Hoofdstuk 2: "Ik heb een licht vermoeden..."

"Kasper, beloof me dat je het er niet over gaat hebben!" Voor de zoveelste keer laat ik Kasper beloven dat hij het niet over mij en Carel gaat hebben. Vandaag is de eerste dag dat we met de jongens die in Nederland zijn af gaan spreken in dit geval zijn het Daley en Vaclav, of in ieder geval Kasper spreekt met hen af, ik ga met Daphne gezellig praten.

"Ik heb het toch al beloofd! Ik zal het er niet over hebben!" Kasper drukt op de bel.

"Daar zijn de Dolbergjes!" Daley opent de voordeur. "Daphne!"

"Janna!" Hoor ik van boven en al snel komt Daphne de trap af gezet. "Een jaar is veel te lang idioot!" Vorig jaar is de laatste keer dat ik in Nederland ben geweest en dan gelijk ook de laatste keer dat ik de meeste van mijn Nederlandse vrienden heb gezien.

"Sorry hoor gek." We geven elkaar een knuffel.

"Kom, zullen wij maar in de keuken gaan zitten? Er komen later nog meer jongens..." Zei Daphne met een zucht. "Het was niet de bedoeling, maar als Daley wat in zijn bol heeft... Ik hoop voor jou dat Kasper nog niet half zo koppig is als Daley dan is het al erg." Ik begin te lachen.

"Ik ben bang dat Kasper wel meer dan de helft is, die is me toch ook een partij koppig."

"Je weet dat we jullie gewoon kunnen horen toch?" Horen we dan vanuit de woonkamer terwijl wij nog in de keuken staan. "Zo eigenwijs zijn we nu ook weer niet hoor." Ik begin te lachen en rol mijn ogen. Als zij dat willen geloven dan kunnen ze dat doen, maar het is toch echt niet zo. Ze zijn toch echt zo koppig als een ezel. "Oh, Daph? Kun jij open doen?" Daphne zucht luid.

"En waarom kun je dat zelf niet doen?" 'Kleng!'

"Shit!"

"Kun jij open doen Janna, het is een van de jongens, want hij heeft niet op de bel gedrukt, dan ga ik kijken wat die sukkels lieten vallen." Ik grinnik en knik. Ik sta op en loop naar de voordeur. Ik open de deur en zie net twee jongens de voortuin in lopen.

"Janna! Wat leuk jou weer te zien. Kasper had al gezegd dat je waarschijnlijk mee zou komen, maar je ook nog echt te zien is nog extra leuk." Ik geef Matthijs een knuffel en zie dan pas echt goed wie er achter Matthijs staat: Carel. Ik hoop dat ik niet van kleur verschiet.

"Het is ook leuk om jullie te zien! Hoi Carel." Ik glimlach naar hem.

"Daley is ook echt een idioot soms. Hij heeft een vol glas met cola laten vallen, de hele bank zit eronder!" Ik kijk Daphne aan die de stofzuiger tevoorschijn haalt en op zoek gaat naar de juiste schoonmaak spullen.

"Weet je zeker dat het niet Kasper was?" Daphne schudt haar hoofd. "Want die kan er ook nogal wat van." Daphne grinnikte.

"Nee, helaas is het die van mij." Met Matthijs en Carel in mijn kielzog loop ik de woonkamer in. "Daley, pak jij de stofzuiger aan dan ga ik kijken of ik de bank nog kan redden." Ik ga naast Kasper staan en kijk hem aan, maar hij kijkt alleen maar naar Carel. Ik zie dat hij zijn norse blik wil verbergen, maar het lukt niet helemaal. Ik rol mijn ogen en pak mijn telefoon erbij en zie dat ik een berichtje heb van Ida, een van mijn vriendinnen uit Denemarken.

Idaaaaaaaa: Hey drolletje, alles een beetje goed daar? Ben je al in Nederland?

U: Ja, ik ben in Nederland. We hadden afgesproken om alleen met Daley en Daphne af te spreken, maar dat is niet gelukt, drie keer raden wie is op komen dagen?

"Sorry." Fluistert Kasper toen. "Ik wist niet dat hij zou komen, anders had ik je wel een heads-up gegeven." Ik glimlach en fluister zachtjes terug.

"Maakt niet uit joh, ik was allang blij dat Matthijs er was en dat het niet zo heel ongemakkelijk was." Kasper knikt en Daphne staat op.

"Op hoop van zegen dan maar." Zegt ze. "Gaan wij bij de jongens zitten of vertrekken wij weer." Ik probeer zo luchtig mogelijk te reageren. Ondanks dat het heel ongemakkelijk is om Carel weer te zien is het een aardige jongen die ik niet voor de kop wil stoten met een nare opmerking. Bewust of onbewust.

