να είναι ο πρώτος μου!» είπε όσο πιο σιγανά της επέτρεπαν τα νεύρα της στην τρομοκρατημένη φίλη της.

«Δεν ξέρω, πάντως του το ξανά επέστρεψες να σε ρίξει στο κρεβάτι πίσω στην Ισπανία» της απάντησε η Vanessa καθώς προσπαθούσε να εστιάσει το βλέμμα της οπουδήποτε αλλού εκτός από την μάχη σώμα με σώμα που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια της. Δεν ήταν ποτέ κορίτσι της βίας.

«Κοίτα αποκαλύψεις!» ένας παράξενα χαμογελαστός Dave εμφανίστηκε από πίσω τους τρομάζοντας και πάλι την ήδη τρομοκρατημένη Vanessa.

Ο Dave χαμογέλασε πονηρά ανασηκώνοντας τα φρύδια του προς το μέρος της Spencer «Πρόσεχε μόνο μην φτάσει κάτι τέτοιο στα αυτιά του Trevor. Είμαι σίγουρος ότι δεν θέλεις να του το κόψει από την ρίζα και μετά να μην μπορεί να σε πηδήξει ο καημένος ο--» η πρόταση του κόπηκε στην μέση όταν η Spencer του έριξε μια διακριτική κλοτσιά στο καλάμι.

Με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο στο πρόσωπο της, έστρεψε την προσοχή της προς το μέρος του «Δεν θα το μάθει γιατί εσύ δεν πρόκειται να του πεις τίποτα. Γιατί αν το κάνεις ο Grayson δεν θα είναι ο μόνος ανίκανος της παρέας.» του έκλεισε το μάτι περιπαιχτικά προσπαθώντας με αυτόν τον χαλαρό τρόπο να κρύψει τον εκνευρισμό και την ντροπή της.

Ευτυχώς για αυτήν βρήκε εύκολα κάτι να της αποσπάσει έστω και για λίγο.

Ο αδερφός της είχε χρησιμοποιήσει αυτή την φορά έναν αληθινό σάκο του μποξ. Το σώμα του Leon είχε αποκτήσει σίγουρα πολλές περισσότερες μελανιές από ότι είχε ήδη καθώς ο εξαγριωμένος Trevor δεν είχε σταματήσει να τον χτυπάει μανιακά.

Μα γιατί ήρθε εδώ; Δεν ήξερε ότι κατευθυνόταν προς το σώμα του λύκου;

Η Spencer ξεφύσηξε καθώς έστρεψε την προσοχή της αλλού. Τα μάτια της επικεντρώθηκαν πάνω σε μια μικροκαμωμένη κοπέλα που στεκόταν απομακρυσμένη από το πλήθος.

Είχε σταυρώσει τα χέρια της και φαινόταν να πονάει από το θέαμα που έβλεπε καθώς το πρόσωπο της έπαιρνε πολλές εκφράσεις που δήλωναν άσχημα συναισθήματα.

Η Spencer έψαξε με το βλέμμα της για κάποιο τατουάζ που θα δήλωνε αν ήταν μέλος των Wolves αλλά τα χέρια της ήταν καθαρά. Έστρεψε το βλέμμα της ξανά μπροστά.

Ίσως είχε έρθει για τον Leon. Σκέφτηκε.

Μα πώς θα μπορούσε να είναι κάποιο άτομο και κυρίως μια γυναίκα με το μέρος του μετά από όλα όσα έκανε στην Sky; Είναι απλά αδιανόητο.

Από την άλλη πλευρά της τεράστιας αίθουσας ο Derek παρακολουθούσε σιωπηλά αυτό που γινόταν, ακούγοντας ταυτόχρονα και τις φωνές όλων των Wolves που έμοιαζαν να το διασκέδαζαν όλο αυτό που συνέβαινε.

Παρακολουθούσε τον Leon να πέφτει κάτω και να φτύνει αίμα. Ήταν χάλια και το κόκκινο πηχτό υγρό κολλούσε στα ρούχα του καθώς προσπαθούσε ταυτόχρονα να αμυνθεί στα χτυπήματα.

Ο Derek δεν ήταν ποτέ υπέρ της βίας αλλά βλέποντας τον άνθρωπο που κατέστρεψε την ζωή της Sky και έσπασε την καρδιά της στα δύο να πονάει, μια ευχαρίστηση δημιουργόταν σιγά, σιγά μέσα του.

Η Sky... Η Sky είχε εξαφανιστεί και ούτε ο ίδιος που τόσα χρόνια δουλειά του ήταν να την παρακολουθεί, ήταν ανίκανος να την βρει.

Έψαχνε παντού για ένα κορίτσι με καστανόξανθα μακριά μαλλιά, πράσινα μάτια, μαύρα δερμάτινα ρούχα και τατουάζ όμως δεν μπορούσε να την βρει πουθενά.

Ούτε ο Trevor. Που ακόμα και αν ο Derek αρχικά το αμφισβητούσε, φαινόταν να ανησυχεί για αυτή. Είχε στείλει ανθρώπους του παντού όμως κανένα σημάδι της δεν βρέθηκε πουθενά.

«Σταμάτα επιτέλους!» η βαριά φωνή του Leon ξανά ακούστηκε μετά από ώρα τραβώντας την προσοχή όλων μέσα στο δωμάτιο. Σιωπή έπεσε ξαφνικά καθώς ο Leon γονάτισε στο έδαφος φτύνοντας για ακόμα μια φορά αίμα.

«Γιατί να σταματατίσω; Σταμάτησες ποτέ εσύ;» ρώτησε ειρωνικά ο πρασινομάτης λύκος καθώς χαμήλωσε ελάχιστα το ανάστημα του για να μπορεί να τον κοιτάει στα μάτια με θυμό.

