~Hope is a good thing, maybe the best thing, and no good thing ever dies.~

Το μαύρο αυτοκίνητο που εξαφανιζόταν με μεγάλη ευκολία στο σκοτάδι παρέμενε σταματημένο έξω από ένα βενζινάδικο στην άκρη του δρόμου. Τα μόνα σημάδια φωτός που διέλυαν την αρμονία της νύχτας ήταν η τεράστια πινακίδα που με φωτεινά γράμματα έγραφε "Τουαλέτες" και η σπίθα ενός αναπτήρα που ξεπηδούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα από χέρια νευρικά καλυμμένα από μαύρο μελάνι.

«Πες μου ξανά γιατί τον πήραμε αυτόν μαζί μας;» ο άνδρας της νύχτας ντυμένος εξολοκλήρου στα μαύρα ρώτησε το ξανθό αγόρι που έκανε βόλτες πέρα δώθε κλοτσώντας μικρά χαλίκια που έμπαιναν εμπόδιο στον αργό και κουρασμένο βηματισμό.

«Γιατί δυστυχώς είναι ο μόνος που μπορεί να μας οδηγήσει στην Sky.» απάντησε ο Derek χωρίς να σηκώσει το κεφάλι ενώ ένα χασμουρητό του ξέφυγε.

Ο Trevor στριφογύρισε για πολλοστή φορά τα πράσινα μάτια του ως ένδειξη δυσανασχέτησης ακόμα και αν ήξερε ότι μέσα στο σκοτάδι το βαθύ πράσινο γίνεται ένα μαζί του και χάνεται στην νύχτα «Έτσι και μας έχει στήσει κάποια παγίδα στο λέω από τώρα ότι θα πεθάνει αφού πρώτα ξανά περάσει ο,τι πέρασε.»

Έγειρε την πλάτη του ενάντια στο αυτοκίνητο καθώς περίμενε με λιγοστή υπομονή την θορυβώδη πόρτα της χημικής τουαλέτας στην άκρη του δρόμου να ανοίξει. Ο ηλικιωμένος άνδρας που είχε το βενζινάδικο τους έριχνε συνέχεια αδιάκριτα βλέμματα από το παράθυρο εμφανώς φοβισμένος σαν να ήξερε ποιοι ήταν οι άνδρες που είχαν παρκάρει μπροστά από το μαγαζί του.

Ο Trevor δεν ασχολήθηκε και πολύ για αυτό μιας και γνώριζε ότι η φήμη των Wolves είχε φτάσει παντού και θα ήταν τιμή οποιουδήποτε να συναντήσει κάποιο μέλος - πόσο μάλλον τον ίδιο τον αρχηγό- αυτής της γνωστής συμμορίας.

Ο νεαρός λύκος άφησε το βλέμμα του να διαπεράσει το τζάμι και να κοιτάξει μέσα στο μαγαζί ώσπου να βρει το βλέμμα τόσο του βενζινά όσο και της γυναίκας του που στεκόταν πιο δίπλα και ψιθύριζε. Μόλις παρατήρησαν ότι τους είχε καταλάβει ένας από τους άνδρες που φώναζαν από μακριά κίνδυνο απέστρεψαν τα βλέμματα τους και κοίταξαν αλλού. Ο Trevor χαμογέλασε ειρωνικά καθώς μπορούσε να διαισθανθεί την αμηχανία και τον φόβο τους.

Έπειτα γύρισε το βλέμμα του στον απίστευτα εκνευριστικό ξανθομάλλη που ήταν αναγκασμένος να κουβαλάει στο ταξίδι του «Βρήκες τίποτα;»

Ο ξανθομάλλης κούνησε αρνητικά το κεφάλι του καθώς συνέχιζε να ψάχνει στο κινητό του «Τίποτα απολύτως. Έχω ψάξει όλες τις κάμερες του Λος Άντζελες όπως και παραπάνω από τις μισές της Νέας Υόρκης αλλά καμία δεν απεικονίζει το συγκεκριμένο ψηλό κορίτσι με καστανόξανθα μαλλιά, τατουάζ, μαύρα ρούχα και πράσινα μάτια. Ούτε κανένα ίχνος κάποιου με ένα V στο μπράτσο του...» έκλεισε την συσκευή απογοητευμένος «Μάλλον η Sky δεν θέλει να βρεθεί.»

«Προτείνεις δηλαδή να σταματήσουμε να την αναζητάμε;»

«Αυτό εξαρτάται από εσένα και την υπομονή σου. Όπως επίσης και τον αντιδραστικό χαρακτήρα σου. Προσπάθησε αυτή την φορά να μην σπάσεις κανένα κεφάλι αν η Sky σου πει ότι δεν θέλει να σε δει.»

Ο Trevor κούνησε το κεφάλι του δήθεν αδιάφορα όταν το βλέμμα του Derek αντίκρισε το δικό του.

«Να σε ρωτήσω κάτι τώρα που είμαστε οι δυο μας;» ξεκίνησε ο Derek.

Ο Trevor ανασήκωσε τους ώμους του αδιάφορα «Και όχι να σου πω πάλι θα ρωτήσεις μόνο για να μου σπάσεις τα νεύρα.» χαμογέλασε ειρωνικά μόνο για μια στιγμή πριν το πρόσωπο του σοβαρέψει ξανά.

Ο Derek πλησίασε πιο κοντά έτσι ώστε να μπορεί να βλέπει καλύτερα τα χαρακτηριστικά του άνδρα που είχε μπροστά του θέλοντας να δει αν θα αντιδράσει στα λόγια του «Τι έκανες στην Sky και εξαφανίστηκε;»

Ο Trevor στένεψε τα μάτια του προς το μέρος του ενώ η χαλαρή στάση του σώματος του άλλαξε «Κατηγορείς εμένα για την απρόοπτη εξαφάνιση της;» σήκωσε ειρωνικά το φρύδι του.

«Εσύ ήσουν αυτός που την είδε τελευταία φορά, τι συνέβη μεταξύ σας;»

Ο Trevor πέρασε τα δάχτυλα του μέσα από τα μαλλιά του τραβώντας τα προς τα πίσω θέλοντας το βλέμμα του χωρίς εμπόδια από μαύρες τούφες να κοιτάει απευθείας το θαλασσί βλέμμα του Derek «Πρώτα από όλα να σου θυμίσω ότι σύμφωνα με τα νέα δεδομένα δεν ήμουν εγώ ο τελευταίος που την είδε αλλά ο ψυχοπαθής πρώην της που πήραμε μαζί μας.» τον κοίταξε σοβαρά πριν συνεχίσει «Και προς ενημέρωση σου όταν βρήκα την Sky την έβαλα να κοιμηθεί αφού ήταν αναίσθητη και έπειτα κατέβηκα κάτω. Όταν ξύπνησα δεν ήταν εκεί.»

Ο Derek τον κοίταξε προβληματισμένος «Τι εννοείς ήταν αναίσθητη;» τον ρώτησε αλλά όταν δεν πήρε καμία απάντηση συνέχισε  «Κι εσύ πήγες να κοιμηθείς ενώ την είχες αναίσθητη στα πάνω πατώματα;»

Ο νεαρός λύκος έπιασε το κεφάλι του και έκλεισε τα μάτια του. Ένας έντονος πόνος, θαρρείς και σαν ένα αιχμηρό σπαθί να προσπαθούσε να τρυπήσει τον εγκέφαλο του, τον διαπέρασε όταν προσπάθησε να θυμηθεί τι είχε γίνει εκείνη την νύχτα «Δεν... Δεν θυμάμαι.»

