Hoofdstuk 3: "Wat moet ik doen?!"

 Ik loop snel achter Matthijs en Carel aan.

"Kijk jij Kasper maar een keer goed aan!" Roep ik naar Daphne die vervolgens naar binnen loopt. "Carel, Matthijs!" Matthijs stopt lopen, maar Carel beent hard door. "Laat me raden, Kasper?" Vraag ik als ik Matthijs bij heb gehaald.

"Je wist dat hij het ging doen?"

"Ik heb hem geprobeerd te laten beloven niet te doen, maar dat is blijkbaar niet gelukt..." Matthijs zucht.

"Hij deed het alleen maar om jou te beschermen. Ik zou het ook voor Fleur doen." Ik knik. "Alleen is Carel nu een beetje de pineut." Ik ren naar Carel.

"Carel, kun je alsjeblieft even stoppen met rennen? Ik heb niet zo'n goede conditie als jij!" Carel slaakt een luide zucht en stopt dan met lopen.

"Ik kijk wel uit. Straks vermoord Kasper me al als ik alleen al aan je denk." Ik blijf stil staan. "Ik ga naar huis. Misschien zie ik je nog wel een keer." Carel loopt weer verder en ik blijf verdwaast staan. Wat heeft Kasper gedaan? Met een boze blik loop ik naar Daphne's en Daley's huis.

"Wat in vredesnaam heb je gedaan?!" Vraag ik hem en ik moet hard mijn best doen niet te gaan gillen. "Ten eerste had je iets beloofd en ten tweede verdiende Carel niet zo'n uitbarsting zoals ik eerder al had gezegd!" Kasper kijkt me schuldig aan. "Ik dacht dat ik je kon vertrouwen met dit soort dingen Kas. Ik dacht dat ik op je kon bouwen..."

"Ik weet het... Het spijt me. Waar is Carel?"

"Naar huis. Gefeliciteerd je hebt hem weggejaagd. Het was al ongemakkelijk genoeg, dit maakt het niet heel veel makkelijker." Ik draai me om en loop terug naar de gang om mijn jas en schoenen uit te trekken.

"Wij gaan wel koken en... " Daphne maakt haar zin niet af, maar ik weet wat ze wilt. Ze wilt het hele verhaal horen.

"Is goed." We lopen de keuken in en we beginnen. "Ik neem aan dat je wil weten wat dat was?" Daphne knikt voorzichtig. "Vorig jaar met oud en nieuw hebben Carel en ik gezoend. Het was heel spontaan, we gingen het nieuwe jaar in en voor dat ik het in de gaten had gebeurde het al. Ik heb het Kasper nooit verteld, maar de eerste dag van de vakantie hadden we het erover en ik heb hem wel tien keer laten beloven dat hij er nooit bij iemand over zou beginnen. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar hij heeft zijn belofte niet gehouden."

"Carel is een leuke jongen..."

"We hebben elkaar daarna nooit meer gesproken, dus meer dan een eenmalige kus is het ook niet. Maar dit was niet de bedoeling... Ze blijven ploeggenoten, ze moeten goed met elkaar op kunnen schieten..." Daphne knikt. "Wat moet ik nu Daph?!" Vraag ik wanhopig.

"Ga met Kasper praten boven, als jullie het dan nog niet uit hebben gepraat over een uur zien we het wel verder." Ik knik. "Ga jij maar vast naar boven, dan stuur ik Kasper wel." Ik doe wat Daphne tegen me zegt en loop de trap op. Al snel hoor ik Kasper de trap op komen en ik sluit mijn ogen. Daar gaan we dan.

"Janna?" Vraagt Kasper voorzichtig en ik kijk hem aan. "Het spijt me echt heel erg. het floepte eruit voordat ik erover na had gedacht."

"Wat gebeurde er dan?" Kasper begint het hele verhaal te vertellen en ik luister en doe mijn best om niet gelijk een oordeel te vormen in mijn hoofd.

"En toen zei ik dus tegen Carel dat hij een idioot was om je te zoenen terwijl hij je niet eens echt leuk-leuk vind en dat hij jouw eerste zoen was en dat het niet eerlijk was tegenover jou en..."

"Kasper! Dit soort dingen vertel ik je in vertrouwen! Niet iedereen hoeft het te weten!" Kaspers wangen worden rood en hij kijkt beschaamd naar de vloer. "Hoe gaan we het nu met Carel oplossen. Jullie zitten in hetzelfde team, dus jullie moeten het sowieso goed maken." Kasper knikt.

"En ik moet het goedmaken met jou."

"Dat komt later wel Kas, jullie seizoen begint bijna weer en we gaan het niet voor elkaar krijgen dat jullie ruzie hebben als het begint. Carel gaat overmorgen op trainingskamp, dus voor die tijd wil ik dat het goed is tussen jullie. Begrepen?" Kasper knikt. Ik voel me nu net mam, maar ik wil niet de reden zijn dat die twee ruzie hebben. "Kom, ga jij weer naar de jongens dan ga ik Daphne helpen koken."

xxx

"Janna." Ik knipper met mijn ogen en kijk Kasper aan.

"Wat moet je?" Mompel ik chagrijnig. "Laat me nog heel even slapen."

"Ik heb croissantjes..." Gelijk zit ik rechtop. Kasper weet hoeveel ik van croissantjes houd en ik weet dat dit een peace offering is, maar dat zorgt er niet voor dat ik minder van croissantjes houd. "Kom je?" Vraagt hij grinnikend.

"Wat denk jij? Natuurlijk kom ik!" Ik sla mijn dekens van me af, trek mijn sloffen aan en loop achter Kasper aan naar beneden. De kachel staat al een poosje aan, dus het is al behaaglijk warm. "Moet je nog naar de Toekomst?" Vraag ik Kasper terwijl ik een croissantje op mijn bord leg. We zijn met z'n tweeën aan de eettafel gaan zitten.

"Ik ben al geweest." Ik bloos terwijl ik naar de klok kijk. Het is ook al half één. "En dan zeg jij dat ik altijd een slaapkop ben."

"Ik had het blijkbaar nodig." Zeg ik simpel. Ik wil hem niet een schuldgevoel aanpraten door te zeggen dat ik niet in slaap kon komen omdat de vorige middag maar door mijn hoofd bleef spoken en dat ik tegen zessen pas eindelijk in dromenland terecht was gekomen. "Heb je zin om vandaag met mij naar de ikea te gaan ofzo?" Kasper zucht.

"Je vind dat ik een nieuwe bank moet kopen." Ik knik terwijl ik naar de witte bank kijk waar een reusachtige vlek in zit.

"Ik wil niet eens weten wat het was en als het vaker gebeurd dan kun je maar beter een donker gekleurde bank kopen of eentje waar het niet in trekt." Kasper knikt. "En volgens mij gebeurd het vaker want gisteren heeft Daley het ook al gedaan. "

"Daar heb je gelijk in. Maar je moet me dan wel helpen hoor!" Ik knik. Natuurlijk doe ik dat.