Hoofdstuk 13: "Geloof je in voor elkaar bestemd zijn?"

"Uhm Ca?" Vraag ik als hij niet wegkijkt en de blik niet veranderd. "Is alles wel oké?"

"Denk jij dat oud en nieuw stom was?" I frons omdat ik geen idee heb waar hij het over heeft, tot het lampje ineens gaat branden. 

"Ik denk dat het op dat moment niet slim was. Ik kende je pas één avond."

"En wat als dat moment nu zou zijn? Nu je me al een poosje kent?" Met grote ogen kijk ik Carel aan terwijl ik uit probeer te vogelen of dit een grapje is of dat hij bloedserieus is. "Nou?"

"Je kan dit niet zo op me... Niet zo... Je verrast me hier compleet mee, je kan niet zomaar een antwoord verwachten van mij!" Carel kijkt nog steeds niet weg en ik ben zo dom het ook niet te doen. Hij leunt dan naar voren en legt zijn lippen op de mijne. Hij forceert niets: ik kan zo terug trekken, maar ik doe het niet. In tegenstelling zelfs: ik leun ook iets naar voren, waarmee ik Carel onbewust laat weten dat dit is wat ik wil, zonder dat ik er helemaal over uit ben dat ik dit wil. "Ca..." Mompel ik, ten teken dat we eigenlijk moeten stoppen, maar mijn lichaam zegt het tegenovergestelde. Mijn vingers verstrengelen zich in zijn haar terwijl mijn lippen nog steeds op de zijne liggen. Als ik mijn lichaam weer onder controle heb trek ik terug. Ik krijg geen woord over mijn lippen en blijf hem aan kijken. Carel legt de etensspullen weer in de tas zodat er geen beestjes op af komen en trekt mij dan tegen zich aan om vervolgens te gaan liggen. Ik lig met mijn hoofd op zijn borstkas en ik glimlach. "Je weet dat Kasper ons nu gaat vermoorden toch?" Carel grinnikt en een warm gevoel verspreidt zich door mijn lichaam. Mijn hoofd en hart zijn nog steeds in een hevige strijd verwoed, maar mijn hart wint stukje voor stukje meer terrein. 

"Wil je dit echt?" Vraagt Carel nog voor de zekerheid en van binnen smelt ik. Het is net het laatste zetje wat ik nodig heb om mijn hoofd tot zwijgen te brengen. 

"Ja." Is mijn antwoord dan ook. Simpel, maar met zo veel betekenis. "Ja ik wil dit." Carel glimlach breed. "Maar laten we Kasper maar langzaam aan het idee laten wennen en het niet in een keer zo op zijn nek gooien." Carel stemt ermee in en we blijven dicht bij elkaar liggen, zachtjes pratend. "Geloof je in voor elkaar bestemd zijn?" Vraag ik dan ineens vanuit het niets. 

"Hoe kom je daar nu weer op dan?" Vraagt Carel, ook lachend en ik haal mijn schouders op. 

"Nou, we hebben elkaar toen op oud en nieuw leren kennen en het voelde zo goed, zo normaal net zoals alle tijd die ik met je doorbreng voelt." Carel dacht alles goed door. 

"Het lijkt dan ineens wel zo, of niet?" Hij grinnikt. "Dus ja, ik geloof dat sommige mensen gewoon voorbestemt zijn voor elkaar."

"Nu genoeg gefilosofeerd, ik heb zin in die watermeloen." Ik pak de stukjes watermeloen weer uit de tas en zet mijn tanden in een van de stukjes. Carel kijkt me aan met een glimlach op zijn gezicht. "Wat is er?" Vraag ik, maar diep van binnen weet ik dat het dezelfde blik is als hij me zojuist gaf toen ik een pleister op zijn vinger plakte.

We zijn inmiddels een uur verder en mijn telefoon trilt, maar ik negeer het. Niets gaat me op dit moment storen. 

"Je..." Carel zoekt naar de goede woorden. "Het zag er zo leuk uit, met die pretlichtjes in je ogen." Ik bloos en Carel grijnst. "Heb ik je nu laten blozen?" Ik zucht, maar de glimlach blijft om mijn lippen spelen. Hij is een echte dork, een liefelijke sukkel.

