Hoofdstuk 8: "Hoezo heb jij ons niet opgegeven en hoeveel plekken heb je gereserveerd?!" 

Ik zit op de grond naast het veld waar de jongens nu aan het trainen zijn. Kasper is binnen aan het trainen. Het is steenkoud en nu we richting het einde van de training gaan ben ik ook tot op het bot bevroren, maar buiten waar alle jongens trainen is het veel leuker om te kijken. Ik ben dat overigens niet aan het doen op dit moment, maar dat hoeft Kasper niet te weten te komen.

"Wat ben je aan het doen?" Als ik omhoog kijk zie ik dat Carel tegenover me staat. Ik heb mijn laptop op mijn schoot en ben nu al een poosje naar het scherm aan het staren waardoor ik niet in de gaten had dat hij naar me toe gelopen was.

"Ik ben aan het twijfelen of ik me op zal geven voor een open dag. Ik wil het wel, maar ik twijfel nog." Carel grinnikt.

"Je wilt wel, maar je twijfelt. Erg logisch, maar dan weet je het toch al? Als je wilt moet je gaan." Ik schud mijn hoofd.

"Er is ook nog zoiets als de vraag of het wel verstandig is."

"Waar is het en van wat?"

"Van de universiteit in Amsterdam." Carel krijgt een lach op zijn gezicht. "Ja, ik ben nog steeds aan het overwegen om in Nederland te gaan studeren, maar ik weet gewoon niet of het allemaal wel zo'n goed plan is en als ik toch niet ga is het alleen maar verspilde tijd om nog naar de open dag te gaan." Zeg ik als ik het zie. Carel gaat naast me zitten en pakt mijn laptop van mijn schoot. Ik frons, maar als ik zie wat hij doet begin ik te grinniken. Hij is me aan het opgeven en met mij nog twee personen, blijkbaar is het geen verspilde tijd. Of hij wilt dat ik mijn opties open houdt en niet al een deur voor mezelf sluit voordat hij überhaupt goed en wel open is.

"Ik neem aan dat Kasper mee gaat?" Ik knik, ik heb hem nog niet gevraagd, maar ik neem zelf ook aan dat hij mee gaat. "Dan ben ik de tweede die naast jou mee gaat." Ik begin te lachen.

"En willen wij dat wel?" Plaag ik hem, maar Carels glimlach verdwijnt.

"Jij wel neem ik aan..." Begint hij hoopvol, maar hij gaat een stuk minder hoopvol verder. "Kasper weet ik zo net nog niet." Ik bijt op de binnenkant van mijn wang. "Sinds hij erachter is gekomen dat wij met oud en nieuw toen..." Hij blijft even stil. "Doet hij toch anders, het gaat stroever." We blijven beiden even stil. "Maar goed, we gaan er een gezellige middag van maken met z'n drieën. Als jij dat wilt."

"Natuurlijk." Glimlach ik en ik pak mijn laptop terug en klap hem dicht. "Dank je Ca." Carel staat weer op. De lach is inmiddels terug en hij haalt zijn hand door zijn iets pluizige, bruine haren.

"Geen probleem. Ik ga me snel om gaan kleden, het begint koud te worden." Ik grinnik.

"Ik ga Kasper maar eens opzoeken denk ik. Het is inderdaad echt koud." Carel steekt zijn hand uit en ik pak hem aan. We lopen samen richting de kleedkamer en daar zeg ik gedag tegen Carel.

"App maar wanneer de open dag is, want dat is nog een dingetje wat ik niet weet en nog wat voor moet regelen." Lacht Carel.

"Zal ik doen." Ik glimlach en steek mijn hand op. "Doei doei!" Ik vind, na een poosje goed opletten van waar ik heen moet bij Kasper uit. Hij heeft zich ook al omgekleed. "Klaar?" Kasper knikt. "Is het dit weekend niet de Klassieker?" Vraag ik als we richting de auto lopen. Ik haal de sleutels uit mijn jaszak en we stappen in. Ik zet gelijk de kachel aan en hetzelfde geld voor de radio.

"Ja klopt, wil je heen?" Ik haal mijn schouders op. "Ik ga wel, dus als je mee wilt kan het." Ik begin te grijnzen.

"Oké." Kasper lacht. "Maar even over mijn studie. Ik ga naar de open dag van de universiteit van Amsterdam, ga je mee? Ik heb in ieder geval genoeg plekken opgegeven zodat je mee kan, niet ik, maar dat maakt niet uit." Kasper kijkt me aan met een blik die boekdelen spreekt.

"Hoezo heb jij ons niet opgegeven en hoeveel plekken heb je gereserveerd?!" Ik wacht even met mijn antwoord aangezien we even op een druk kruispunt staan.

"Ik twijfelde nog, dus gaf hij me op. Gewoon om me een duwtje in de rug te geven en er zijn drie plekken gereserveerd."

"Wie is hij." Ik zucht.

"Carel." Kasper spant gelijk zijn spieren iets aan. "Wat is het toch met jou? Carel en ik zijn gewoon goede vrienden geworden en ik ben daar blij mee ook, dat mag je maar gewoon gaan accepteren." Ratel ik, het maakt me even niet uit dat Kasper mijn broer is en dat ik toch misschien het moet snappen dat hij me probeert te beschermen, maar ik ben er nu toch echt even klaar mee. De rest van de tijd blijft het stil en als we thuis komen loop ik gelijk de naar de keuken waar ik een emmer vul met warm water en een beetje sop. Ik pak een doekje en loop dan naar de woonkamer waar ik snel alle spullen op hun plek zet om vervolgens overal het doekje over te halen. Dan loop ik naar de bijkeuken om de stofzuiger te pakken. Ik stop de stekker in het stopcontact en zet de stofzuiger aan. Met een uurtje is de hele woonkamer weer netjes en nadat ik een volle wasmand met schone was naast de bank heb gezet laat ik me op de bank ploffen.

"Zullen we een film kijken?" Ik knik en ik gooi de wasmand leeg naast me. Ik begin alles op te vouwen en Kasper zoekt een film op. "Moet ik helpen?" Ik schud mijn hoofd.

"Met een kwartiertje ben ik wel klaar denk ik." Kasper knikt en ik ben uiteindelijk nog sneller klaar dan het kwartiertje. Ik besluit dan Carel nog even een appje te sturen voordat ik het vergeet.

U: Hey, de bachelordag is 10 februari

Caatje: Ik en Kasper regelen dan wel wat met onze training

U: Voor Kas wordt het geen probleem ben ik bang... 

Caatje: Ik regel dan wel wat voor mijn training ;)

Ik grinnik en ik kruip dan tegen Kasper aan. Hij drukt een kus op mijn hoofd en met zijn arm om mij heen en mijn hoofd op zijn schouder kijken we de film af.