«Έκανες ένα νεαρό κορίτσι να αισθάνεται ένα τίποτα στα μάτια των άλλων, πρόδωσες την ομάδα της στους χειρότερους εχθρούς της ενώ γνώριζες πόσο σημαντικοί ήταν αυτοί για την ίδια, έκανες συμφωνία μαζί τους εναντίον της, ήρθες εδώ, σκότωσες τόσους αθώους ανθρώπους, έδωσες το ελεύθερο στους Dragons να απαγάγουν την Sky, της έδωσες το γαμημένο ναρκωτικό ακόμα και αν γνώριζες ότι ακόμα μια δόση μπορούσε να την σκοτώσει, κράτησες τους Five κλειδωμένους σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο χωρίς φαγητό και νερό ενώ ταυτόχρονα τους ανάγκαζες να κάνουν κακό στους εαυτούς τους, τραυμάτισες την φίλη και το χειρότερο που έκανες ήταν να στείλεις τον καλύτερο της φίλο στο νοσοκομείο με τραυματισμούς και εγκαύματα τρίτου βαθμού!» εξαγριωμένος έριξε ακόμα μια κλοτσιά στο πρόσωπο του κάνοντας τον να πέσει προς τα πίσω ξανά.

Δεν του πήρε όμως πολύ να ξανά επανέλθει και με ένα βλέμμα που εκδήλωνε μεγάλη ποσότητα θυμού να τον κοιτάξει στα μάτια.

«Δεν ξέρεις απολύτως τίποτα και όμως με κρίνεις λες και έχεις εσύ το δικαίωμα να το κάνεις! Νομίζεις ότι εσύ είσαι καλύτερος από εμένα από την στιγμή που υπέγραψες το συμβόλαιο θανάτου της!» φώναξε δυνατά θέλοντας να ακουστεί παντού σε ολόκληρο το δωμάτιο, θέλοντας να το ακούσουν όλοι.

Τα μάτια του Derek γούρλωσαν απότομα και η φωνή της Spencer που φώναξε πιο δυνατά αυτή την φορά ήταν ο μόνος ήχος που ακούστηκε στο δωμάτιο καθώς η νεκρική σιωπή είχε καταβάλει τους πάντες.

«Ε-Έκανες τι πράγμα;» είπε η Spencer χωρίς να μπορεί να το πιστέψει καθώς έσπρωχνε τα σώματα των άλλων για να περάσει μπροστά. Χωρίς επιτυχία όμως καθώς ο Dave την τράβηξε πίσω μαζί του και την ανάγκασε να βγει έξω.

«Πώς στον διάολο ξέρεις εσύ κάτι τέτοιο;» ο Trevor τον ρώτησε αγνοώντας την ένταση που είχε απλωθεί στο δωμάτιο.

Ο Leon γέλασε χαιρέκακα καθώς έφτυσε για ακόμα μια φορά αίμα μπροστά από τα παπούτσια του Trevor «Το ξέρω γιατί ο αγαπημένος σου πατέρας είχε κάνει συμφωνία με τους Dragons για αυτό. Ήμουν μπροστά όταν τον άκουσα να δέχεται και είχε πει κιόλας ότι εσύ, ο ίδιος του ο γιος, είχες συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. Επίσης συμφώνησε με τον David ότι αφού δολοφονήσεις την Sky κάποιοι άλλοι δολοφόνοι θα έρθουν για να σε σκοτώσουν. Καθώς ο πατέρας σου λοιπόν θα έπαιρνε τα χρήματα από την συμφωνία θανάτου και θα πήγαινε ταξίδια για να γλυτώσει εσύ θα ήσουν κάτω από το χώμα. Όταν τον ξανά ρώτησαν αν ήταν σύμφωνος είχε δηλώσει φωναχτά ότι δεν έδινε δεκάρα για την ζωή σου και ότι αν εσύ εξαφανιζόσουν από τον κόσμο, η ζωή του θα γινόταν πολύ καλύτερη.»

Άφηνε τις λέξεις να βγαίνουν από το στόμα του χαλαρά χωρίς να έχει ιδέα ότι καθώς έφταναν αυτές στον Trevor του προκαλούσαν πληγές.

«Μπορεί να πλήγωσα την Skyler αγαπητέ μου Trevor αλλά ποτέ δεν την ήθελα νεκρή όπως εσύ. Κατηγορείς εμένα ότι παρίστανα τον καλό μόνο για να την μαχαιρώσω πισώπλατα αλλά κοίτα να δεις... Εσύ θα το έκανες στην κυριολεξία αν εγώ πάλι δεν έδινα το τηλέφωνο στην φίλη της για να της πει να έρθει. Εγώ την έσωσα από κάτι που εσύ θα είχες κάνει αν δεν επέμβαινα πάλι εγώ!»

Συνέχισε να φωνάζει μέσα στην αίθουσα πλέον μόνο γιατί ήξερε πως το θέμα που είχε ανοίξει πονούσε πάρα πολύ τον άντρα που στεκόταν μπροστά του.

Ήθελε να πει και άλλα πολλά άλλα ξαφνικά η ανάσα του άρχισε να γίνεται πιο βαριά, έγειρε μπροστά και άρχισε να φτύνει ένα πηχτό υγρό που όμως δεν έμοιαζε με αίμα.

Ο Derek προχώρησε προς το μέρος του παραχωρώντας τον Trevor που είχε μείνει ακίνητος να τον κοιτάει χωρίς πλέον να λέει λέξη.

Το μυαλό του ήταν τώρα γεμάτο ενοχές. Πολλές ενοχές που έτρωγαν αργά τα σώθηκα του μέχρι να τα αποτελειώσουν και να μείνει ολοκληρωτικά κενός.

Αν ένα πράγμα φοβάται ένας άνθρωπος με τους χειρότερους δαίμονες στο πλευρό του είναι αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Η ενοχή.

Ήθελε να πιστέψει ότι τα λόγια του Leon ήταν ψεύτικα αλλά ακόμα και αν ήταν αυτό δεν αναιρούσε το γεγονός ότι αυτός ήταν ο άνθρωπος που είχε υπογράψει την καταδίκη της Sky.

Το μέσα του άρχισε να τρέμει σε μια συνειδητοποίηση που πέρασε γρήγορα από το μυαλό του και όμως έμεινε εκεί.