Ο ξανθός άντρας τον κοίταξε καχύποπτα πριν αρχίσει να βρίζει μέσα από τα δόντια του «Δεν πιστεύω να ήσουν μαστουρωμένος; Trevor πρέπει να προσέχεις όταν έχεις την βασίλισσα του γαμημένου υποκόσμου να κοιμάται στο σπίτι σ--»

«Υπήρχε ένα άδειο ποτήρι με ουίσκι διπλά από το κρεβάτι. Ωστόσο δεν θυμάμαι να έπινα και σίγουρα δεν είχα μαστουρώσει με καμία μαλακία.» κούνησε το κεφάλι του για ακόμα μια φορά προσπαθώντας να αποβάλλει τον πόνο «Η Sky θα μπορούσε να είχε φύγει για πολλούς λόγους. Μπορεί να της έλειπαν οι Five και η συνήθεια της να βάζει φωτιά σε μπαρ και μιας που ο καλύτερος της φίλος ήταν στο νοσοκομείο να βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία για να ξεσκάσει.»

Ξανά άναψε την φλόγα του αναπτήρα απλά για να απασχολήσει το μυαλό του παρατηρώντας την να παλεύει να κρατηθεί ζωντανή ενάντια στον αέρα «Κι εγώ το ίδιο θα έκανα.»

Ο Derek τον κοίταξε εξεταστικά για ακόμα μια φορά πριν κουνήσει το κεφάλι του και κατεβάσει το βλέμμα του «Η Sky όμως σε αντίθεση με εσένα Trevor όμως δεν το σκάει από τα προβλήματα της. Και βοηθάει τους ανθρώπους που αγαπάει όταν αυτή την έχουν ανάγκη. Δεν θα έφευγε αφήνοντας τον Lex πίσω σε αυτή την κατάσταση που είναι»

«Νομίζεις πώς με ξέρεις αρκετά για να με συγκρίνεις μαζί της;»

«Κάποτε σε ήξερα.» ο Derek ξανά ανέβασε το βλέμμα του μόνο για να δει τον Trevor να εκνευρίζεται ακόμα περισσότερο.

Άρχισε να γελάει ειρωνικά καθώς στάθηκε όρθιος ισιώνοντας την πλάτη του «Κάνεις λάθος Derek. Ποτέ δεν με ήξερες πραγματικά, ήξερες μόνο αυτά που ήθελα εγώ να ξέρεις.»

Ο Derek έσφιξε τα δόντια του εκνευρισμένος από τα λόγια του καθώς πλησίασε ακόμα πιο κοντά σε αυτόν.

Σήκωσε το βλέμμα του μόνο όταν έφτασε αρκετά κοντά για να βλέπει καθαρά το πρόσωπο του.

«Έχεις δίκιο Trevor. Αν σε ήξερα πραγματικά τότε θα γνώριζα πως με την πρώτη ευκαιρία που σου δίνεται κλέβεις τα κορίτσια των άλλων και έπειτα δεν σταματάς να τρίβεις στα μούτρα τους το κατόρθωμα σου.» είπε προσπαθώντας να δείξει μόνο τον θυμό στην φωνή του και όχι την αδυναμία ενός νικημένου.

«Το κορίτσι σου ήρθε σε εμένα Derek και κυριολεκτικά με παρακάλεσε να της κάνω την χάρη να την πάρω. Είπε πως εσύ δεν ήσουν αρκετά καλός και αποφάσισε τόσο εύκολα να καταστρέψει μια σχέση μόνο για ένα απλό πήδημα μαζί μου. Εγώ απλά εκπλήρωσα την επιθυμία της. Μην κάτσεις να κλάψεις τώρα που το κορίτσι που ερωτεύτηκες ήταν μια πουτάνα με--»

Πριν προλάβει ο Trevor να ολοκληρώσει την πρόταση του η γροθιά του Derek συγκρούστηκε με το πρόσωπο του.

Η δύναμη δεν ήταν αρκετή για να τον κάνει να πισωπατήσει ούτε για να σκύψει το βλέμμα. Δεν άρμοζε σε κανέναν αρχηγό να κοιτάει το έδαφος και όχι τον ουρανό.

«Νόμιζα ότι ήσουν φίλος μου! Ή τουλάχιστον κάποιος στον οποίο μπορούσα να στηριχτώ!» του είπε ο Derek καθώς προσπαθούσε να ηρεμήσει τον εαυτό του. Τα βλέμματα του βενζινά και της γυναίκας του ξανά κόλλησαν πάνω τους έντονα.

Ο Trevor τον κοίταξε με ένα βλέμμα χωρίς κανένα απολύτως συναίσθημα, όπως πάντα το πρόσωπο του ήταν κενό.

«Ήμουν κάποιος στον οποίο μπορούσες να στηριχτείς, ήμουν ο μόνος που σου είχε πει την αλήθεια ακόμα και αν πόνεσε. Θα έπρεπε ακόμα να με ευχαριστείς που ήρθα και στο είπα αμέσως μετά αλλιώς το κέρατο σου θα έφτανε τώρα μέχρι την κορυφή του Έβερεστ γιατί η κοπέλα σου δεν είχε ανοίξει τα πόδια της πρόθυμα μόνο σε εμένα αλλά και σε όλη την πόλη ξεφτυλίζοντας σε τελείως. Απλά σε λυπήθηκα γιατί θυμήθηκα τον εαυτό μου.» ο πρασινομάτης λύκος τίναξε το δερμάτινο τζάκετ του αποσύροντας το βλέμμα του από τον Derek που συνέχιζε να τον κοιτάει θυμωμένος.

«Δεν ήσουν πολύ καλύτερος από τον πρώην κολλητό σου που σου έκλεψε την κοπέλα Trevor.»

Ο Trevor σκέφτηκε για λίγο τα λόγια του ωστόσο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν λάθος.

Έκλεψε. Αυτό ήταν λάθος γιατί δεν έκλεψε στην πραγματικότητα τίποτα εκείνος.

Δεν μπορείς να κλέψεις κάτι που δεν ανήκει σε κανέναν.

Γύρισε να τον κοιτάξει καθώς άνοιγε την πόρτα του οδηγού και στάθηκε για λίγο εκεί «Δεν είμαι Derek.»

Τοποθέτησε τα χέρια του στην οροφή «Δεν είμαι καλός φίλος, δεν είμαι καλός αδερφός, δεν είμαι καλός γιος, δεν είμαι καλό αγόρι, δεν είμαι καλός άνθρωπος. Αλλά πλέον το έχω αποδεχτεί γιατί πολύ απλά ξέρω πως δεν πρόκειται να αλλάξω ποτέ. Θα παραμείνω ένα σκουπίδι της κοινωνίας που τριγυρνάει στους δρόμους μαζί με μια ομάδα ανθρώπων με μηχανές, σκοτώνοντας κόσμο, κλέβοντας, βάζοντας φωτιές και καταστρέφοντας τα πάντα.»

Ανασήκωσε τους ώμους του καθώς πλέον ένα μόνο συναίσθημα εκτός της αδιαφορίας και της αναισθησίας εμφανίστηκε στο πρόσωπο του «Είμαι απλά αυτό που είμαι. Ένας απαίσιος άνθρωπος που έχει σταματήσει να αναζητάει για λύτρωση από την στιγμή που κατάλαβε πως δεν την αξίζει.»

Ο Derek παρέμενε σιωπηλός στα λόγια του καθώς δεν τον αντίκριζε πλέον.

Καθώς ο Trevor έκανε να μπει μέσα στο αμάξι άκουσε την σκουριασμένη πόρτα από τις τουαλέτες να ανοίγει και επιτέλους μέσα από αυτή να εμφανίζεται ένα καστανόξανθο κεφάλι.

