Hoofdstuk 7: "Het komt wel goed kleintje, wat je ook kiest."

"Kas, ik ga een rondje lopen!" Ik sta in mijn hardloopkleding onder aan de trap. Ik heb al veel te lang niet meer een rondje hard gelopen, dus het wordt hard tijd dat ik het doe.

"Is goed, laat je me weten als er iets is of je opgehouden wordt?" Ik glimlach.

"Natuurlijk! Tot zo." Ik open de voordeur en ik begin in een langzaam tempo om mijn spieren warm te laten worden. Als ik dat een kwartier doe verhoog ik mijn tempo en ga ik helemaal op in mijn ademhaling, hartslag en het ritme waarop mijn benen bewegen. Ik heb zachtjes muziek aangezet en met mijn oordopjes in ren ik wat rond. Niet doelloos, want ik heb een route gepland van te voren zodat ik mijn weg terug naar huis weer terug kan vinden. Ik loop altijd om mijn gedachten op orde te krijgen en op dit moment is het wel nodig. Er komt zo veel over me heen en ik moet me binnenkort aan gaan melden voor een studie, of hij nu in Denenmarken is of in Nederland. Ik heb mijn onderzoek al een beetje gedaan. Ik kan in Amsterdam gaan studeren aan de Vrije Universiteit, maar ik ben dan zes jaar verbonden aan mijn studie, drie jaar voor de bachelor en drie jaar voor de master. Ik heb persoonlijk geen zin om ergens halverwege mijn studie nog van universiteit te wisselen. Het grootste ding waarmee ik zit is dat de grootste reden waarom ik het in Nederland zou doen is dat Kasper hier woont en ik het liefst bij Kasper in de buurt blijf. Alleen is Kasper een voetballer en hij kan zo een transfer maken naar een andere club en de kans is groot dat de volgende club niet in Nederland is. Dan zit ik dus in mijn eentje in Nederland en dan? Ik ren voor een uur en dan besluit ik toch maar even te gaan lopen. Ik kijk een beetje rond, Amsterdam is een leuke stad, maar wil ik hier nog jaren zitten?

"Janna?" Ik draai me om en zie Frenkie. "Hey, wat doe jij hier?"

"Ik ben een rondje aan het hardlopen. Te veel aan mijn hoofd en ik moet mijn beweging toch ergens vandaan halen." Frenkie knikt.

"Ik ga zo naar het trainingsveld, ik kan je wel thuis afzetten, je bent een aardig eind weg en je hoofd is al aardig rood." Ik voel aan mijn wangen en ze gloeien. "Het is geen moeite hoor, ik kom er toch zo goed als langs Carel moet. Die sukkel heeft zijn auto gemold." Ik grinnik.

"Dan graag." Frenkie knikt met zijn hoofd naar zijn auto en stapt achter het stuur.

"Wat heb je allemaal te veel aan je hoofd?"

"Studie voornamelijk. Ik moet me aan gaan melden en ik denk erover na om in Nederland te gaan studeren, maar ik heb voor mezelf alweer genoeg redenen gevonden om het niet te doen, maar tegelijkertijd heb ik er genoeg om het wel te doen." Frenkie knikte.

"Grootste reden om het wel te doen?"

"Kasper is hier."

"Grootste reden om het niet te doen?"

"Kasper is een voetballer die een transfer naar het buitenland met gemak aan kan." Aan Frenkie's gezicht kan ik zien dat hij aan het nadenken is.

"Dan snap ik je probleem." Hij blijft even stil. "Maar je hebt hier al vrienden die naar je omkijken, dus stel Kasper vertrekt, je staat er niet gelijk alleen voor. Ik bedoel, Mikky mag je heel graag en vond die mannicure met jou, Anniek en Daphne super leuk en zei dat ze het voor herhaling vatbaar vond, dus dan heb je al drie vriendinnen en Carel mag je graag, Daley mag je graag, Matthijs en nog heel wat andere jongens, en ik natuurlijk." Ik knik. "Ik weet zeker dat als je alleen al een gil geeft je zo twee drie mensen om je heen hebt staan die je wel willen helpen." Ik glimlach.

"Thanks Frenk." Frenkie kijkt me snel aan.

"Geen probleem." Hij stopt de auto en Carel komt aangelopen.

"Wat is dit nou?" Vraagt hij lachend. "Moet ik nu achterin zitten." Ik rol mijn ogen.

"Ook goed jou weer te zien Carel." Frenkie lacht en ik grinnik. "Maak je geen zorgen, ik ben zo weg en dan kan jij voorin gaan zitten."

"Ga je niet mee naar de training?" Ik schud mijn hoofd. "Jammer." Ik haal mijn schouders op. Het blijft stil tot Frenkie de auto voor Kaspers huis weer tot stilstand laat komen.

"Thanks Frenk." Ik druk een snelle kus op zijn wang en stap dan uit. Ik steek mijn hand op naar de twee die weg rijden en loop dan naar de voordeur. "Ik ben er weer!" Kasper komt uit de woonkamer.

"Was dat Frenk?" Ik knik. "Waarom?"

"Ik was een beetje uit de richting van wat ik in eerste instantie zou lopen, dus hij bracht me snel terug." Kasper knikt. "Ik ga thee zetten, wil jij ook?" Kasper knikt en ik loop naar de keuken waar ik de waterkoker aan zet. Ik zet de theeglazen alvast klaar op een dienblad en de smaakjes zet ik ernaast. Als het water kookt schenk ik het in de glazen en neem het dienblad mee vanuit naar de open keuken en ik plof op de bank. We hebben nu de oude bank er nog staan, maar we hebben al een nieuwe besteld. "Wanneer kwam de bank ook alweer?"

"Volgende week." Ik knik.

"Kasper, mag ik je wat vragen?" Kasper gaat gelijk naast mij zitten en kijkt me indringend aan.

"Natuurlijk, alles, dat weet je." Ik neem een diepe teug lucht en blaas die langzaam uit.

"Hoe lang blijf je nog in Amsterdam, voordat je naar een andere club gaat bedoel ik... Ik wil weten of ik nog even op jou kan bouwen stel ik ga in Amsterdam studeren."

"Het ligt een beetje aan het aanbod wat ik krijg. Als er een te goed is om af te slaan zal ik het ook zeker niet doen, maar het plan is om nog in ieder geval één jaar hier te blijven want ik heb mezelf niet echt kunnen bewijzen dit jaar en ik kan hier nog genoeg leren." Ik knik. Een jaar is niet veel, maar het moet genoeg kunnen zijn om mezelf helemaal te settelen in Nederland en Frenkie heeft gelijk, ik heb al heel wat vrienden hier, maar dat zijn ook vriendinnen van voetballers en die zullen hun vrienden achterna gaan als die vertrekken en ze hebben stuk voor stuk niet de meest slechte spelers van de club als vriend. "Kom hier." Kasper trekt me in een knuffel. "Het komt wel goed kleintje, wat je ook kiest."