Αυτός ήταν άραγε ο λόγος που έφυγε η Sky χωρίς καν να πει μια λέξη; Έμαθε για όλες τις αμαρτίες που είχε σχεδιάσει να κάνει σε αυτή;

Διόρθωση: Που είχαν οι άλλοι σχεδιάσει να της κάνει. Πάντα η ζωή του ήταν ένα παιχνίδι όλων των άλλων.

Αν δεν δεχόταν αυτός τότε σίγουρα θα έβαζε ο πατέρας του να το κάνει κάποιος άλλος, κάποιος χωρίς συναισθήματα προς το πρόσωπό της που θα ήταν ικανός να της κάνει τα χειρότερα για να την πονέσει.

Ο Trevor προσπάθησε να νιώσει λίγο καλύτερα με αυτή την σκέψη αλλά και πάλι η ενοχή και η φωνή του δαίμονα μέσα στο κεφάλι που φώναζε ότι η Sky πλέον τον μισεί δεν βοηθούσαν τον πόνο να καλυτερέψει.

Όσο ο Trevor ζούσε μέσα στην ενοχή για τα επόμενα λεπτά που όμως του φάνηκαν αιώνες ο Derek είχε γονατίσει μπροστά από το πρόσωπο του Leon που είχε χλωμιάσει ακόμα περισσότερο από πριν.

Παρατήρησε το υγρό που έσταζε από τις πληγές του και από το στόμα του. Ήταν μαύρο.

Ο Derek έμεινε για λίγο ακίνητος καθώς το μυαλό του κατάλαβε πολύ γρήγορα τι σήμαινε αυτό.

Vervain.

Κάποιος τον έχει ποτίσει με Vervain.

«Ποιος σου το έκανε αυτό;» τον ρώτησε ανήσυχα καθώς τοποθέτησε τα δύο του χέρια στους ώμους του για να τον σταθεροποιήσει πριν πέσει ολόκληρος στο πάτωμα.

Ήξερε ότι δεν θα έπρεπε να νοιάζεται για την υγεία του, ήξερε ότι ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος και οι κακοί άνθρωποι είναι αυτοί που δίκαια πρέπει να υποφέρουν για τις πράξεις του, αλλά βλέποντας τον να πεθαίνει δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο πέρα από το να θέλει να τον βοηθήσει.

Τα μάτια του Leon με δυσκολία παρέμεναν ανοιχτά πλέον, όλα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του έδειχναν ότι πονούσε. Δεν γνώριζε πολλά για τον άνθρωπο μπροστά του και υπό άλλες συνθήκες δεν θα άνοιγε τόσο εύκολα το στόμα του αλλά τα λόγια του πέταξαν σαν πουλιά από την στιγμή που ο φόβος του θανάτου καραδοκούσε μέσα του.

«Οι Dragons. Μου έδωσαν το ναρκωτικό γιατί έσπασα μια συμφωνία που δεν είχα καν συμφωνήσει μαζί της. Χθες το βράδυ τους βρήκα και τους είπα να αφήσουν την Sky ήσυχη και ότι εγώ αποχωρώ. Αυτοί όμως είχαν άλλα σχέδια...» έκανε μια παύση παίρνοντας μερικές βαθιές ανάσες οι οποίες δύσκολα εισέρχονταν στον οργανισμό του.

Ο Trevor με το που άκουσε το γνωστό όνομα πλησίασε πιο κοντά θέλοντας να ακούσει περισσότερο. Έκανε νόημα στους Wolves να φύγουν από το δωμάτιο γιατί πλέον η φασαρία του ζάλιζε το μυαλό. Και είχε ήδη αρκετή ζαλάδα για να είναι ικανός να αντέξει κι άλλη.

«Όταν εννοείς άλλα σχέδια;» τον πίεσε ο Derek να συνεχίσει από την στιγμή που είδε ότι ο άντρας μπροστά του σε λίγο θα έχανε τις αισθήσεις του.

Ο Leon έριξε μια καλή ματιά πάνω του πριν κοιτάξει τον Trevor και μετά ξανά το κενό. Το βλέμμα ήταν ξεκάθαρα προειδοποιητικό, τους προειδοποιούσε ότι θα άκουγαν κάτι που δεν θα ήθελαν να ξανά ακούσουν.

«Θέλουν να κάνουν την Sky ένα ζωντανό, ανθρώπινο όπλο χρησιμοποιώντας το ναρκωτικό, τις αναμνήσεις της, τις τύψεις της και τον πόνο της για να την κάνουν να κλείσει τον διακόπτη των συναισθημάτων της έτσι ώστε να την χρησιμοποιούν εναντίον των εχθρών γνωρίζοντας ότι κανείς δεν μπορεί να απλώσει χέρι πάνω στην βασίλισσα τους.»

«Τι εννοείς να κλείσει τον διακόπτη;» ο Derek τον κοιτούσε σαν να ήταν τρελός.

«Τα άτομα που δέχονται στον οργανισμό τους αυτή την σπάνια ναρκωτική ουσία σε μεγάλη ποσότητα και για χρόνια τείνουν να μην νιώθουν τίποτα, ούτε λύπη, ούτε συναισθηματικό πόνο, ούτε τύψεις, ούτε αγάπη... Είναι σαν να κλείνεις τον διακόπτη που σε κάνει να νιώθεις. Δεν ξέρω με ποια διαδικασία γίνεται αυτό...» αν ήξερα θα το είχα κάνει εδώ και καιρό «Το μόνο που ξέρω είναι ότι γίνεται.»

«Και πώς το ξέρεις αυτό;» συνέχισε τις ερωτήσεις ο Derek καθώς το βλέμμα του με κάθε σκέψη γινόταν ακόμα πιο ανήσυχο. Γύρισε να κοιτάξει πίσω του θέλοντας να δει αν ο Trevor ήταν σε παρόμοια κατάσταση με τον ίδιο και τον είδε να πηγαινοέρχεται στο δωμάτιο νευρικός περνώντας συνεχώς τα δάχτυλα του μέσα από πυκνά, ανακατεμένα μαλλιά.

