A/N: Hi JBMiners! Sensya kung ang pinaghihiwalay ko ang ChloFred XDXD HAHA, Anyway, salamat at andaming nagcomment sa last chapter! Wii~ Ginanahan tuloy akong Mag-update <3 Chapter dedicated to: FaithyChoi. You are one of my faithful readers. :>

 Vote&Comment please. Thankyousomuch! Enjoy reading.

--------------------------

CHAPTER 52

CHLOE's PoV

"Chloe is it real?! Wala na kayo ni Alfred?!"

Umagang umaga palang, kinukulit na ako nila Bea, Brandon at Lucas dito sa school. Hindi kasi sila makapaniwala sa natanggap nilang balita tungkol sa pag-alis ni Alfred at sa pagpayag niya sa kasal.

Napilitan akong pumasok dahil kay Auntie. Ayoko talagang pumasok at gusto ko lang umiyak magdamag. Puyat na puyat ako sa kakaiyak kagabi kaya ngayon pugtong pugto ang mata ko.

Alam na ni Auntie. At pinagalitan niya nanaman ako dahil sa maling pagmamahal ko. Madami pa siyang sinabi kagabi. Pero dahil sa kakaiyak ko, halos di ako nakinig sa mga sinasabi niya.

Ang tamlay tamlay kong kumilos ngayon at hindi ko rin maayos ang pagsagot ko sa mga taong kumakausap sakin.

Nasasaktan parin ako dahil sa ginawa ko kahapon kay Alfred. Sa pagsisinungaling ko sakanya. Lalo na at nalaman kong ngayon ang alis ni Alfred papuntang amerika.

Ang sakit talaga. Mas masakit sa niloko ako dati dahil ngayon ako ang nanloloko sa taong mahal ko. Para naman ito sa kapakanan namin e.

Gusto nanaman tuloy tumulo ng luha ko.

"Chloeee!"

Bigla akong nabalik sa wisyo ng nakita kong niyugyog ako ni Brandon.

Napatingin lang ako sakanya nang walang emosyon.

"Ano bang nangyari sainyo ni Alfred?" Nag-aalalang tanong nila.

Ayokong sumagot. Pero kailangan para mapatahimik ko sila.

"Naghiwalay." Simple kong sagot at itinuon ko ang tingin ko sa iba.

"Bakit?!" Sabay sabay nilang tanong.

Naiiyak nanaman talaga ako. Di ko na napigilan at tumulo nanaman ang luha ko. Wala akong pakealam kung nasa school ako basta gusto kong umiyak.

"S-Suko na kasi ako." Sagot ko at nagpatuloy na ang pag agos ng luha ko.

Nakita ko naman na para silang nag-alala at agad akong niyakap. At salamat naman, tumigil na sila sa kakatanong.

"At sumuko na rin si Alfred?" Tanong ni Lucas.

Tumango nalang ako. Hindi ako makasagot dahil nagsimula na akong humikbi.

Ginusto ko naman talagang sumuko siya e.. Para magawa ko ang kondisyon ni Sir Roberto. Para hindi kami mawalan ng trabaho ni Auntie. Para na rin kay Alfred.. Para maayos ang kinabukasan niya sa kompanya nila kasama ang babaeng mapapangasawa niya.

Sa sobrang kaiisip ko nanaman sakanya, hindi nanaman ako natigil sa pag-iyak.

"Ayos lang yan Clows. Tahan na." Pagpapagaan ni Brandon ng loob ko.

Dinamayan lang nila akong tatlo hanggang sa tumigil ako kakaiyak.

Hindi pumasok si Alfred.. Ngayon na nga kasi ang alis niya.. Wala na talaga siya sa akin.

"Gosh Chloe, okay lang yan. Stop crying." Sabi ni Bea at tinulungan ako sa pagpunas ng luha ko.

"Bakit kayo sumuko kaagad?" Tanong ni Bea.

Napapikit ako para hindi nanaman lumabas ang luha ko.

"K-Kasi..." 'Di ko matuloy yung sasabihin ko.