«Τέλεια επιτέλους ο κατουρλίτσας, ψυχάκιας, πρώην μας έκανε την τιμή να κάνει την εμφάνιση του!» του είπε ειρωνικά μόλις τον είδε να πλησιάζει προς το αυτοκίνητο.

Ο Leon του χάρισε επίσης ένα ειρωνικό μικρό χαμόγελο «Την επόμενη φορά που θα βγω από την τουαλέτα περιμένω να δω τουλάχιστον ένα κόκκινο χαλί.» είπε καθώς έκανε να ανοίξει την πίσω πόρτα αλλά ο Derek του έκανε νόημα να κάτσει μπροστά παίρνοντας θέση αυτός σιωπηλός στα πίσω καθίσματα.

Ο Leon δεν έκρυψε την χαρά του καθώς πηδούσε στο άνετο μπροστινό κάθισμα σαν μικρό παιδί που ανεβαίνει για πρώτη φορά στο καρουζέλ.

«Επιτέλους! Ζαλιζόμουν πολύ στα πίσω καθίσματα με τον Σουμάχερ για οδηγό!»

Ο Trevor τον κοίταξε σοβαρά καθώς έβαζε ξανά μπροστά το αυτοκίνητο «Μόνο μην λερώσεις την θέση με την ακράτεια σου γιατί θα σε στείλω διακοπές χωρίς επιστροφή στον διάολο.»

Ο Leon τον κοίταξε θιγμένα καθώς άνοιγε την σακούλα με τα πατατάκια που είχε αγοράσει νωρίτερα από ένα ψιλικατζίδικο σε μια προηγούμενη στάση για τουαλέτα «Δεν φταίω εγώ, κατηγόρησε την Vervain που έχει αλλάξει ριζικά τις λειτουργίες του οργανισμού μου.»

Είπε καθώς έβαλε μια ολόκληρη μεγάλη χούφτα στο στόμα του «Διάολε πεινάω τόσο πολύ. Δεν θυμάμαι την Skyler να πεινούσε τόσο πολύ.» συνέχισε καθώς στην συνέχεια στραβοκατάπιε σε μια σκέψη που πέρασε στιγμιαία από το μυαλό του.

«Ίσως εγώ πεθαίνω γρηγορότερα.»

Ο Trevor του έριξε μόνο ένα βλέμμα για να αντικρίσει τον τρόμο στο βλέμμα του «Καλύτερα να πεθάνεις έτσι. Αφού ούτως ή άλλως μόλις βρούμε την Sky θα πεθάνεις. Οπότε... Όπως και να 'χει πεθαίνεις.»

«Αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να με καθησυχάσει;» τον κοίταξε με μάτια μισόκλειστα πριν ξανά γυρίσει στο σνακ του «Δεν θέλω να πεθάνω έτσι τόσο... άδειος.»

«Γιατί τι ακόμα μπορεί να κάνει κάποιος για να νιώσει γεμάτος;»

«Δεν ξέρω. Η Sky μόλις έμαθε ότι θα πεθάνει στα δεκαπέντε της προσπάθησε να ζήσει στο επαρκό τον λίγο χρόνο ζωής που της είχε απομείνει. Μπήκε σε ένα κύκλωμα πληρωμένων δολοφόνων, έκανε ο,τι πιο παράνομο μπορούσε κανείς να κάνει, γεύτηκε κάθε γεύση βότκας, έβγαινε έξω μέχρι το πρωί της επόμενης μέρας, έκανε ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο, ταξίδεψε... Έζησε χωρίς στην πραγματικότητα να νιώθει ζωντανή.»

Ο Trevor ανασήκωσε τους ώμους του απλά καθώς είχε μπει ξανά στον κεντρικό δρόμο με προορισμό την πόλη που ποτέ δεν κοιμάται «Ο,τι και να κάνεις στην ζωή σου στο τέλος όταν θα φτάσει η ώρα να παίρνεις την τελευταία σου πνοή θα νιώσεις ότι δεν κατάφερες να κάνεις τίποτα απολύτως. Θα πεθάνεις όπως ακριβώς γεννήθηκες. Κενός.»

Ο Derek από το πίσω κάθισμα κοίταξε απότομα μπροστά. Ήταν από τις λίγες φορές που ο Trevor μιλούσε έτσι και ο Derek δεν μπορούσε παρά να μην αναρωτιέται ποιος από τους δύο συνεπή βάτες του είχε πάρει στην πραγματικότητα το θανατηφόρο ναρκωτικό.

Ο Leon τον κοίταξε έκπληκτος καθώς την αμέσως επόμενη στιγμή σοβάρεψε και άφησε την άδεια πλέον σακούλα κάτω.

«Μου θυμίζεις την Sky. Αυτή συνήθιζε να μιλάει τόσο βαθιά για την ζωή και τον θάνατο. Κάποτε φοβόταν τον θάνατο μέχρι που τον βρήκε σαν άμεση λύση για να βάλει ένα τέλος σε όλα τα προβλήματα της. Έλεγε πως κάθε άνθρωπος θα προτιμούσε να βάλει τέλος ο ίδιος στην ζωή του παρά να παραδοθεί στα χέρια κάποιου άλλου.»

Απάντησε ο Leon και μετά από την αναφορά της στο αμάξι ξέσπασε σιωπή. Κανένας δεν μίλησε έπειτα από αυτό μένοντας σιωπηλοί απλά κοιτώντας τις λάμπες του δρόμου.

Ο Leon έπειτα από λίγο κοιμήθηκε εμφανώς εξαντλημένος από την αδυναμία που του είχε προκαλέσει το ναρκωτικό ενώ ο Derek είχε βυθιστεί στην οθόνη του κινητού με τα ακουστικά στα αυτιά του.

Ο μόνος που είχε εξαφανιστεί πλέον από το πλάνο ήταν ο Trevor μιας και μόνο το σώμα του υπήρχε εκεί. Το μυαλό του ήταν αλλού.

Από μέσα του έβριζε τους δαίμονες του που τον βασάνιζαν παρουσιάζοντας την εικόνα της στο μυαλό του.

Δεν ήταν ερωτευμένος μαζί της. Δεν μπορούσε να είναι ερωτευμένος μαζί της. Απλά νοιαζόταν για αυτή.

Ωστόσο δεν μπορούσε παρά να μην την σκέφτεται γιατί τουλάχιστον στην σκέψη του θα μπορούσε να την νιώσει κοντά του. Ήξερε όμως πως θα την ξανά έβλεπε, ήξερε πως θα την έβλεπε ζωντανή.

Μπορεί αυτή να μην ήθελε να τον δει ή να προσπαθούσε ξανά να βάλει ένα τέλος αλλά αυτός το είχε πάρει απόφαση πως ακόμα και αν δεν ήθελε πλέον να τον βλέπει, αυτός θα την κρατούσε με κάθε τρόπο ζωντανή.

Ήθελε να την δει να σπουδάζει, να βρει μια δουλειά καλύτερη από αυτή την τόσο επικίνδυνη του πληρωμένου δολοφόνου, να ξέρει ότι θα παντρευτεί, ότι θα δημιουργήσει οικογένεια, ότι θα ζήσει μέχρι ο χρόνος να αποφασίσει σε μεγάλη ηλικία ότι θα πρέπει να την στείλει μαζί με τους αγγέλους.

Γιατί ήταν σίγουρος πως ακόμα και αν η Sky είχε κάνει πολλές αμαρτίες στο τέλος θα γλίτωνε την κόλαση.

Γιατί πολύ απλά αυτή θα μπορούσε να συγχωρεθεί για όλα όσα είχε κάνει.