Ο Leon είχε κατεβασμένο το κεφάλι καθώς απάντησε στην επόμενη ερώτηση «Είχα δει τον Harry να το κάνει στην Sky λίγο αργότερα αφού είχε μάθει την αλήθεια πίσω από τα ψέμματα μου. Την μία στιγμή φώναζε, έσπαγε πράγματα, έκλαιγε... Και την επόμενη απλώς ηρέμησε, το πρόσωπο της δεν έδειχνε καμία αντίδραση, κανένα συναίσθημα. Σαν να μην την ένοιαζε πλέον πως η καρδιά της ράγισε.» σταμάτησε για λίγο παίρνοντας μια βαθιά ανάσα.

Το να ξέρει πως υπήρξε και ο ίδιος ένας από τους λόγους που η Sky ήθελε να μην νιώθει πια άφηνε ένα ράγισμα στην δική του καρδιά.

«Από την επόμενη μέρα και μετά η Sky έγινε ένας άλλος άνθρωπος. Πέταξε ο,τι πολύχρωμο ρούχο είχε, αγόρασε μια μηχανή, απόκτησε τατουάζ, κάπνιζε, έκανε κοπάνες από το νέο της σχολείο στο Los Angeles, έμπαινε πολύ συχνά στην φυλακή και το σημαντικότερο... Σκότωνε ανθρώπους χωρίς να την αγγίζουν οι τύψεις πλέον. Μια φορά είχε βάλει φωτιά ένα καζίνο στο Las Vegas σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους και καθώς έβγαινε έξω γελούσε. Η Sky, η ίδια Sky που στην αρχή δεν μπορούσε να πάρει στα χέρια της όπλο χωρίς αυτά να τρέμουν. Η ίδια Sky που δεν μπορούσε να βλάψει ούτε μύγα. Η ίδια Sky που έβλεπε φλόγες και το αίμα της πάγωνε στις φλέβες της... Ήταν η ίδια Sky που άναβε τις φωτιές, στέλνοντας χιλιάδες ψυχές στην κόλαση.»

Ο Trevor σταμάτησε τον νευρικό, δείγμα ανησυχίας που ήθελε να καταπνίξει, βηματισμό του απότομα μόλις ο Leon ολοκλήρωσε τα λόγια του.

Ο Derek άφησε τα χέρια του να πέσουν από τους ώμους του Leon καθώς κάθε κίνηση και ματιά του δήλωνε το πόσο είχε τρομάξει από αυτά που άκουγε. Ήξερε ότι όλα όσα έλεγε ο  άνδρας μπροστά του ήταν αλήθεια γιατί τα είχε δει με τα μάτια του αλλά και πάλι του ήταν δύσκολο να δει την Sky που γνώρισε αυτός ως εκείνο το κορίτσι.

Κοίταξε τον Trevor και αυτομάτως γνώριζε πως και οι δύο σκεφτόντουσαν το ίδιο πράγμα.

Αν άφηναν τους Dragons να της το κάνουν ξανά αυτό, η Sky θα έχανε και το τελευταίο κομμάτι του εαυτού της και δεν θα υπήρχε καμία σωτηρία για την ψυχή της έπειτα από αυτό.

«Πρέπει να την βρούμε πριν την βρουν αυτοί.» δήλωσε ο Trevor «Ξέρεις πού βρίσκεται;» απευθύνθηκε στον Leon ο οποίος κούνησε το κεφάλι του θετικά.

«Ωραία.» Ο Trevor έφυγε από το δωμάτιο καθώς πήγε στον γκαράζ να ετοιμάσει το αμάξι για το ταξίδι. Καθώς κοιτούσε το μαύρο αυτοκίνητο μια ανάμνηση πέρασε από το μυαλό του.

Το ταξίδι στην Βόρεια Καρολίνα με την Sky στην θέση του συνοδηγού. Ακόμα και αν στην μισή διαδρομή ήταν αναίσθητη αυτό δεν τον εμπόδιζε να την κοιτάει. Ήταν τόσο όμορφη όσο ένας άγγελος παγιδευμένος στην ψυχή ενός δαίμονα.

Δεν ήξερε γιατί την είχε πάρει μαζί του τότε ή γιατί είχε κάνει τόσο κόπο να την βγάλει ζωντανή από εκείνο το αναποδογυρισμένο, κλεμμένο αμάξι το μόνο που ήξερε ήταν ότι δεν τον πείραζε καθόλου η παρέα της - ακόμα και αν στην υπόλοιπη μισή διαδρομή που ήταν ξύπνια δεν είχε κλείσει στιγμή το στόμα της και τον κατηγορούσε κάθε δύο λεπτά για απαγωγή. Σχεδόν γέλασε στην ανάμνηση.

Καθώς σκεφτόταν όλα αυτά δεν είχε παρατηρήσει ότι τόσο στην θέση του συνοδηγού όσο και στις πίσω θέσεις είχαν εγκατασταθεί ο Derek με τον Leon.

Ο Trevor τους κοίταξε εκνευρισμένα «Βγείτε τώρα αμέσως από το αυτοκίνητο μου»

Ο Derek που καθόταν στην θέση του συνοδηγού του χάρισε ένα παρόμοιο βλέμμα καθώς κούνησε το κεφάλι του «Δεν υπάρχει περίπτωση να πας μόνος σου εκεί πέρα, εγώ θα έρθω όπως και να έχει γιατί νοιάζομαι για την Sky όσο και εσύ.»

Ο πρασινομάτης λύκος τον κοίταξε στενεύοντας τα μάτια του. Σίγουρα αυτός δεν μπορούσε να νοιαστεί όσο νοιαζόταν ο ίδιος για αυτή. Ήταν απλά αδύνατο.

Οι σκέψεις που έκανε στην Βαρκελώνη επανήλθαν στην μνήμη του. Είχε συμβεί κάτι παραπάνω μεταξύ τους; Όχι, αποκλείεται.

Η Sky ανατρίχιαζε κάθε που την ακουμπούσε, την φιλούσε, της ψιθύριζε στο αυτί... 

Αν είχε κάνει κάτι παραπάνω με τον οποιονδήποτε ταυτόχρονα οι αντιδράσεις της θα ήταν διαφορετικές. Πιο ήπιες, δεν θα έμοιαζαν πρωτόγνωρες για εκείνη.