"Zullen we maar zo ver mogelijk weg blijven van eventuele andere ongelukjes? Dan weten we in ieder geval dat wij niet vies worden." Daley rolt zijn ogen.

"Nou zeg... Het was maar een ongelukje!"

"Precies." Zeg ik bijdehand. "Dat zij ik toch ook? Eventuele andere ongelukjes?" Matthijs, Carel en Kasper begon te lachen terwijl Daley een beetje beduusd keek.

"Oké pittige tante, wij gaan naar de keuken." Daphne pakt mijn hand en trekt mij mee. "Als je iets wilt hebben Sinkgraven kun je het gewoon zelf regelen, deal?" Vraagt ze nog voor we echt de kamer uit gaan en ze laat geen ruimte meer voor tegensputteren. We gaan naar de keuken en pakken daar voor ons allebei een glas fris en gaan dan naar Daphnes kamer. "Wat was er met jou en Carel? Vorig jaar konden jullie het zo goed met elkaar vinden, en nu gaf je Matthijs wel, maar Carel geen knuffel!" Ik probeer in mijn hoofd snel een smoes te verzinnen, maar ik kan zo snel niet op iets komen.

"Vertel me, waar is dat leuke hondje van je toch heen?"

"Dat was niet het antwoord wat ik had verwacht, maar goed. Die is tijdelijk bij Daleys ouders vanwege de vakantie. Morgen halen we hem op." Ik knik.

"Was het leuk?" Daphne knikte enthousiast.

"En bij jou? Jij en Kasper gingen naar Mexico toch?" Ik knik. "Hebben jullie veel leuke dingen gedaan?"

"Niet heel veel, we hebben voornamelijk op het strand gelegen, maar we hebben wel gezwommen met dolfijnen, dat wou ik wel echt nog een keer doen." Beneden ging de bel en Daley liep lachend de gang in.

"Oh help. Hoeveel jongens komen er nog..." Daphne kreunde luid. "Ik heb zo het hele huis vol!"

xxx

"Blijven jullie allemaal eten?" Vraagt Daphne als we de woonkamer in lopen. "Want dan weet ik hoeveel ik moet koken."

"Als je het niet erg vind blijf ik. Anders eet ik toch pizza, dus ik neem aan dat wat jij maar gezonder is." Ik begin te lachen.

"Oké, dat is dus in ieder geval voor drie personen. De rest nog?"

"Ik rijd met Matthijs mee, dus ook ik." Zegt Carel en Daphne steekt nu vier vingers op. Lasse, Joël en Max zijn uiteindelijk degenen die naar huis gaan, wat betekent dat we met z'n zevenen overblijven. Daphne en Daley, Kasper en ik, Matthijs, Carel en Vaclav.

"Ik help anders wel." Daphne knikt.

"Ik moet dan nog wel even langs de winkel en we zullen maar aan Matthijs eisen van net iets gezonder dan pizza moeten voldoen, of niet?" Ik lach.

"Dat zal Matthijs heel leuk vinden, maar je weet dat het gewoon een smoes was hè?"

"Natuurlijk. Ik ben niet achterlijk! Ik ken Matthijs beter dan jij hoor!" Lachend steekt Daphne haar arm door de mijne. "Daley wij zijn naar de Jumbo!" We krijgen te horen dat het helemaal prima is en stappen dan het huis uit. Daphne pakt haar fiets. "Klim achterop." Ik doe wat Daphne zegt en dan fietst ze weg en nog geen tien minuten later staan we midden in de Jumbo. "Als we nou eens een lekkere pasta maken? Dat is gezond genoeg. Ik heb alleen geen zin in een standaard rode pasta."

"Ik vind het helemaal prima. Misschien kunnen we dan witte pasta maken zoals we dat bij mij thuis altijd noemen. Dat is pasta met een champignon saus. Ik vind het altijd heel lekker."

"Dat klinkt goed." We pakken alle ingrediënten en lopen dan naar de kassa. Gezellig kletsend wachten we tot wij aan de beurt zijn en Daphne betaalt voor de boodschappen. "Zo, let's go home." Zegt ze en ze geeft mij de tas. "Neem jij die op je schoot? Dan ga ik weer fietsen." Zo gezegd zo gedaan en als we weer bij Daley en Daphne thuis zijn komt Carel net het huis uit lopen met een boos gezicht, Matthijs volgt hem op de hielen. "Wat is dit nu weer?" Ik zucht.

"Ik heb een licht vermoeden..."

Hey jongens, ik hoop dat dit een leuk hoofdstuk is geworden!

Love