Σε αυτή άξιζε αυτό που δεν άξιζε σε αυτόν...

Εξιλέωση και Λύτρωση.

[...]

{Sky's POV}

«Από εκεί πήγε γρήγορα κουνηθείτε! Πρέπει να την βρούμε!»

Οι φωνές ακουγόντουσαν ακόμα πιο κοντά αλλά ήξερα πως δεν μπορούσαν να ακούσουν εμένα.

Συνέχισα να τρέχω ανάμεσα από τα δέντρα του δάσους χωρίς σταματημό ακόμα κι αν αυτό ήταν δυσκολότερο από ότι φαινόταν μιας και τα ρούχα μου ήταν βρεγμένα από την βουτιά μου στην εξωτερική πισίνα του σπιτιού στην προσπάθεια μου να ξεφύγω και κολλούσαν πάνω στο σώμα μου.

Ωστόσο δεν μπορούσα παρά να μην χαμογελάω που ξανά ζούσα την έκρηξη της ανδρεναλίνης να κατακλύζει κάθε κύτταρο της ύπαρξης μου. Απολάμβανα να τρέχω ξανά ελεύθερη ενώ από πίσω μου με κυνηγούσαν μερικοί ηλίθιοι άνδρες που λανθασμένα νόμιζαν πως είχαν την δύναμη να κάνουν τα πάντα. Ακόμα και να πιάσουν εμένα. 

Συνέχισα να τρέχω ενώ ταυτόχρονα γελούσα με την ανοησία τους. Τα φώτα της πόλης φαίνονταν στα μάτια μου ακόμα και αν είχα απομακρυνθεί αρκετά από το τελευταίο σπίτι που είχε φωτισμό. Πριν βέβαια πάθει ηλεκτρική βλάβη εντελώς τυχαία και χιλιάδες άτομα αρχίσουν να τρέχουν σαν τα ποντίκια στον ήχο πυροβολισμών.

«Ανεβαίνει προς τα πάνω!» ξανά άκουσα τις φωνές των άλλων πίσω μου και αμέσως έστριψα προς τα δεξιά αφήνοντας τον εαυτό μου να χαθεί περισσότερο μέσα στο δάσος των βορείων προαστίων του Λος Άντζελες.

Ευτυχώς θυμόμουν πολύ καλά κάθε πτυχή της πόλης και είχα συγκρατήσει στο μυαλό μου κάθε μέρος αυτού του δάσους από τότε που το είχα διασχίσει πριν δύο χρόνια όταν με κυνηγούσαν για την δολοφονία του αρχηγού των Καζάρτε. Τώρα με κυνηγούσαν στο ίδιο μέρος για την δολοφονία του κληρονόμου του.

Ευτυχώς τόσο κυνηγητό δεν το κάνω τζάμπα. Οι εχθροί της οικογενείας άδειασαν τις τσέπες τους ακριβώς μπροστά μου και μου έδωσαν ένα πολύ καλό χρηματικό ποσό για το συμβόλαιο θανάτου και του τριαντάχρονου κληρονόμου. 

Επιπλέον το ζήτημα έγινε και πιο προσωπικό όταν πληροφορήθηκα ότι η συγκεκριμένη μαφία τα είχε βάλει με τους Five του νότου- παρακλάδι της ομάδας που επίσης ελέγχεται από εμάς.

Σταμάτησα για λίγο να τρέχω και κοίταξα τριγύρω μου. Από μακριά έβλεπα τα φώτα από τους φακούς τους αλλά δεν άκουγα πλέον τόσο δυνατά τις φωνές τους.

Σκαρφάλωσα σε ένα από τα πολλά πεύκα του δάσους και περίμενα εκεί καλά κρυμμένη στο πράσινο που ευτυχώς με έκρυβε καλύτερα εξαιτίας του σκοτεινού πέπλου που είχε στρώσει η νύχτα.

Ακούμπησα την πλάτη μου πάνω στον κορμό του δέντρου καθώς έβγαλα από την τσέπη της στολής μου τον ασύρματο. Μόλις τον άνοιξα η φωνή του Harry ακούστηκε στα αυτιά μου και κατάλαβα πως ανυπομονούσε να ακούσει νέα μου.

«Πώς πήγε;» με ρώτησε με την βαριά ανάσα του να δηλώνει την ανησυχία του.

«Είναι νεκρός. Τρεις σφαίρες στο κεφάλι, έβγαλα τις φωτογραφίες και πήρα λίγο από το αίμα του μήπως και οι μπάσταρδοι έχουν τα αρχίδια να μας αμφισβητήσουν.»

«Καλή δουλειά» Μου έδωσε τα εύσημα ο Harry και την ίδια στιγμή άκουσα το γέλιο του Louis που λογικά οδηγούσε.

«Τώρα με κυνηγάνε μερικά μέλη που με είδαν να φεύγω από τις κάμερες.»

«Τους έχεις;» ρώτησε ο Luke και ήταν σειρά μου να γελάσω.

«Δεν ξέρω αν έχουμε ξανά γνωριστεί, είμαι η Skyler Andrea Anderson πάντα φεύγω νικήτρια.»

«Πού βρίσκεσαι;» ήταν σειρά του Harry να ξανά ρωτήσει ενώ από τον πιο χαρούμενο τόνο της φωνής του κατάλαβα πως χαμογελούσε.

«Βόρεια του κλειστού Central Park, δυτικά του κτήματος Γκρέιστοουν και τριακόσια μέτρα από την εγκαταλελειμμένη αποθήκη τους.» έδωσα την αναφορά όσο πιο χαμηλόφωνα μπορούσα όταν άκουσα μερικά κλαδιά του δάσους να σπάνε από σκληρές σόλες παπουτσιών.

«Έπρεπε να κάνεις τόση φασαρία; Δεν μπορούσες να βάλεις σιγαστήρα και να τον πυροβολήσεις κατευθείαν; Έπρεπε να τραβήξεις ξανά τα βλέμματα πάνω σου;» άκουσα από μακριά την φωνή του Liam η οποία ήταν η μόνη που ακουγόταν κακόκεφη και γέλασα ειρωνικά.

«Μα Liam γλυκέ μου αυτό δεν θα είχε πλάκα. Το θέμα είναι να σκορπάς το χάος όπου πατάς και να αφήνεις τους πάντες να ξέρουν το όνομα σου.»

«Κλασική Anderson.» τον άκουσα να λέει από την άλλη πλευρά καθώς ξεφύσηξε.

«Κλασικός Μαλάκας.» του αντιγύρισα.

«Σταματήστε και οι δύο!» ο Harry ξανά κέντρισε την προσοχή «Από που να έρθουμε να σε πάρουμε;»

«Θα κατέβω εγώ στον χωματόδρομο. Ελάτε να με πάρετε από εκεί.» απάντησα καθώς στην συνέχεια έκλεισα τον ασύρματο ώστε να μην μπορούν να εντοπίσουν από πουθενά το σήμα.

Κοίταξα για ακόμα μια φορά τριγύρω και όταν παρατήρησα τους άνδρες με τα μαύρα να βρίσκονται ακριβώς από κάτω χαμογέλασα πριν με μια ήσυχη κίνηση βρεθώ ξανά στο έδαφος.

Μόλις σήκωσα το βλέμμα μου τους είδα μπροστά μου στοχεύουν προς το μέρος μου. Όπως ακριβώς ήθελα να κάνουν.

Ένας από αυτούς έκανε ένα βήμα μπροστά με ένα χαμόγελο να εμφανίζεται στα χείλη του. Λίγο βέβαια ήξερε ότι θα εξαφανιζόταν σε δευτερόλεπτα ξανά «Επιτέλους σε πιάσαμε.»