Εκτός και αν αυτός είχε την ικανότητα να κάνει ακόμα και την πιο ικανή γυναίκα να τρέμει μόνο στην θέα του. 

«...Και επίσης αν χρειαστεί να αντιμετωπίσεις τους Dragons δύο χέρια ακόμα θα σου ήταν χρήσιμα. Μην ξεχνάς πως δεν είμαι αρχάριος σε ο,τι έχει να κάνει με όπλα, ακόμα θυμάμαι κάποια πράγματα που μου δίδαξαν οι Dark Hunters» συνέχισε ο Derek προσπαθώντας να τον πείσει ότι του ήταν χρήσιμος και ο Trevor κούνησε το κεφάλι του επιτέλους θετικά.

«Ωραία εσύ έρχεσαι, εσύ όμως όχι.» είπε κοφτά κοιτώντας τα πίσω καθίσματα όπου ο Leon ήταν ξαπλωμένος και προσπαθούσε να σταματήσει την αιμορραγία.

Ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε από το να τον κοιτάξει θιγμένος «Να σου θυμίσω Travis - ή οποιοδήποτε και αν είναι το όνομα σου- ότι εγώ είμαι ο μόνος που γνωρίζει που είναι η πρώην κοπέλα μου, οπότε αν δεν με αφήσεις να έρθω μαζί σου αυτή την πληροφορία δεν πρόκειται να την πάρεις ποτέ από εμένα» του είπε με ένα νικητήριο χαμόγελο και ο Trevor γύρισε ξανά μπροστά του σφίγγοντας τα δόντια του.

«Και δεύτερον νοιάζομαι κι εγώ για αυτήν οπότε δεν μπορείς να μου απαγορεύσεις να έρθω--»

«Ναι, φάνηκε πόσο πολύ νοιάζεσαι για αυτήν.» Ο Trevor κούνησε το κεφάλι του ενώ έσφιξε ελαφρώς το τιμόνι.

«Όλα αυτά που της έκανα ανήκουν στο παρελθόν πλέον, τα λύσαμε αυτά με την Sky και επίσης δεν ευθύνομαι εγώ για--»

«Κάτσε, τι εννοείς τα λύσατε;» ο Trevor όπως και ο Derek γύρισαν ταυτόχρονα να κοιτάξουν τον Leon ο οποίος ανασήκωσε απλά τους ώμους του.

«Δεν πρόκειται να σας πω τίποτα αν δεν με αφήσετε να έρθω μαζί.» και ήταν πάλι εκεί, το νικητήριο χαμόγελο στο πρόσωπο του που έκανε τον Trevor να θέλει να τον ξεφορτωθεί μια ώρα αρχύτερα.

Έβρισε μέσα από τα δόντια του καθώς έβαλε μπροστά το αυτοκίνητο χωρίς να συνεχίσει την συζήτηση που δεν ήθελε εξαρχής να ξεκινήσει μαζί με αυτόν.

Καθώς έβγαιναν από τα σύνορα της πόλης, ο Trevor ένιωσε ένα κύμα ανατριχίλας να διαπερνάει κάθε κύτταρο στο παγωμένο σώμα του καθώς θυμόταν τα προηγούμενα λόγια του Leon. Κάτι στο βλέμμα του Leon, κάτι στα λόγια του, κάτι στην αλήθεια που κρυβόταν πίσω από αυτά τον έκαναν να θέλει να κάνει την Sky να ξανανιώσει ξανά. Να θέλει η ίδια να νιώσει, να γίνει ξανά το κορίτσι εκείνο που η ίδια είχε θάψει με τα ίδια της χέρια χωρίς να θέλει...

Αλλά ήξερε πολύ καλά ότι όποιος πήγαινε στην κόλαση, δεν έφευγε ποτέ από εκεί, αντιθέτως έμενε εκεί και χόρευε αγκαλιά με τον διάβολο.

Ήταν αδύνατο να ξεφύγεις από τις φλόγες που καίνε το μέσα σου από την στιγμή που εσύ τις άναψες.

Όποτε τις θα έκανε; Θα την άφηνε μόνη της στην κόλαση μέχρι να καεί και το τελευταίο κομμάτι του εαυτού της;

Θα γινόταν ο ίδιος ο διάβολος στην κόλαση της;

Ή θα πρόσφερε την ψυχή του σε αυτόν για να την φέρει πίσω οποιοδήποτε κι αν ήταν το τίμημα;

Το μόνο σίγουρο που ήξερε ήταν ότι όποιο και αν διάλεγε στο τέλος θα κατέληγαν και οι δυο τους πιο βαθιά στην κόλαση χορεύοντας με τις φλόγες και τον ίδιο τον διάβολο.

[...]

«Ρίξτε!»

Η ίδια φωνή, το ίδιο όπλο, ο ίδιος στόχος, το ίδιο αποτέλεσμα.

Είμαι επιτέλους σπίτι.

Το πρόσωπο της Sky φωτίστηκε με ένα πλατύ χαμόγελο, δεν έκανε μειώσεις τώρα, ήθελε να το ζήσει τώρα που είχε ξανά την ευκαιρία στο επαρκό.

Ο Harry ξεκίνησε να διαβάζει τα ονόματα με την ίδια σειρά που η Sky θυμόταν να τα φωνάζει. Όταν ο Harry ήταν έτοιμος να πει το όνομα της το χαμόγελο έγινε ακόμα πιο πλατύ.

«Sky Anderson...» ο Harry την κοίταξε από ψηλά με ένα χαμόγελο, ίδιο με το δικό της «Όπως πάντα η καλύτερη.»

Η Sky του έκλεισε το μάτι παιχνιδιάρικα όπως έκανε πάντα για να τον πειράζει στις προπονήσεις και γύρισε ξανά μπροστά κοιτώντας την τρύπα που είχε ανοίξει η σφαίρα της στο μαύρο κέντρο του κύκλου.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

«Ουαου κοίτα ποια γύρισε πίσω στο παιχνίδι.» ο Luke βρέθηκε δίπλα της με την τσάντα του στο ώμο «Περίμενα να γυρίσεις να με κοιτάξεις περιφρονητικά όπως έκανες πάντα όταν πετύχαινες το καλύτερο αποτέλεσμα ενώ εγώ όχι.»

