Hoofdstuk 16: "Laten we dat maar even niet doen Ca!"

"Ik kan het nog steeds niet geloven, jij en Carel. Alhoewel, jullie waren met oud en nieuw toen al gezellig bezig." Daphne en ik zitten tegenover elkaar in een gezellig cafeetje en ik grinnik. 

"Het hele gedoe begon daar wel ja."

"En Kas, wat vind die er van." Ik begin schaapachtig te lachen. "Dat gaat weer een heel lang verhaal worden of niet?" Ik knik. "Nou, we hebben de tijd." Ik begin het hele verhaal van voor tot achter vertellen. Van oud en nieuw tot gisteren, dat Kasper ineens ermee aan kwam zetten dat hij het allang wist. "Jullie zijn een raar stelletje." 

"Jullie anders ook hoor." Grap ik, maar Daphne snapt hem niet, wat te begrijpen is. "Daley zei na de training exact hetzelfde." 

"Dat hebben we wel vaker, maar ja, great minds think alike."

"Kuch kuch." Plaag ik en Daphne geeft me een zachte trap onder de tafel. "Als ik nu een van de jongens had geweest had ik kermend op de grond gelegen." Daphne kreunt. 

"Je zit echt goed in je vel zeg, geen wonder dat jij en Carel iets hebben, jullie passen perfect bij elkaar." Ik bloos lichtjes. "Maar het is schattig hoor." Daphne knipoogt. "Maar de open dag van volgende week, zin in?" Ik knik. 

"Zeer zeker wel. Ik hoop vooral veel te leren over de studie. Al het gepraat over de stad hoef ik allemaal niet. Ik heb inmiddels wel in de gaten hoe alles hier een beetje in elkaar steekt. En anders heb ik nog een hele hoop mensen om me heen die me wel willen helpen."

"Daar kun je op rekenen. Je mag altijd bij mij en Daley aankloppen voor hulp." Ik begin gelijk te grijnzen. "Mensen, je bent echt net een klein kind. Op normale tijdstippen dan." Ik neem een slok van mijn latte die inmiddels een fatsoenlijke temperatuur heeft bereikt om niet gelijk mijn tong eraan te verbranden. "Nu je dan een vriendin bent van een van de spelers zal ik ook gelijk zorgen dat je in de whatsappgroep gestopt wordt. We spreken onderling vaak af om naar de wedstrijden te gaan en dat gaat vrijwel altijd via de app."

"Wat leuk. Stop me daar maar in ja." Daphne pakt haar telefoon en al snel krijg ik de notificatie dat ik in een groep ben gezet. 

"Niet alle vrouwen en vriendinnen zitten er in hoor, met name die van de jongere jongens. Ik en Naomi zijn wel een beetje de oudsten, samen met de vrouw van Lasse. De meesten heb je als het goed is ook al wel ontmoet." Ik scroll door de lijst met de nummers die in de groep zitten en al snel heb ik in de gaten dat het aantal wat ik nog niet opgeslagen heb in mijn contacten op één hand te tellen is. 

De eerste berichtjes komen ook al binnenstromen en het is vooral de vraag waarom ik ineens in de groep zit die het vaakst voorkomt. 

"We laten ze wel even lekker in spanning wachten." Grinnikt Daphne, die het wel ziet zitten, al die hysterische meiden die willen weten wat er nu allemaal gaande is. 

"Wie was er nu ook alweer een klein kind?" Daphne steekt haar handen in de lucht. 

"Touché." We kletsen nog even door en genieten van onze koffie totdat we het zitten wel zat zijn en we besluiten nog even de winkelstraat in te gaan om daar een paar winkels mee te pakken. 

xxx

"Kas, ik ben er weer." Er komt een hele hoop lawaai uit de woonkamer, en als ik de deur open doe zie ik dat hij ook stampens vol zit. Ik kreun, deze jongens zijn voorlopig ook nog niet weg ben ik bang. Kasper kijkt me met een schijnheilig glimlachje aan. "Voor hoeveel moet ik koken?" Zucht ik, maar ik vind het niet zo erg. Het zijn een stelletje gezellige jongens. Bovendien heb ik Carel er al even tussen gespot. 

Kasper kijkt het groepje rond, ik tel zelf ook even mee, en kom tot de conclusie dat het vijf extra jongens zijn. 

"Acht." Ik frons, kan die jongen nu gewoon niet tellen? Ik laat het gewoon maar en besluit om maar voor acht jongens te gaan koken. Als we wat over houden eet ik het morgen wel op als lunch. 

"Acht personen." Mompel ik en ik trek de koelkast open. "We hebben niet eens genoeg boodschappen voor acht personen." Ik doe hem weer dicht en wil naar de voorraadkast lopen als Carel de keuken in komt. 

"Hey." Hij drukt een vlinderzacht kusje tegen mijn lippen. "Vind je het niet erg te moeten koken voor zoveel?" Ik schud gelijk mijn hoofd. 

"Nee joh, geen probleem, ik moet toch koken, dan maar voor een paar meer. Kun jij alleen tegen Kasper zeggen dat ik naar de supermarkt ben? We hebben niet genoeg in huis voor acht personen. Ik zou morgen boodschappen gaan doen."

"Anders ga ik mee? Dan pakken we gewoon mijn auto." Ik haal mijn schouders op, mij maakt het niet uit. "Dan pak ik mijn jas even die ligt in de woonkamer dus zeg ik het ook gelijk even tegen Kasper. 

"Is goed." Ik loop zelf naar de voordeur waar ik snel in mijn schoenen stap en mijn jas aantrek. "Klaar voor?"

"Je doet net alsof we een loodzware taak hebben." Lacht Carel. 

"Wacht maar, boodschappen doen met mij is loodzwaar." Carel rolt zijn ogen en we lopen de voordeur uit. Gelukig is de supermarkt niet heel ver weg en voor we het weten lopen we met een winkelwagentje dat tot op de rand vol zit door de supermarkt. 

"Oké, je hebt gelijk, boodschappen doen met jou is werkelijk waar loodzwaar." Ik grinnik. 

"Ik had je gewaarschuwd ." Ik druk een kus op zijn wang. "Ik vind het wel lief dat je mee bent gegaan." Carel slaat zijn arm om me heen en duwt met een hand het wagentje verder, totdat hij hem bijna het schap in rijd. "Laten we dat maar even niet doen Ca!" Hij haalt snel zijn arm van mijn schouder en lachend lopen we verder.