Nakakainis. Naiinis ako dahil hindi ko pwedeng sabihin sa kanila Bea ang pangbablockmail sa akin ni Sir Roberto. Hindi ko rin pwedeng sabihin na nagsinungaling ako kay Alfred kaya kami naghiwalay. Hindi pwede..

"Okay Chloee! You don't have to make sagot to our questions now. Just please tigil ka na sa pag-iyak. We don't like na ganyan ka."

Huminga ako ng malalim at nagpunas ng luha.

"Oh Chloe tubig." Sabi ni Lucas at inabutan ako ng bottles water.

Agad ko 'yon kinuha at medyo huminahon.

"Sasama ka ba mamaya sa airport?" Tanong ni Brandon  ng masiguro niyang tumahan na ako.

Matagal ako bago makasagot.

Sasama ba ako?

Umiling ako. Ayoko. Ayoko siyang makita. Lalo lang ako nasasaktan.

Tama na yung kahapon na nakita ko siya. Huli na yon. Tapos na kami.

Wala na.. Lahat ng pinagdaanan namin ay wala na. Kaming dalawa ay nakaraan nalang.

Kaya huli na ang kahapon na pagkikita namin. Kung talagang para kami sa isa't isa, magkikita pa kami muli.

"Hindi." Sagot ko.

"Ha?! Sama ka na Chloe. Baka hindi na bumalik si Alfred sa pilipinas. Siguro babalik pero, matagal tagal pa." Sabi ni Brandon.

"Kaya nga. You should see him. Malay mo, may pag-asa pang magbago ang isip niyong dalawa." Sabi pa ni Lucas.

"Ayoko." Sagot ko muli.

Pag-asa? Wala ng pag-asa. Mas ikabubuti naman ito. Para sa buhay ko, at sa buhay niya. Kailangan nalang naming tanggapin.

"Please Chloe..." Bea pleaded for me to come.

"Ayoko. Huwag niyo na akong pilitin please." Naiiyak nanaman ako. Fudge these tears.

Napansin siguro nila na naiiyak nanaman ako kaya di na sila namilit pa.

Nagbuntong hininga sila at tumango.

I took a deep breathe to. Ang hirap ng ganito.

"Guys, mauna na ako. May pasok pa 'ko. M-Mamaya nalang ulit." Sabi ko at tumayo mula sa kinauupuan ko.

Di ako makatingin sakanila. Nakayuko lang akong nagsasalita. Wala ako sa sarili ko.

"Are you okay na Chloe? You want samahan ka namin going to your classroom?" Tanong ni Bea na may mukhang nag-aalala parin.

"Okay lang.. Kaya ko sarili ko," Sabi ko at di ko na hinintay ang sasabihin pa nila at nagsimula ng maglakad.

Sorry guys.. Kung medyo masungit ako na ewan. Wala talaga ako sa mood. Gusto ko nang mawala sa mundo dahil wala na siya sakin.

Hindi na akin si Alfred. Mamaya, aalis na siya papuntang amerika. Kung sino man ang mapapangasawa niya, napakaswerte niya. Sino nga ba ang babaeng yon?

I only wish I could be that girl. But no.

He's not mine anymore.

-----

ALFRED's PoV

I looked at my watch. It's 30 minutes before our flight.

Well, goodbye philippines.

"Let's go Son. Andito na tayo sa airport." Sabi ni Dad at itinigil ang sasakyan.

I will miss driving my motor. I will miss everything here in the Phillippines.

Tumango ako kay Dad.

Lumabas na siya sa sasakyan kasama si Mama. Lumabas na rin ako.

I took my bags from behind the car. Ganun din ang ginawa nila Mama. I'm carrying two bags filled with my things.  Isang hinihila at isang parang shoulder bag.

Pumasok na kami sa Airport. Napatingin ako kay Mama at parang malungkot siya. Kay Dad naman, mukha siyang excited. Tss.

"Afreeeed!"

"Broooo!"

"Dude!"

Sabay sabay ang pagtawag sakin ng makita nila ako.