Η Sky χωρίς να χάσει το χαμόγελο της του έριξε μια ματιά πριν σκύψει για να αρπάξει και η ίδια τον σάκο της.

«Κάποια πράγματα αλλάζουν Luke»

Ο Luke γέλασε στα λόγια της κάπως την χτύπησε φιλικά στον ώμο «Χαίρομαι που η θέση σου δίπλα μου δεν έχει αλλάξει.» της είπε πριν αρχίσει να περπατάει με τους υπόλοιπους έξω από την τεράστια αίθουσα. Η Sky έμεινε τελευταία όπως πάντα.

Αυτή την φορά όχι επειδή ήταν πνιγμένη στις σκέψεις της αλλά επειδή ήθελε να πείσει τον εαυτό της ότι βρισκόταν ξανά εκεί που ανήκε και ότι δεν έβλεπε πλέον κανένα όνειρο πάρα την πραγματικότητα.

Θα πήγαινε για ντουζ αργότερα όπως έκανε και παλιά αλλά πρώτα ήθελε να περάσει από το δωμάτιο της Alice.

Ξεκίνησε να ανεβαίνει τα σκαλιά, προσπερνώντας πόρτες και χαζεύοντας τα ονόματα σε κάθε μία καθώς ταυτόχρονα προσπαθούσε ακόμα να το πιστέψει. Ο χώρος δεν είχε αλλάξει. Ακόμα και όταν οι Five δέχτηκαν επίθεση ενώ η Sky ήταν στην Grandline, είχαν καταφέρει να το ξανά φτιάξουν και η Sky δεν θα μπορούσε να ήταν πιο χαρούμενη για κάτι τέτοιο. Θα της ήταν πολύ δύσκολο αν γύριζε πίσω και έβλεπε ότι το μέρος που είχε περάσει τόσα πολλά παρέμενε κατεστραμμένο.

Το μεγάλο κρεβάτι με τα κόκκινα παπλώματα ήταν το ίδιο, οι αφίσες από συγκροτήματα και όπλα υπήρχαν ακόμα εκεί, το μεγάλο παράθυρο που σου επέτρεπε να βλέπεις τα φώτα της πόλης δεν είχε ραγίσει. Το δωμάτιο της ήταν το ίδιο.

Όλα ήταν όπως έπρεπε αλλά κάτι πάλι φαινόταν να λείπει...

Η Sky έχτισε ένα πελώριο τοίχος στις σκέψεις που ήθελαν να την κάνουν να γυρίσει πίσω στην πόλη που αρχικά δεν ήθελε να πάει αλλά είχε καταφέρει να της χαρίσει πολλές αναμνήσεις.

Σταμάτησε έξω από την πόρτα της Alice και ξανά φέρνοντας το χαμόγελο στο πρόσωπο της άνοιξε την πόρτα.

Η Alice με το που την είδε να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο τσίριξε από την χαρά της ενώ έσπρωξε τον φορητό υπολογιστή της από τα πόδια της και άνοιξε τα χέρια της καλώντας την καλύτερη της φίλη να την αγκαλιάσει.

Η Sky γέλασε και έτρεξε προς το μέρος της σφίγγοντας την πάνω της. Με την άκρη του ματιού της παρατήρησε την οθόνη του υπολογιστή που έδειχνε μια ισπανική σαπουνόπερα. Γέλασε καθώς στην μνήμη της εμφανίστηκαν στιγμές με την Alice να λέει ψέματα ότι δούλευε ενώ στην πραγματικότητα έβλεπε την ιστορία του Dr. Gonzalez και της Lucia.

Το καλό με το να έχεις φίλη χάκερ είναι ότι μπορεί να χακάρει τους λογαριασμούς του Netflix.

Η Alice απομάκρυνε την Sky από την αγκαλιά της για να μπορεί να την βλέπει καλύτερα και τότε έβγαλε μια από τις γνωστές τσιρίδες της που σίγουρα ακούστηκε μέχρι την Ευρώπη.

«ΑΑΑΑΑ ΤΟ ΜΑΛΛΊ ΣΟΥ ΈΓΙΝΕ ΚΌΚΚΙΝΟ!» έβαλε τα χέρια της μπροστά στο στόμα της είτε σοκαρισμένη είτε ενθουσιασμένη.

Η Sky κούνησε το κεφάλι της παιχνιδιάρικα αποκαλύπτοντας το νέο της κούρεμα και χρώμα.

Η Alice παρατήρησε ακόμα μια αλλαγή πάνω της και ξανά έβγαλε μια τσιρίδα που κατάφερε να αποδράσει ελεύθερα από το στόμα της «ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΣΟΥ ΈΧΟΥΝ ΆΛΛΟ ΧΡΏΜΑ!»

Συνέχισε και η Sky γέλασε «Είπα να κάνω μια αλλαγή.»

Μόλις αποφάσισε να ξανά πάρει την θέση της στους Five ήξερε ότι έπρεπε να αλλάξει έτσι ώστε να μην μπορεί να την αναγνωρίσει κανείς.

Τα μαλλιά της είχαν κοπεί μέχρι λίγο πιο μακριά από το ύψος των ώμων της και είχαν βαφτεί με μια σκοτεινή απόχρωση του κόκκινου. Το πράσινο των ματιών της είχε καλυφθεί από μαύρους φακούς επαφής.

Ήταν πραγματικά πανέμορφη αλλά δεν έμοιαζε ο εαυτός της.

«Σου πάνε υπερβολικά πολύ αλλά...» η Alice σταμάτησε την πρόταση της όταν η Sky σήκωσε το χέρι της προς το μέρος της.

«Δεν έχει αλλά. Μου αρέσουν και δεν το έκανα για κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό μου.»

«Προσπαθείς να κρυφτείς από κάποιον αλλά δεν μπορώ να καταλάβω από ποιον.» η Alice συνέχισε ακουμπώντας απαλά τις κόκκινες τούφες της φίλης της «Απο τον εαυτό σου...»

