Ik loop samen met Kasper het trainingsveld op en glimlach als ik Carel zie lopen. Hij loopt samen met Matthijs in de richting van het veld en ik kijk Kasper aan. Die knikt en ik ren richting de twee jongens. Ik spring op Carels rug en grijns als hij bijna voorover valt.

"Blijkbaar wilt er één dat jij voorlopig niet kan spelen." Lacht Matthijs en ik geef hem een knipoog voordat ik me van Carels rug laat glijden. "Goedemorgen jongens." Glimlach ik en ik geef Carel een kus op zijn wang die vervolgens omkijkt naar Kasper. Kasper, die van een afstandje staat te kijken, begint te lachen.

"Wat is er?" Vraagt Matthijs verward. "Je doet idioot, waarom loop je zo naar Kasper te staren?"

"Omdat Kasper iets niet wist en Carel weet nog niet dat hij het weet." De frons op Matthijs gezicht wordt alleen maar groter, maar hij is nog niet zo groot als die van Carel.

"Waar in de vredesnaam heb je het over..." Mompelt Matthijs.

"Hierover." Ik kus Carel, midden op de Toekomst, zonder ook maar na te denken over wie er allemaal staat te kijken, want het maakt toch niet meer uit. Iedereen mag het weten. Als ik Carel met een glimlach aankijk ploppen zijn ogen bijna uit zijn oogkassen, net zoals die van Matthijs.

"Heb jij mij iets te vertellen professor?!" Matthijs begint te lachen. Carel kijkt geschrokken om naar Kasper die zijn duim opsteekt en daarna doorloopt richting de kleedkamers.

"Stak Kasper zojuist zijn duim op?!" Carel is nog steeds wantrouwig, ook al snapt hij nu waar ik het zojuist over had. Ik knik. "Wanneer heb je het hem verteld?! Ik dacht dat je..."

"Ik heb het hem niet verteld." Weer verschijnt een frons op Carels gezicht. "Hij heeft het zelf uitgevonden en wist het ook al dik twee weken. Hij wachtte tot ik er mee zou komen en stond ondertussen toe hoe ik mezelf van binnen uit opvrat omdat ik het hem wilde vertellen, maar niet wist hoe." Matthijs begint te lachen.

"Oké, even ter controle. Jullie hebben al langer een relatie, maar waren bang het te zeggen tegen Kasper, dus hebben jullie het geheim gehouden van iedereen..." Carel en ik knikken. "En hij is er al lang achter?" Ik knik opnieuw. "Jullie zijn een stelletje sukkels." Hij slaat zijn arm om mij heen en ik leun lichtjes tegen hem aan.

"Zeg, als Kasper het nu toch weet, zou je het erg vinden je tengels van mijn vriendin te halen?" Ik bloos en Matthijs begint te lachen.

"Eigenlijk vind ik het heel erg. Ik vind je vriendin eigenlijk ook heel leuk."

"Klootzak..." Mompelt Carel en ik stap van Matthijs weg en in Carels armen.

"Beter zo gekkie?" Hij grinnikt en knikt. "Ga nu maar snel trainen jullie gekken. Zelfs Kasper is al op het veld." Ze kijken naar het veld waar het hele team al staat en beginnen dan schaapachtig te lachen.

"Misschien moeten we maar eens gaan." Ze joggen naar het veld en ik loop achter ze aan.

"En waar waren jullie twee." Vragen een aantal van de jongens plagerig.

"Ik heb zojuist kennis gemaakt met Carels vriendin." Gelijk zijn ze allemaal stil. "Ja jongens, eindelijk heeft Carel een vriendin, werd wel tijd vinden jullie niet." Ik grinnik en ga langs de zijlijn zitten. Nog een week en dan is de open dag, maar dit hele gedoe heeft er voor gezorgd dat ik een stap dichter bij mijn beslissing. Ik staar een poosje voor mij uit en schrik me te pletter als iemand naast mij zijn keel schraapt.

"Wat in de...!" Gil ik en ik sla mijn hand voor mijn mond voor ik nog meer schreeuw. "Sinkgraven wat in de vredesnaam!" Hij lacht.

"Ik kwam gewoon even gezellig kletsen. "

"Wat wil je van me Daley? Met jou is gezellig kletsen nooit gezellig kletsen." Lach ik en Daley probeert zo onschuldig mogelijk te kijken. "Kom op."

"Jij bent die mysterieuze vriendin van Carel of niet?"

"Zie, je wou iets, je wilde iets weten."

"Maar..." Ik knik. "Ik wist het! Al sinds die keer dat Kasper ontplofte. Al snap ik dat nog steeds niet helemaal."

"Dat is een verhaal voor een andere keer geloof me. Ik hoef het niet nog dertig keer te vertellen, dus vertel liever iedereen het in een keer. Ik denk dat Kasper en Carel het ook fijner vinden."

"Jullie zijn een raar stelletje, dat weten jullie toch?" Ik knik.

"Natuurlijk, Kasper en ik zijn Dolbergjes, wij zijn nu eenmaal raar en soort zoekt soort, dus dat maakt Carel gelijk ook raar." Daley schudt zijn hoofd.

"Betekent dit dat je hier blijft? Ik weet zeker dat een stelletje meiden dat heel leuk gaat vinden. Over die meiden gesproken, Daphne haalt je zo op. Ze wou iets leuks gaan doen met jou." Het zijn een stelletje sukkels die vrienden van me, maar ik vind ze stuk voor stuk allemaal fantastisch.

"Fijn dat je dat nog even doorgeeft voordat ik zo gekidnapt wordt. Dat vind ik fijn, nu kan ik me tenminste een beetje voorbereiden." Daley staat op.

"Ik ga me maar eens omkleden en douchen."

"Goed idee, je stinkt." Daley port me in de zij en helpt me dan omhoog. "Hoe ging de training?" We lopen van het veld af en al snel staan we voor de kleedkamer en rijdt een auto het terrein op. "Zeg jij even tegen Carel en Kasper dat ik met Daphne mee ben? Voordat ze zo de politie bellen en me vermist melden?"

"Natuurlijk. Veel plezier! Misschien dat zij je over kan halen te blijven." Hij knipoogt en met een glimlach op mijn gezicht loop ik naar de auto. Ik stap in en groet Daphne

"Hey Daphie." Ik geef haar een knuffel en doe mijn gordel vast. "Waar gaan we heen?"

"Ik dacht dat we ergens konden gaan lunchen? Misschien even shoppen?"

"Klinkt als een strak plan." Ze zet de auto in de achteruit en rijdt het terrein af voordat ze hem naar de één schakelt en wegrijdt.