It was Bea, Brandon and Lucas. I looked from behind them. Expecting that she was there. But she wasn't. 

Chloe's not with them.

"Hey guys." I said forcing a smile.

"Sige Alfred. We'll let you talk with your friends before we go. May pupuntahan lang kami ng mama mo." Sabi sakin ni Dad.

Tumango lang ako at umalis na sila.

I looked at my friends.

"Chloe didn't want to make punta.." Malungkot na sabi ni Bea.

"It's alright." I forced to said.

Honestly, my heart was like stabbed again. She didn't come to see me. It only shows she really doesn't love me. Damn.

"Is this for real bro? Aalis ka na talaga ng pilipinas?" Pagtatanong ni Brandon.

"Hindi ba halata bro?" Sarcastic kong tanong.

"Naman bro aalis ka na mamimilosopo ka pa!" Sagot ni Brandon.

"We just can't believe it dude." Sabi ni Lucas.

"Me either." Sagot ko.

"Why ka ba pumayag?! Bakit you gave up na with chloe?" Bea asked curiously.

So Chloe didn't tell them, huh? Bakit 'di niya masabi na hindi niya ako minahal? Para siya ang magmukhang mabait at nasaktan?

"Hear the answers from her." I bitterly answered.

"Why can't we hear it galing sayo?" Tanong ni Bea.

"'Cause I don't want to answer it."

"Why?" Tanong ni Lucas.

"Basta. Siya nalang kasi tanungin niyo." Sagot ko.

"Okay fine Bro. Parehas pa yata kayong nasaktan kaya hindi ninyo masagot ang mga tanong namin." Brandon said.

"Parehas kaming nasaktan? Maybe I'm the only one who got hurt." Sagot ko.

Why would he get hurt if she didn't love me in the first place? Why would she get hurt when she said she already loves someone else? Lies. She would never get hurt.

"Huh?" Halatang naguluhan sila sa sinabi ko.

"Flight PIA1727 to New York, America is now boarding. Please proceed to the departure area. I repeat Flight PIA1727 to New York, America is now boarding please proceed to the departure area."

Napatigil kami at nagkatinginan.

"That's my flight." I said and looked at them with sad eyes.

"Alfred! Let's go son we don't want to miss our flight!" Pagtatawag sakin ni Papa sa kalayuan.

I looked at them. "I guess this is goodbye. I will miss you guys." Pagpapaalam ko.

Para silang naiiyak na nakatingin sakin at nalulungkot. Nalulungkot rin naman ako.

"Bye Alfred. We will miss you too." Pagpapaalam nila at naggroup hug kami.

I hugged back to them.

"Alfred!" This time si Mama naman ang tumawag sakin.

"See you soon guys." Huli kong sinabi at tumakbo papalapit kila mama.

Habang naglalakad kami nila Mama tumingin pa ulit ako sa kanila Brandon.

They were waving goodbye. I just smiled back and waved my hands too.

I will surely miss them. I hope to see them again, soon.

Dumiretso kami nila Mama at airplane na sasakyan namin.

Pinunta namin ang bags namin sa baggage area. Pumasok na kami at naupo.

I quickly grabbed my beats and wore them. I played my music and looked outside.

Hanggang sa maramdaman ko na ang pag-andar ng eroplano.

I looked outside at the window beside me. She's the only one that came up to my mind.

I admit, galit ako sakanya. Niloko niya ako at pinaasa. It damn hurts so much. I'm so very mad at her right now. I want to hate her but I know I can't.  Mas nangingibabaw ang pagmamahal ko sakanya.

Anger, hate, hurt, love, Damn. How can I stop these feelings?

Ang sakit talaga. Nasasaktan parin ako sa paghiwalay namin. Can we turn back time to the days we were happy?

To the day I blockmailed her to be mine? The day I got so jelous? The days when we were so sweet?

But I know all of those days are gone.

Goodbye Chloe. 

Thank you for making me feel that you were mine.

---------------------
Note: 8 Chapters left :<