«Ή από δύο πράσινα μάτια που δεν έχουν σταματήσει να σε ψάχνουν στιγμή;»

Η Sky ένιωσε την ύπαρξη της να ανατριχιάζει όταν στο μυαλό της εμφανίστηκαν δύο όμορφα, πράσινα μάτια.

Τα πράσινα μάτια ενός λύκου που θα ήθελε να είναι δικός της.

Το χαμόγελο της έπεσε.

Trevor γιατί με βασανίζεις ακόμα έτσι γαμώτο; Γιατί συνεχίζεις να κυριαρχείς το μυαλό μου;

«Sky--» η Alice προσπάθησε να της μιλήσει αλλά η κοκκινομάλλα πλέον κοπέλα απέναντι της την διέκοψε.

«Όχι Alice δεν θέλω να μιλήσω για αυτόν.» γιατί όσο μιλάω για αυτόν τόσο πιο πολύ τον σκέφτομαι.

Τόσο πιο πολύ η σκέψη μου τρέχει οικειοθελώς σε αυτόν.

«Ξέρεις ότι δεν θέλω να σε πιέζω αλλά Sky αν βγάλεις όλες σου τις σκέψεις προς τα έξω ίσως αυτό σε βοηθήσει, θα ηρεμήσουν οι δαίμονες σου...» η Alice έσφιξε το χέρι της στο δικό της κοιτώντας την με ένα ενθαρρυντικό χαμόγελο.

Η Sky κούνησε το κεφάλι της «Δεν είμαι σίγουρη Alice ότι αυτό θα ησυχάσει τους δαίμονες μου.»

«Προσπάθησε το. Δεν χάνεις και τίποτα» την ενθάρρυνε περισσότερο «μίλησε μου για αυτόν.»

Η Sky άνοιξε το στόμα της και ξαφνικά ένιωσε τον λαιμό της στεγνό. Οι σκέψεις του την βασάνιζαν αλλά δεν μπορούσε να τις εξαφανίσει.

Ανήκαν στο μυαλό της για κάποιον λόγο και δεν θα έφευγαν από εκεί. Ποτέ.

Κοίταξε έξω από το παράθυρο τον σκοτεινό ουρανό καθώς πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Μου ζητάς να σου πω για αυτόν αλλά... Στην πραγματικότητα Alice δεν ξέρω ούτε εγώ η ίδια τι να σου πω. Ο Trevor είναι πολλά πράγματα και πολλά από αυτά δεν τα έχω ανακαλύψει ακόμα.» έκλεισε τα μάτια της επιτρέποντας στις αναμνήσεις να την γεμίσουν.

«Από την πρώτη φορά που τον είδα στο Grill της Grandline ένιωσα έναν ηλεκτρισμό κατευθείαν σαν να τον είχα ξαναδεί, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Όταν είδα τα μάτια του ήμουν σίγουρη ότι τον είχα ξαναδεί το θέμα είναι ότι δεν θυμάμαι αν αυτό ήταν πραγματικότητα ή όνειρο. Γιατί πραγματικά μέχρι να τον γνωρίσω πίστευα ότι αυτοί οι άνδρες υπάρχουν μόνο στα όνειρα.» γέλασε ελαφρώς στις σκέψεις της.

«Την δεύτερη φορά που τον είδα έβγαινε από τις τουαλέτες του σχολείου με μια κοπέλα να τον φωνάζει από πίσω. Δεν είχα το δικαίωμα να κάνω οποιαδήποτε σκέψη αλλά εκείνη την στιγμή ήθελα να αρπάξω εκείνη την κοπέλα από τα μαλλιά και να της πω να μην τον ξανά πλησιάσει. Δεν είχα ιδέα τι με είχε πιάσει τότε αλλά το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι δεν ήθελα καμία άλλη κοπέλα να του μιλάει, να τον αγγίζει, να τον φιλάει...»

«Την ημέρα που σκότωσα τον διευθυντή -τσιράκι των Dragons- του σχολείου και έναν άλλον άσχετο τύπο έξω από ένα μπαρ, αυτός με είχε δει αλλά δεν με πρόδωσε, δεν έδωσε πουθενά το όνομα μου, ακόμα και αν δεν συμπαθούσαμε ιδιαίτερα ο ένας τον άλλον. Την επόμενη μέρα ήθελε να τον συναντήσω σε μια καφετέρια γιατί απαιτούσε εξηγήσεις. Με πήγε μια βόλτα σε ένα δάσος και εκεί πέρα ξεκίνησα να του αποκαλύπτω τα πάντα χωρίς σταματημό. Αισθανόμουν σαν να μπορούσα να τον εμπιστευτώ ακόμα και αν τότε τον γνώριζα ελάχιστα. Τότε ήταν επίσης και η πρώτη φορά που ένιωσα την ανάγκη να τον φιλήσω. Πρώτη φορά ήθελα να φιλήσω έναν άντρα τόσο πολύ...» καθώς συνέχισε την αφήγηση ένιωσε μια κάψα να διαπερνάει το σώμα της.

Μόνο η σκέψη του ήταν αρκετή για να την γεμίσει με πολλές άλλες αμαρτωλές.

«Λίγες μέρες αργότερα κατάφερα να τον φιλήσω. Μου είχε σώσει την ζωή δύο φορές εκείνη την ημέρα και μία τρίτη την στιγμή που τα χείλη του ακούμπησαν τα δικά μου. Το φιλί αυτό ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου... Ήταν απλά τόσο τέλειο.» "Αφέσου μωρό μου" αυτό της είχε πει τότε και έκανε τα πόδια της να λυγίσουν.

Άφησε μια ανάσα να της ξεφύγει «Αργότερα μου είπε να το ξεχάσω και είχα θυμώσει τόσο πολύ που τον σφαλιάρισα.» σταμάτησε λίγο για να γελάσει σε αυτό.

«Ήθελα πραγματικά να το ξεχάσω αλλά απλά αυτό έμοιαζε αδύνατο. Δεν μπορούσα να το ξεχάσω με τίποτα.»