"Ik weet niet of je het in de gaten hebt, maar sinds die ene keer bij Daphne en Daley dat we elkaar voor het eerst sinds 1 januari zagen laat je me al blozen." Carel lacht. 

"Natuurlijk wist ik dat. Waarom denk je dat ik opmerkingen bleef maken? Je weet niet half hoe leuk je eruit ziet als je bloost." Opnieuw bloos ik. "Zie!" Ik giechel zachtjes en pak een nieuw stukje meloen om mijn inmiddels knalrode hoofd iets te verbergen. Nadat we met z'n tweeën de meloen hebben opgegeten - het was een kleintje, want anders hadden we hem echt niet opgekregen - besluit Carel me het nodige Nederlands te leren. 

"Oké, laten we beginnen met de simpele dingen zoals hallo." Ik praat Carel na en knikt bevestigend. 

"Dat is nog niet zo moeilijk."

"Ik ben Janna." Ik praat hem opnieuw na. "Het praten valt je zo nog niet heel moeilijk, maar weet je ook wat je zojuist hebt gezegd?" Ik denk even na, maar omdat mijn naam erin zit gok ik dat ik het weet en wanneer Carel knikt glunder ik van trots. 

xxx

Na een uur aan mijn Nederlands gewerkt te hebben vinden we het wel weer genoeg en besluiten we de spullen bij elkaar te pakken. 

"Je had de voetbal gewoon in de auto kunnen laten liggen." Lach ik als ik de rode Adidas bal oppak. "Had nu maar naar mij geluisterd eigenwijs joch." Carel lacht ook, maar hij heeft zijn weerwoord al klaar. 

"Alsof je helderziend bent. Als dat zo had geweest had je wel voorbereid geweest op wat ik deed." Ik geef hem een speels duwtje terwijl we terug lopen. 

"Waarom denk je dat ik pleisters mee had? Ik wist dat jij je ging snijden. Ik zie niet het geheel, alleen kleine stukjes." 

"Natuurlijk Janna, natuurlijk." We komen aan bij de auto en stoppen de spullen in de kofferbak. Ik stap achter het stuur en start de auto. 

"Kom je nog koffiedrinken bij ons?" Vraag ik en Carel schudt zijn hoofd. 

"Ik ga vanavond bij familie langs. Een andere keer misschien." 

Voor mijn gevoel zijn we al veel te snel bij Carels huis en ik reed al langzaam. "Ga je morgen met Kasper mee naar de training?"

"Helaas deze keer niet. Ik ga eens een goed gesprek hebben met mijn beste vriendin over Skype. We hebben al veel te lang niet meer fatsoenlijk met elkaar gepraat." Carel knikt begripvol, maar dat betekent niet dat hij het niet jammer vindt en k kan het zien aan zijn gezicht. "Maar maak je geen zorgen, overmorgen ga ik weer mee." Carel drukt zijn lippen op de mijne en ik ga op in de kus. Zijn hand in mijn nek zorgt ervoor dat ik de kus niet zomaar kan verbreken. Het is overbodig, want ik wil het toch niet. 

"Ik moet nu sowieso een dag zonder je en wie weet kan ik je overmorgen ook niet kussen." Carel trekt een pruillipje en ik geef hem nog een korte kus. "Ik heb nu heel wat uit te leggen." Zegt Carel als hij naar zijn huis kijkt. "Mijn moeder staat samen met mijn broertje ons te begluren vanuit de keuken." Ik draai me om en zie inderdaad de twee schuldigen staan en met een lach zwaai ik naar ze. "Ik ga dan maar." Na een laatste kus stapt Carel uit de auto. Ik laat langzaam de koppeling van de auto opkomen en toeter nog een keertje voordat ik definitief wegrijd en met een lach naar huis rijd.

Hey jongens, het heeft weer een poosje geduurd voordat er een hoofdstuk uit kwam rollen, maar ik heb op dit moment even moeite met druk. Van allerlei dingen. Ik blijf doorschrijven, maar waarschijnlijk wordt alles nog onregelmatiger dan het nu al is. 

Love