Από το βλέμμα του φαινόταν ότι περίμενε να τρομοκρατηθώ ή να το βάλω στα πόδια. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να κάθομαι ακίνητη στην θέση μου και να τους κοιτάω με ένα ειρωνικό μισό χαμόγελο.

«Μην νομίζετε ότι κάνατε κάτι σημαντικό. Απλά σταμάτησα να τρέχω.» μόλις άκουσαν τα λόγια μου τα χαμόγελα τους έπεσαν.

«Ώστε είσαι γυναίκα...Δεν περίμενα μια γυναίκα να είναι τόσο ικανή να κάνει όλα αυτά ή για οτιδήποτε» μια έκπληκτη φωνή ακούστηκε από την δεύτερη σειρά και εγώ γέλασα καθώς ίσιωσα το ανάστημα μου.

«Φυσικά. Το θέμα είναι ότι μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να ξεφύγει από τόσους άνδρες τόσο εύκολα και με τόση εξυπνάδα και όχι μόνο.» τους απάντησα γελώντας καθώς έπιανα διακριτικά το όπλο του Brody που είχα πάντα μαζί μου από την πίσω τσέπη.

Η αλήθεια είναι ότι πάντα αντιδρούσα όταν άκουγα ότι οι γυναίκες ήταν ίσες με τους άνδρες. Οι άνδρες ότι και να κάνουν δεν θα μπορούν ποτέ να συναγωνιστούν την δύναμη των γυναικών, τουλάχιστον την ψυχική που ευθύνεται για τα περισσότερα. Οι γυναίκες φέρνουμε την ζωή στον κόσμο, οι γυναίκες ματώνουμε κάθε μήνα, οι γυναίκες αντέχουμε περισσότερο πόνο όπως πολλές φορές έχει αποδειχθεί. 

Δεν λέω ότι οι άνδρες δεν είναι σημαντικοί αλλά απλά δεν είναι γυναίκες.

Όπως και να 'χει ακόμα και πίσω από έναν επιτυχημένο άνδρα πάντα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα. Είτε αυτή είναι η μητέρα του ή η γυναίκα του. 

Ο ένας από αυτούς τους άνδρες σήκωσε το όπλο του προς το μέρος μου για ακόμα μια φορά μόλις συνήλθε.

«Τελευταία επιθυμία;»

Έβαλα τα χέρια μου πίσω από την πλάτη μου πιάνοντας καλύτερα το όπλο και οπλίζοντας με επιδέξιες κινήσεις όσο πιο ήσυχα μπορούσα.

Το χαμόγελο συνέχισε να παραμένει χαλαρό στα χείλη μου.

«Αυτή την ερώτηση θα έπρεπε κανονικά να την κάνω εγώ αλλά συγγνώμη δεν είμαι πολύ ευγενική.»

Πριν προλάβουν να επεξεργαστούν τα λόγια μου άρχισα να πυροβολώ προς το μέρος τους.

Οι σφαίρες που έφευγαν δεν έχαναν ποτέ στόχο και πετύχαιναν με ακρίβεια το σημείο πάνω στον καθένα που ήθελα να πετύχω.

Όταν κάποιοι από αυτούς που βρίσκονταν σε καλύτερη κατάσταση από τους άλλους πυροβολούσαν πίσω κρυβόμουν πίσω από τα δέντρα και γελούσα παρασύροντας τους ταυτόχρονα μαζί μου μέσα στο δάσος.

Με ελιγμούς άλλαζα συνέχεια την κρυψώνα μου έτσι ώστε να μην μπορούν να καταλάβουν που ακριβώς βρισκόμουν κάθε φορά κάνοντας τους να χάνουν τον προσανατολισμό τους.

Όταν πλέον όλα τα σώματα εκτός από ένα έπεσαν κάτω στο έδαφος με αίματα πλησίασα τον τελευταίο από αυτούς που πλέον είχε χάσει το αλαζονικό ύφος του.

Από την τσέπη μου έβγαλα ένα ύφασμα με το σήμα των Five που κουβαλούσαμε πάντα μαζί μας και το πέρασα γύρω από τον λαιμό του πιάνοντας τον απροετοίμαστο.

Τον ανάγκασα να γονατίσει κάτω ενώ με το πόδι μου κλότσησα το όπλο από τα χέρια του.

«Ξέρω ότι δεν θα σου χρειαστεί εκεί που θα πας αυτό που θα ακούσεις αλλά να σου δώσω μια συμβουλή;» πίεσα περισσότερο το ύφασμα στον λαιμό του ώσπου άκουσα να βγάζει κάτι παράξενους ήχους καθώς η αναπνοή του γινόταν πιο γρήγορη και κόφτη.

«Πάντα να σκοτώνεις πληροφοριοδότες και τα μεγάλα κεφάλια. Και ξέρεις γιατί; Γιατί αυτό στέλνει μια πληροφορία.» εμφανίστηκα μπροστά του ενώ έσκυψα πιο κοντά στο πρόσωπο του έτσι ώστε να μπορεί να ακούσει την φωνή μου παρά το βούισμα των αυτών του «Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο θάνατος σου θα στείλει την πληροφορία στους δικούς σου να μην τα βάζουν μαζί μου και την οικογένειά μου.»

Τα σκοτεινά μάτια του κοίταξαν μέσα στα δικά μου, περίμενε να λυγίσω να κάνω πίσω αλλά εγώ έμεινα εκεί να πιέζω ακόμα περισσότερο την κατάσταση του. Είχα μάθει να μην λυγίζω και αν έπρεπε να αντιμετωπίσω τους Dragons έπρεπε να εφαρμόζω ο,τι είχα μάθει.

«...Και για το δικό τους καλό εύχομαι να καταλάβουν αυτό το μήνυμα.»

Με αυτό τοποθέτησα τα χέρια μου στις δύο πλευρές του κεφαλιού του σταθερά και με μια απλή κίνηση και ελάχιστη δύναμη τον έβγαλα από το μαρτύριο του.

Ο ήχος από το σπάσιμο και τον θάνατο ήταν ο μόνος ήχος που ακούστηκε μετά το χάος στο ήσυχο δάσος.

Σηκώθηκα πάνω και ρίχνοντας μια τελευταία ματιά σε όλα τα πτώματα που είχα για ακόμα μια φορά σκορπίσει άρχισα να προχωράω ξανά στο δάσος, χωρίς καμιά βιασύνη πλέον.

Έκανα κίνηση να γλιστρήσω από τον λόφο όταν είχα φτάσει στο σωστό σημείο για να κατέβω στον χωματόδρομο που είχα δώσει εντολή στους Five να με περιμένουν αλλά κάτι άλλο μου τράβηξε τελευταία στιγμή την προσοχή.

Κοιτώντας την παλιά αποθήκη των Γκρέιστοουν προσπάθησα να εμποδίσω τον εαυτό μου από το να δημιουργήσει θεωρίες σχετικά με το γιατί τα φώτα ήταν ανοιχτά σε ένα παραιτημένο μέρος που άλλες φορές οι πόρτες του ήταν κλειδωμένες καλά με λουκέτο.

Δεν ήταν δική μου δουλειά να το ανακαλύψω αλλά η περιέργεια μου για ακόμα μια φορά νίκησε.

Ήταν σαν ένα αόρατο σκοινί να με τραβάει προς εκείνη την αποθήκη. Σαν ένα ρεύμα αέρα να με παρασύρει προς τα εκεί. Σαν ένα χέρι να με σπρώχνει παροτρύνοντας με να συνεχίσω το περπάτημα μου.