Άνοιξε τα μάτια της «Όλοι μου έλεγαν να μείνω μακριά του, ότι ήταν επικίνδυνος και ότι θα με παρασύρει μαζί του στην κόλαση, ότι ήταν ικανός για τα πάντα...» κατάπιε σε ξηρό λαιμό «Το μόνο που ήταν όμως ικανός να κάνει σε εμένα ήταν να με τραβήξει περισσότερο κοντά του, να με κάνει να τον αναζητώ παντού, να με κάνει να τον ακολουθήσω οικειοθελώς στην κόλαση, να με κάνει να χαθώ μαζί του.»

«Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με τράβηξε σε αυτόν. Η ακαταμάχητη εμφάνιση του, ο επικίνδυνος χαρακτήρας του, το μυστήριο που κρυβόταν πίσω από τα μαγευτικά πράσινα μάτια του, τα τατουάζ που στόλιζαν το κορμί του, ο τρόπος που κάπνιζε το τσιγάρο σαν να κάπνιζε την ψυχή μου...» κούνησε το κεφάλι της «Πραγματικά δεν ξέρω. Ίσως ήταν όλα αυτά μαζί.»

«Περάσαμε πολλά μαζί, άλλες φορές μαλώναμε, άλλες φορές με έσωζε από βέβαιο θάνατο, άλλες φορές απλά καθόμασταν και μιλούσαμε, άλλες φορές μοιραζόμασταν εμπειρίες, άλλες φορές χορεύαμε, άλλες φορές καπνίζαμε μαζί, άλλες φορές φιλιόμασταν...»

Σταμάτησε για λίγο νιώθοντας την καρδιά της να πονάει στην επόμενη σκέψη της.

«Μέχρι που είδα την πρώην κοπέλα του - διόρθωση την νυν κοπέλα του- στο σπίτι του να τον φιλάει. Εκεί ήξερα ότι έπρεπε απλά να εξαφανιστώ γιατί δεν θα άντεχα να τον βλέπω άλλο μαζί της.»

«Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι κατάφερε να κάνει το πράσινο το αγαπημένο μου χρώμα.» χαμογέλασε με το πιο αληθινό χαμόγελο.

Όταν γύρισε να κοιτάξει την Alice την είδε να σκουπίζει διακριτικά τα δάκρυα της.

«Εϊ τι έπαθες;» της χαμογέλασε καθώς της χάιδεψε απαλά το χέρι της και η Alice ρούφηξε την μύτη της.

«Τίποτα απλά...» της χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυα της «Αυτά τα λόγια που είπες είναι καλύτερα και από αυτά του βλέπω στις σαπουνόπερες.»

Η Sky γέλασε σε αυτό και η Alice ακολούθησε το παράδειγμα της φίλης της.

«Εγώ σου έλεγα ότι θα μπορούσα άνετα να γίνω ποιήτρια ή συγγραφέας. Θα γινόμουν διάσημη και δεν θα χρειαζόταν να βρισκόμαστε εδώ, ακόμα κι αν ανήκουμε εδώ» η Sky ξανά γέλασε καθώς η Alice ηρεμούσε.

Έπιασε ξανά το χέρι της φίλης της μέσα στο δικό της και το έσφιξε.

«Sky θέλω να σε ρωτήσω κάτι μετά από όλα αυτά που άκουσα...» η κοπέλα απέναντι της σήκωσε τους ώμους της και πήρε μια βαθιά ανάσα προετοιμάζοντας τον εαυτό της για την αναμενόμενη ερώτηση της φίλης της.

«Είσαι ερωτευμένη μαζί του;»

Όσο και αν η Sky προσπαθούσε να ετοιμάσει τον εαυτό της για αυτή την ερώτηση, το να την ακούει φωναχτά από κάποιον άλλον και να χρειάζεται να απαντήσει την έκαναν να παγώνει για ακόμα μια φορά.

Άραγε είμαι;

Είμαι όντως ερωτευμένη με τον Trevor Sage;

-----------------------------------------------------------

Μέχρι η Sky να νιώσει έτοιμη για να απαντήσει αυτή την ερώτηση, θέλω να ακούσω τις δικές σας απαντήσεις :)

Να σηκώσει το χέρι της όποια κοπέλα ένιωσε τελείως single μετά από τον μονόλογο της Sky για τον Trevor:

*η συγγραφέας σηκώνει κάθε άκρο της ψηλά*

Πάντως εγώ φέρνοντας στο μυαλό μου τα γεγονότα των πρώτων κεφαλαίων που ανέφερε η Sky ένιωσα πολύ συγκινημένη από όλο αυτό το ταξίδι :')

Συγγνώμη που άργησα να ανανεώσω αλλά δεν είχα καθόλου έμπνευση πάνω στο κομμάτι που έπρεπε να γράψω τους δύο χαρακτήρες χωριστά.

Λοιπόν η Sky γύρισε στο Los Angeles και ο Trevor δεν δέχτηκε καθόλου καλά την εξαφάνιση της.

Πώς κρίνεται την αντίδραση του; Πως νομίζετε ότι νιώθει για αυτή;

Πού εξαφανίστηκε άραγε η Elena μετά τον χαμό που προκάλεσε;

Επίσης ο Leon ξανά εμφανίστηκε και γνωρίστηκε μαζί με τον πρασινομάτη λύκο μας.

*δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η ονομασία για τον Trevor μου αρέσει πάρα πολύ*

Πιστεύετε ότι ο Leon όντως νοιάζεται για την Sky;

Και τι εννοούσε άραγε όταν αποκάλυψε ότι αυτός και η Sky ξεκαθαρίσαν τα πράγματα μεταξύ τους;

Θα λειτουργήσουν άραγε αυτοί οι τρεις μαζί για τον ίδιο σκοπό;

Σας άρεσε η αλλαγή που έκανε η Sky;

Τι πιστεύετε ότι θα γίνει στην συνέχεια;

Spoiler alert: Έξοδος στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται;)

Τα λέμε στο επόμενο, μέχρι τότε σας στέλνω την αγάπη μου. Εύχομαι να έχουμε αυτό το καλοκαίρι χωρίς προβλήματα <3

Επίσης καλή επιτυχία στα παιδιά που δίνουν πανελλήνιες!

-YourDisaster