Hoofdstuk 9: "Gewoon goede vrienden huh?"

Met een vaartje rijdt ik de parkeerplaats op. Vannacht is de stroom bij ons uitgevallen waardoor onze wekkers het niet meer deden en we ons nu dus verslapen hebben. We stappen uit en zo snel als Kasper op zijn krukken kan lopen gaan we naar onze plekken. Vandaag is de Klassieker, toch wel de mooiste wedstrijd van het jaar. Hart tegen hart. We zijn net op tijd, maar al hadden we de eerste helft gemist, dan hadden we alleen een regen aan gele kaarten gemist. In de rust klets ik wat met Kasper en andere mensen om ons heen. Iedereen wil wel een praatje maken met de spits van Ajax en ik klets gewoon gezellig mee. Als er eindelijk een goal gemaakt wordt door Donny in de tweede blijf ik eigenlijk heel rustig, maar ik ben trots op hem, en de rest van de jongens op het veld. De twee-nul volgt en niet veel later is de wedstrijd afgelopen. Met een lach op onze gezichten lopen Kasper en ik van de tribunes weg om even met de jongens te praten. We bestellen wat te drinken en gaan aan de bar zitten totdat de jongens, aardig luidruchtig, binnen komen.

"Hey!" Zeg ik als Matthijs naast me komt zitten en om een glas water vraagt.

"Carel komt er zo aan, hij moest nog wat doen." Ik glimlach, maar aan Matthijs gezicht te zien weet hij precies wat het is en vind hij het aardig grappig.

"Dank je Matthijs." Hij knikt en we praten gezellig wat totdat de rest van de jongens ook binnen komen. Kasper is inmiddels met een aantal van de jongens ergens anders heen gegaan en Matthijs zit naast me en Carel gaat aan de andere kant van me zitten. "Dat duurde lang." Plaag ik hem. "Matthijs zit hier al tien minuten en jij hebt niet eens hoeven douchen." Zijn haar zit op de plaats vast gezet met gel en hij heeft zijn witte blouse aan.

"Zijn we weer eens grappig?" Hij prikt me in mijn zij en ik klap dubbel. "Daar kan iemand niet tegen." Hij doet het nog een keer en ik giebel wat, maar Carel blijft maar door gaan en ik begin te lachen en uiteindelijk kan ik amper nog adem halen.

"Matthijs help!" Krijg ik er nog uit.

"Wat zei je? Moet ik Carel helpen?" Mijn ogen worden groot en ik schud mijn hoofd snel voordat ook Matthijs begint me te kietelen. Ik wiebel op de barkruk en op een gegeven moment kantelt hij gevaarlijk naar achteren en gelijk voel ik de handen van beide Carel en Matthijs om mijn armen.

"Gaat hij? Dat scheelde niet veel!" Ik knik geschroken. "Laten we maar ophouden." Ik pak mijn glas met Dubbelfris en neem een slok. Ik ga met mijn vinger onder mijn oog langs en zie dan dat er wat make up onder mijn ogen zit doordat er wat zwarts op mijn vinger zit.

"Carel..." Zeg ik liefjes en ik pak mijn telefoon en zet de selfiecamera aan. "Kun jij mijn telefoon even vast houden?" Hij pakt hem aan en met dank aan de selfiecamera kan ik snel de make up onder mijn ogen vandaan halen. "Thanks." Ik geef hem een kus op zijn wang en ik stop mijn telefoon weer in mijn zak. Ik drink het laatste beetje Dubbelfris uit mijn glas en voel dan een hand op mijn schouder. Ik draai me om en ik kijk Kasper aan.

"Ik wilde eigenlijk wel naar huis gaan, zullen we?"

"Natuurlijk!" Ik sta op en geef Carel een kus op zijn wang en Matthijs een snelle knuffel voordat ik met Kasper richting de uitgang loop.

"Janna!" Ik kijk Matthijs aan. "Anniek wilde nog een keer iets leuks gaan doen, ik moest dat even laten weten." Ik grinnik.

"Zeg maar dat ik het een leuk idee vind!" Met een glimlach op mijn gezicht loop ik naast Kasper naar de auto.

"Gewoon goede vrienden huh?" Kasper geloofde er helemaal niets meer van had ik al wel door. "Dat zag er uit als meer dan goede vrienden."

"Kasper, wat vind je er nu echt zo erg aan. Dat ik met een van je vrienden heel goed op kan schieten of het feit dat het gewoon een jongen in het algemeen is?" Kasper blijft stil.

"Doet er niet toe." Ik zucht. "Maar waarschijnlijk dan toch het laatste. Je bent toch wel mijn kleine zusje en nu je hier in Nederland kan ik eindelijk weer eens zorgen dat niemand je ook maar iets aan doet en ik ben van plan dat ook te doen." Voordat we instappen sla ik mijn armen om mijn broer heen.

"Thanks Kasper, ik vind het heel lief, maar je kent Carel zelf ook heel goed. Die jongen heeft geen verkeerd bot in zijn lichaam. Die gaat echt helemaal niets met opzet doen. Die zou zelfs voor een onbekende nog door het vuur gaan." Ik kijk omhoog en Kasper zucht.

"Weet je, ik snap heel goed waarom jij altijd zo goed was in die debat-achtige dingen..." Ik lach en Kasper heeft een lichte twinkeling in zijn ogen. "Ik houd van je Janna en wat er ook gebeurd ik zal er altijd voor je zijn. Wat er ook maar is." Ik knik en we stappen in de auto en ik rijd de parkeerplaats af, het is even prutsen om de drukte uit te komen, maar zodra dat gelukt is trek ik mijn mond weer open.

"Ik mag hopen voor Freya dat je met haar nooit zo zal doen, die arme meid."

"Freya is nog niet zo into de jongens toch?" Kaspers ogen werden groot. "Toch?!" Ik haalde mijn schouders op. Ik wist heel goed dat het nog niet zo was, maar ik vond het grappig om Kasper even te laten stressen. "Janna?!" In Kaspers stem was naast iets paniekerigs ook iets dreigends te horen. Hij wilde nu weten of het echt zo was.

"Maak je maar geen zorgen, voor zover ik weet zijn volgens Freya jongens nog steeds heel raar." Kasper haalde opgelucht adem.

"Daar had je me wel..."

"Ik weet het, daarom wilde ik het niet zeggen." Vanuit mijn ooghoeken kan ik zien dat Kasper me verontwaardigd aankijkt, maar ik blijf met een grijns doorrijden. "Waar ga je heen?" Vraagt Kasper zodra hij in de gaten heeft dat we niet naar zijn huis rijden.