Κόλλησα το σώμα μου στον εξωτερικό τοίχο και κοίταξα προσεκτικά μέσα στην γεμάτη κούτες μικρή αποθήκη πασχίζοντας διακριτικά να παρατηρήσω κάποια κίνηση.

Κούνησα το κεφάλι μου όταν νόμιζα ότι είδα μια γυμνή σάρκα και ήμουν έτοιμη να φύγω όταν άκουσα έναν αδύναμο ήχο σαν μουρμουρητό ή μούγκρισμα να έρχεται από μέσα.

Ξανά κοίταξα απόλυτα σίγουρη αυτή την φορά ότι κάποιος βρισκόταν εκεί μέσα.

Και τότε το είδα. Στην άκρη του δωματίου υπήρχε ένα κρεβάτι και πάνω του ένα σώμα που από την μέση και πάνω ήταν γυμνό και γεμάτο σημάδια. Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν ότι ήταν δεμένο σε εκείνο το κρεβάτι με ένα ειδικό πολύ σκληρό σκοινί που συχνά χρησιμοποιούσαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι για κρατάνε τα θύματα τους αν ο πραγματικός δολοφόνος τους ήθελε να τους μιλήσει.

Μπορεί να ήταν παγίδα. Ήθελα να φύγω αλλά για κάποιον λόγο δεν μπορούσα να κουνηθώ. Τα μουγκρητά με έκαναν να λυπάμαι τον άνδρα που ήταν δεμένος εκεί χωρίς να μπορεί να κουνηθεί.

Για λίγο κάθισα εκεί έξω κρυμμένη μέχρι που ο άνδρας σταμάτησε να βγάζει ήχους, έβγαλα το κεφάλι μου από την κρυψώνα μου και κοίταξα μέσα μόνο για να τον εντοπίσω να με κοιτάζει με ανασηκωμένο το κεφάλι.

«Κοπελιά...Λίγη βοήθεια;» ταράχθηκα στο άκουσμα της φωνής του. Με μια βαθιά ανάσα βγήκα από την κρυψώνα μου ενώ πρώτα κοίταξα τον εαυτό μου μήπως και πάνω στα μαύρα ρούχα μου υπήρχε καμιά κηλίδα αίματος. Αφού με είχε ήδη δει δεν υπήρχε λόγος να κρύβομαι σαν καμιά δειλή.

Μπήκα με σφιγμένους μύες μέσα στην αποθήκη και αυτό με βοήθησε να παρατηρήσω καλύτερα τον χώρο και τον άγνωστο άνδρα με την βοήθεια της λάμπας που φώτιζε από το γραφείο.

Κοίταξα για λίγο το δωμάτιο ψάχνοντας για δήθεν παγίδες ή κάμερες πριν εστιάσω το βλέμμα μου στον άνδρα.

Όταν τον κοίταξα και τα μάτια μου αντίκρισαν τα δικά του ένιωσα μια ανεξήγητη ανατριχίλα να με διαπερνάει. Ένιωσα ξαφνικά το στόμα μου στεγνό σαν να είχα να πιω νερό για μέρες.

Σαν να με τραβούσε ένας μαγικός μαγνήτης πλησίασα προς το μέρος του. Άφησα το βλέμμα μου να περιπλανηθεί πάνω του όσο πιο διακριτικά γινόταν. Ο άνδρας είχε διάφορα τατουάζ πάνω του και για κάποιον ανεξήγητο λόγο ήταν σαν να ήξερα ότι είχε καλυφτεί με μελάνι στην προσπάθεια του να καλύψει κάποια επίπονα σημάδια που του είχε αφήσει η ζωή.

Ίσως επειδή αυτός ήταν ο λόγος που το είχα κάνει εγώ.

Σε κάποια σημεία είχε κάποια σημάδια που φαίνονταν πρόσφατα σαν να είχαν δημιουργηθεί στο σώμα του μόλις πριν από λίγο. Δεν άργησα να παρατηρήσω ότι τα χέρια του ήταν τρυπημένα με μια βελόνα και ένα σακουλάκι με αίμα βρισκόταν στο πάτωμα κάτω από το κρεβάτι. Λίγο πιο δίπλα παρατήρησα ακόμα ένα γεμάτο με αίμα.

Τα σακουλάκια μάζευαν το αίμα από τις φλέβες του μέχρι να στερέψει.

Πλησίασα ακόμα πιο κοντά του. Κανονικά δεν θα έπρεπε να με νοιάζει η υγεία ενός αγνώστου αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ένιωθα την ανάγκη να κάνω κάτι και μάλιστα άμεσα πριν αυτός ο άγνωστος χάσει τις αισθήσεις του και ίσως την ζωή του.

«Ποιος σου το έκανε αυτό;» τον ρώτησα με μια πρωτόγνωρη ανησυχία για έναν άνδρα που δεν είχα δει ποτέ πριν καθώς έσκυψα δίπλα από το κρεβάτι με σκοπό να βγάλω την βελόνα από την αρτηρία του.

Τον ένιωσα να ταράζεται όταν το χέρι μου ακούμπησε το δέρμα του το οποίο ήταν πολύ πιο παγωμένο από το δικό μου «Δεν έχει σημασία. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να ξέρεις ονόματα για να καταλάβεις πως αυτοί οι μπάσταρδοι είναι γαμημένα ψυχοπαθείς.»

Η προφορά του δεν ήταν ακριβώς αμερικάνικη. Θα μπορούσα να πω ότι ο άνδρας μπροστά μου ήταν Ισπανός ή Ιταλός. Για κάποιο λόγο αυτή η παράξενη προφορά μου φαινόταν γνώριμη ακόμα και αν την είχα ξανά ακούσει πολλές φορές, η φωνή του είχε κάτι το γνώριμο.

Τράβηξα με προσοχή την βελόνα αλλά και πάλι το αίμα -όσο τουλάχιστον είχε μείνει- άρχισε να ξεχύνεται από τις φλέβες του. Όταν κοίταξα γύρω μου και δεν βρήκα κανένα ύφασμα έσκισα με τα χέρια μου την άκρη της μαύρης κάπας μου. Τύλιξα το ύφασμα γύρω από το χέρι του και το έσφιξα αρκετά έτσι ώστε να σταματήσει την αιμορραγία.

«Φαίνεται να ξέρεις πως γίνεται ακόμα κι αν είσαι αρκετά νέα.» άκουσα ξανά την φωνή του ενώ μπορούσα να νιώσω το βλέμμα του να με παρακολουθεί.

«Πρέπει πάντα να ξέρεις τουλάχιστον να κάνεις αυτό, δεν είναι και κάτι δύσκολο.» χαμογέλασα.

Αυτός γέλασε «Ναι σωστά, απλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει τίποτα καλό για κάποιον.» μου απάντησε και προσπάθησα να μην δείξω το πόσο ο δολοφόνος εαυτός μου είχε ταυτιστεί με αυτό.

Η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες των Dark Hunters μου είχαν μάθει από πολύ μικρή ηλικία ακόμα να περιποιούμαι τις πληγές και γενικότερα να ξέρω να δίνω τις πρώτες βοήθειες. Υπήρχαν πολλοί τραυματισμένοι που χρειαζόντουσαν βοήθεια από την ομάδα.

Ο Damon είχε υπάρξει το πρώτο πείραμα μου στον οποίο είχα κάνει ράμματα όταν είχε δεχθεί σφαίρα στο πόδι, ήμουν μόνο έντεκα τότε και όμως ήξερα ήδη πολλά.

«Μην χάσεις τις αισθήσεις σου τώρα, κρατήσου λίγο ακόμα. Θα σε βοηθήσω να λυθείς.» του είπα ήρεμα όταν είδα το κεφάλι του να γέρνει προς τα πίσω και τα μάτια του να κλείνουν ελάχιστα.

Σηκώθηκα ξανά όρθια καθώς άρχισα να ψάχνω τριγύρω το δωμάτιο για ένα μαχαίρι. Γαμώτο δεν είχα το δικό μου πάνω μου, θα έπρεπε να το είχα ξεχάσει στο σπίτι.

Άνοιγα τα συρτάρια όταν το μάτι μου παρατήρησε ένα κομμάτι υφάσματος που απεικόνιζε έναν...

«Και μόνο αυτό που έκανες αρκεί. Θα σου πρότεινα να φύγεις πριν έρθουν οι--»

...Δράκο.

«Dragons.» γύρισα απότομα να τον κοιτάξω «Έμπλεξες με τους Dragons.»

Αυτός με κοίταξε έκπληκτος με τα γαλάζια μάτια του να λάμπουν με μια λάμψη που είχα σίγουρα ξανά δει «Τους γνωρίζεις;»

Δάγκωσα την γλώσσα μου πριν απαντήσω «Τους έχω ακουστά.» γύρισα ξανά από την άλλη και συνέχισα να ψάχνω.

«Γιατί σε κρατούν δεμένο σε ένα κρεβάτι μιας απομονωμένης αποθήκης μια ομάδα πληρωμένων δολοφόνων;»

«Ίσως και να σκότωσα μερικά μέλη τους ή να έριξα ένα παράξενο χάπι στο ποτήρι του αρχηγού τους στα μέσα μιας συμφωνίας...» απάντησε διστακτικά και εγώ δεν μπόρεσα παρά να χαμογελάσω.

Δεν πρόκειται να αφήσω κάποιον που έκανε κακό στους Dragons, πόσο μάλλον στον David, να πεθάνει.

«Πολύ ήρεμη σε βρίσκω άλλο κορίτσι θα τσίριζε και θα έφευγε τρέχοντας ή θα καλούσε τις οχιές.» απάντησε έκπληκτος αφήνοντας ένα γελάκι στο τέλος που με δυσκολία θεωρώ κατάφερε να βγάλει.

Έμεινα για λίγο ακίνητη «Τις οχιές; Εννοείς τους μπάτσους;» τον ρώτησα καθώς με την άκρη του ματιού μου προσπαθούσα να δω την αντίδραση του.

Σήκωσε το κεφάλι του αφού ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να κουνήσει και με κοίταξε με περιέργεια και σοβαρότητα «Πώς κατάλαβες ότι--»

«Το υπέθεσα.» ανασήκωσα τους ώμους ενώ πήρα μια βαθιά ανάσα «Τύποι σαν εσένα που μπλέκουν με τον υπόκοσμο σίγουρα θα έδιναν ένα τέτοιο όνομα στους μπάτσους.»

Η αλήθεια είναι ότι με αυτόν τον τρόπο αποκαλούσαν οι Dark Hunters τους αστυνομικούς, όπως και με διάφορα άλλα παρατσούκλια που είχαν ακούσει από εμάς τα παιδιά και στην συνέχεια τα υιοθετούσαν κι αυτοί. Ξαφνιάστηκα να ακούω αυτήν την ονομασία από αυτόν μιας και νόμιζα πως μόνο εμείς την χρησιμοποιούσαμε.

Κατάφερα να βρω ένα μαχαίρι σε μια τσάντα που βρισκόταν πεταμένη και κρυμμένη κάτω από μερικά ρούχα. Όταν το πήρα στα χέρια μου πλησίασα προς το μέρος του και γονατίζοντας ξανά προσπάθησα να κόψω τα δεσμά του πασχίζοντας ταυτόχρονα να μην τον τραυματίσω κατά λάθος.

«Ποια είσαι;» για ακόμα μια φορά το βλέμμα του ήταν πάνω μου και με κοιτούσα σαν να προσπαθούσε να αρπάξει με κάποιον τρόπο πληροφορίες μόνο από αυτό.

Και κατά κάποιον τρόπο ένιωθα ότι το έκανε όταν παρατήρησα ότι οι παλάμες μου είχαν ιδρώσει.

Τον κοίταξα και χαμογέλασα όσο πιο χαλαρά μπορούσα «Απλά ένα κορίτσι με πάθος για την εγκληματική πλευρά της ανθρώπινης φύσης που της αρέσει την νύχτα να κάνει βόλτα σε δάση βυθισμένα στο σκοτάδι.»

«Δεν μοιάζεις για ένα απλό κορίτσι...» οι τούφες των μαύρων μαλλιών του κουνήθηκαν καθώς ξανά έριξε το κεφάλι του πίσω μετά από ακόμα ένα εξεταστικό βλέμμα.

Επειδή δεν είμαι. Σκέφτηκα από μέσα αλλά ευτυχώς έμεινε μόνο στις σκέψεις μου.

Για λίγο δεν μιλούσαμε. Ο άνδρας φαινόταν να προσπαθεί να κρατηθεί ξύπνιος όσο εγώ έκοβα το τραχύ σκοινί και έριχνα ανά τακτά χρονικά διαστήματα ματιές προς την πόρτα μήπως και εμφανιστούν από κάπου οι Dragons.

Μόλις έκοψα και το τελευταίο σκοινί τον βοήθησα να ανασηκωθεί από το άβολο και βρόμικο στρώμα.

Προσπάθησε να σηκωθεί αλλά τον κράτησα πίσω κάτι που ήταν αρκετά εύκολο μιας και το σώμα του ήταν αδύναμο.

«Ήρεμα, μην κάνεις απότομες κινήσεις. Έχεις κάποιον να καλέσω να έρθει να σε πάρει από εδώ;» τον ρώτησα καθώς τον κρατούσα από τους ώμους. Μόλις το βλέμμα του με αντίκρισε ένιωσα ξανά μια γνώριμη ζεστασιά.

«Όχι. Είμαι σίγουρος ότι ήδη θα έρχονται προς γα εδώ. Είμαστε οικογένεια. Κατά κάποιον τρόπο ξέρουμε που βρίσκεται ο ένας και που ο άλλος. Είναι σαν αόρατοι μαγνήτες να μας τραβάνε μαζί.» Μου απάντησε με ένα μικρό χαμόγελο που έκανε το δικό μου να πέσει.

«Θαρρώ πως είναι υπέροχο το συναίσθημα να μπορείς να νιώθεις τους φίλους σου και την ομάδα σου οικογένεια.» ασυναίσθητα πέρασα τα χέρια μου μέσα από τις ελαφρώς σγουρές μπούκλες των μαλλιών του.

Αυτός κούνησε το κεφάλι του θετικά χωρίς να δείχνει να τον πειράζει η κίνηση μου. Ή απλώς ήταν πολύ αδύναμος για να αντιδράσει «Εσύ έχεις κάποιους που να μπορείς να αποκαλείς οικογένεια;»

Οικογένεια. Μπορεί να πέρασα πολλά με τους Five αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να τους αποκαλέσω έτσι παρά μόνο λίγα άτομα από αυτούς.

Χαμογέλασα αχνά «Είχα.»

«Γιατί παρελθοντικός χρόνος; Τι συνέβη;»

Αυτό το συναίσθημα της ζεστασιάς, της ασφάλειας, της αδελφότητας, της φροντίδας...

«Εξαφανίστηκα. Έφυγα και τους άφησα πίσω μου χωρίς την θέληση μου...»

Το είχα νιώσει μέχρι τώρα μόνο με τους Dark Hunters.

«Για να τους προστατέψω.»

Παρατήρησα τα τατουάζ του χωρίς όμως να απομακρύνω το βλέμμα μου πολύ μακριά από το δικό του.

Αυτός φάνηκε αρχικά να τσιτώθηκε, έπειτα χαλάρωσε, στην συνέχεια σηκώθηκε και στο τέλος χαμογέλασε «Είμαι σίγουρος πως αν γυρνούσες πίσω και τους αποκάλυπτες τους λόγους της εξαφάνισης σου θα σε δέχονταν πίσω.»

Σηκώθηκα και εγώ μαζί του χωρίς να χάσω το χαμόγελο μου «Ίσως...»

Τον βοήθησα να φορέσει μια μαύρη μπλούζα που είχε πεταχτεί στην άκρη του δωματίου -ακόμα και αν αρχικά αρνήθηκε να δεχτεί κι άλλη βοήθεια- και να βγει έξω από την αποθήκη με ασφάλεια ενώ επέμενα να τον οδηγήσω μέσα στο δάσος μέχρι να βρεθούμε ξανά στον χωματόδρομο.

Ξεροκατάπια όταν είδα αναμμένα φώτα στο τέλος του δρόμου.

«Πρέπει να με βρήκαν ήδη.» ο άντρας γύρισε να με κοιτάξει με ένα ελαφρύ χαμόγελο «Σε ευχαριστώ για αυτό.» είπε δείχνοντας τον εαυτό του.

«Δεν κάνει τίποτα.» για ακόμα μια φορά ασυναίσθητα έσφιξα το μπράτσο του όχι τόσο όμως όσο να τον πονέσω «Σου συνιστώ να πας σε κανένα νοσοκομείο, χρειάζεσαι αίμα, και επίσης να μείνεις μακριά από μπελάδες όσο το δυνατόν περισσότερο και... Να φροντίζεις την οικογένεια σου.»

Αυτός γέλασε με ένα ελαφρώς παιδικό γέλιο που σίγουρα έδειχνε σπάνια στον κόσμο «Είναι δύσκολο να μένω μακριά από μπελάδες ξέρεις. Τύποι σαν εμένα διψάνε για μπελάδες.»

Το ξέρω. Έχω υπάρξει και εγώ μια από αυτούς τους 'τύπους'... Και βασικά ακόμα είμαι.

«Απλά να προσέχεις.» του είπα ξανά με ένα χαμόγελο και καθώς άκουσα βήματα να πλησιάζουν άφησα το χέρι του και απομακρύνθηκα.

«Δεν μου είπες το όνομα σου.» φώναξε για να τον ακούσω και εγώ γέλασα χωρίς ωστόσο αυτό το γέλιο να ακουστεί στα αυτιά του.

«Ούτε εσύ το δικό σου.» αν και δεν χρειαζόταν να το μάθω.

Άκουσα ξανά το γέλιο του και τότε ένας άνδρας με ένα δερμάτινο τζάκετ και κοντοκουρεμένο ξανθό κεφάλι και λίγο μούσι τον πλησίασε. Ενστικτωδώς ακόμα και αν δεν το ήθελα κρύφτηκα για ακόμα μια φορά πίσω από ένα δέντρο.

Είχε δίκιο όταν έλεγε πως κάποιος θα ερχόταν να τον βρει από το πουθενά.

«Αδερφέ τι στον διάολο γυρεύεις εδώ πάνω; Όλοι ανησυχήσαμε!» είπε ο άνδρας και μπορούσα ακόμα και από μακριά να αναγνωρίσω την ανησυχία στην φωνή του.

«Υπήρχε ένα κορίτσι εδώ αλλά...» Γύρισε το βλέμμα του προς τα πίσω κι εγώ μαζεύτηκα πιο πολύ προς τα μέσα «εξαφανίστηκε.»

Ο άλλος τύπος ξεκίνησε να γελάει ενώ τον βάρεσε φιλικά στον ώμο «Πες το έτσι ρε μαλάκα και ανησύχησα άδικα. Άλλη φορά να ενημερώνεις όμως όταν θα ξεμοναχιάζεσαι σε ένα ανατριχιαστικό δάσος με μια γκόμενα»

«Πες με τρελό αλλά ενώ δεν θυμάμαι να την έχω ξανά δει μου φάνηκε γνωστή.» του απάντησε καθώς άρχισαν να απομακρύνονται «Και δεν ξεμοναχιαστήκαμε με αυτόν τον τρόπο που νομίζεις.» συνέχισε.

«Ίσως ήσουν πολύ μεθυσμένος όταν την είχες δει την πρώτη φορά αλλά υποσυνείδητα να θυμάσαι πως ήταν.» το γέλιο του άλλου ακούστηκε μέχρι εδώ.

«Λοιπόν ελπίζω αν την ξανά δω... Να είμαι αρκετά νηφάλιος για να την ευχαριστήσω.»

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια και γέλια που άκουσα καθώς την επόμενη στιγμή είχαν εξαφανιστεί τόσο από το ακουστικό μου πεδίο όσο και από το οπτικό μου.

Μόλις άκουσα τον ήχο της μηχανής βγήκα από την κρυψώνα μου και τους κοίταξα να απομακρύνονται.

Έπειτα γύρισα το βλέμμα μου στον νυχτερινό ουρανό και χαμογέλασα. Χαμογέλασα αληθινά. 

Γιατί για πρώτη φορά μετά από καιρό είδα την χαμένη ελπίδα που μου είχε αναφέρει ο Trevor ότι υπάρχει.

Θα με ξανά δεις κάποια στιγμή.

Θα με ξανά δεις...

Damon.

-----------------------------------------------------------

Περίμενα πολύ καιρό για να γράψω την πρώτη συνάντηση αυτών των δύο και ελπίζω να μην απογοήτευσα κανέναν :')

Τι κάνετε αγάπες; Πώς τα περνάτε; Κανένα μπάνιο κάναμε σε αυτόν τον ανυπόφορα ζεστό καιρό;

Εγώ πάντως μετράω αντίστροφα τις μέρες για να πάω θάλασσα <3

Επίσης μιας και ήρθε το καλοκαίρι θα προσπαθήσω να είμαι πιο συνεπής στο πρόγραμμα μου και να ανεβάζω πιο συχνά μπας και τελειώσω αυτό το βιβλίο πριν τελειώσει το καλοκαίρι και ξανά αρχίσουν τα δύσκολα :')

Πιστεύετε ότι θα καταφέρει η νέα τριάδα μας να βρει την Sky;

Τι έχετε να πείτε για αυτά που ειπώθηκαν μεταξύ του Trevor και του Derek;

Πώς σας φάνηκε ο Damon;

*Για όσες δεν θυμούνται ο Damon είναι μέλος των Dark Hunters και υπήρξε ο πρώτος φίλος της Sky. Υπάρχουν αναδρομές σε μερικά κεφάλαια που παρουσιάζουν την σχέση τους.

Νομίζετε πως θα καταφέρει να ξανά βρεθεί με τους ανθρώπους που θεωρεί οικογένεια και να κατακτήσει επιτέλους τον τίτλο που της αξίζει;

Το επόμενο κεφάλαιο δεν θα είναι το τελευταίο του δεύτερου κύκλου μιας και επειδή ο πρώτος κύκλος τελείωσε στο 31 έτσι και αυτός θα τελειώσει στο 61 με ένα κεφάλαιο που πιστεύω θα σοκάρει πολλούς.

Το μόνο που θα πω για το επόμενο είναι ότι λογικά θα είναι αρκετά μεγάλο και... Να προετοιμαστείτε;)

Μέχρι το επόμενο που ευελπιστώ να είναι σύντομα, σας στέλνω τα φιλιά μου <3

-YourDisaster