HAPPY NEW YEAR SA LAHAT❤️❤️
Pasensorry nalate ang update. Kanina pa dapat to eh.
Dedicated to: callmemissbruha
------------
Chapter 60
Chloe's PoV

Kumalas sila sa yakap at tinignan ako sa mata.

"C-Chloe.. Anak.. Sorry dahil hindi ka namin nahanap noon ah? G-Ginawa naman namin ang lahat eh." Sabi ni Mama at umiyak ng umiyak.

"Okay lang po.. 'Di niyo naman po 'yun kasalanan.. Ang mahalaga po ay nagkita pa tayo.." Sagot ko ng nakangiti at umiiyak.

"C-Chloe?" Narinig kong banggit ni Zoe sa likod namin.

Sabay sabay kaming napalingon sa kanya.

"Y-Your my sister?" 'Di makapaniwalang tanong pa ni Zoe.

Nagulat ako ng bigla niya akong yakapin.

"I'm happy to see you.. We missed you." Narinig kong sabi niya.

Nagulat ako. Totoo ba 'to? Tanggap ako ng magulang ko at kapatid ko? Kahit matagal akong nahiwalay sa kanila?

Yinakap ko pabalik si Zoe.

"Salamat dahil tanggap mo ko." Bulong ko sakanya.

Kumalas na kami ng yakap.

Napatingin ako kay Mama at Papa at nakatingin sila kay Auntie.

"Tess.. Hindi kami magagalit sa'yo.. Pasasalamatan ka namin dahil inalagaan mo nang mabuti ang anak namin. Pero kailangan namin siyang bawiin sayo." Sabi ni Papa sakanya.

Tumango tango kaagad si Auntie habang umiiyak.

"Naiintindihan ko.. Iiwan ko na siya sa inyo at ako.. Babalik na ako ng pilipinas." Sagot ni Auntie sa kanila.

Bigla kong linapitan si Auntie. Yinakap ko rin ko siya.

"Salamat Auntie.. Salamat sa lahat." Sabi ko habang yakap yakap siya.

Pinapatawad ko na si Auntie ngayong nakilala ko na ang mga magulang ko.

Naiiyak talaga ako. Kahit papano madaming nagawa si Auntie para sa akin. Dapat lang na pasalamatan ko siya.

"Tama na ang iyakan. Kailangan na'ting magsaya." Sabi ni Papa sa amin.

Napatingin kami sakanya.

"Kumain tayo bilang pagwewelcome sa pagbalik ng isang Villaflor." Nakangiti niya pang sabi.

Tumango kaming lahat sa kanya. Pumunta kami sa pinakamalapit na restaurant.

----

Tapos na kaming lahat kumain. Nagpapahinga na lang kami ngayon.

Napalingon ako sa gilid ko. Nakita ko si Alfred na isang nagpapahinga sa terrace. Yup, may terrace 'tong restaurant na kinainan namin.

Biglang may pumasok sa isip ko.

Kailangan ko nang magpaliwanag sakanya...

"Palamig lang po ako sa terrace." Paalam ko sakanila at tumayo.

Tumango sila sa akin.

Dahan dahan ko nang linapitan si Alfred sa terrace.

Nakatalikod na siya sa akin ngayon ay mukhang malalim ang iniisip.

"A-Alfred." Buong lakas kong tawag sa kanya.

Agad siyang napalingon sa likuran niya. Nagulat siya nang makita niya ako.

Then his eyes stared at me coldly with no emotion.

"What?" Masungit na tanong niya.

"Alam kong ayaw mo akong kausapin.. Pero please, pakinggan mo 'ko. Kahit sandali lang." I cracked my voice habang sinasabi 'yan sakanya.

Nakita ko ang pagbuntong hininga niya. Saka siya tumango.

"Okay. Go on." Sabi niya.

"Nagsinungaling ako sa'yo.." Panimula ko.

'Di niya ako sinagot. Tinignan niya lang ako na para bang 'di niya ako pinapakinggan.

"Lahat nang sinabi ko sa'yo noon sa lighthouse, lahat yun hindi totoo." Sabi ko sakanya.

"Oh really? You expect me to believe you now?" Tanong ni Alfred nang may kunot noo.

Naiiyak ako. Halata sa mga sinasabi niya ngayon na hindi niya ako kayang paniwalaan.

"Oo Alfred maniwala ka sa akin.. Wala akong iba.. Hindi ka rebound.. Mahal na mahal pa kita.." Sagot ko sakanya.

"Stop lying again to me Chloe. Tama na ang pinaikot mo ang damdamin ko noon. Stop hurting my feelings will you?" Galit niyang sagot sa akin.

Halata sa mga mata niya na pinipigilan niya lang akong sigawan. Nararamdaman ko rin na nasasaktan siya sa paraan ng pakikipag-usap niya sakin.

"H-Hindi nga kita pinaikot... Napilitan lang akong magsinungaling sayo.." Sagot ko sakanya.

'Di ko namalayan pumatak na pala ang luha ko sa pisngi ko.

"Sabihin mo nga Chloe. Ano naman ang irarason mo bakit nagsinungaling ka sakin?" Tanong niya.

I sniffed.

"Dahil sa Papa mo. Sinabi niya sakin--"

"Oh so now your blaming my Father? Don't drag other people into this. 'Di mo na ko maloloko Chloe.. Hindi na.."

Nagulat ako ng putulin niya ang sasabihin ko.

"N-Nagkakamali ka Alfred! Hindi kita niloloko o niloko man.. Maniwala ka naman sa kin oh.." Naiiyak kong sabi sakanya.

Umiling iling siya. "You already broke my trust on you Chloe.." Nakita kong naiiyak na rin si Alfred.

Parehas lang kaming nasasaktan ngayon. Bakit ba siya ganyan?

"N-No Alfred! Please.. H-Huwag kang magpadala sa galit mo.. Pakinggan moko, maniwala ka.." Hinawakan ko siya sa braso niya.

Nagulat ako ng pwersahan niyang tanggalin ang kamay ko sa pagkakahawak ko sakanya. Ang sakit..

"Stop it Chloe.. Just stop," huli niyang sinabi at mabilisang naglakad paalis sa harapan ko.

Nanghina ako nang iwan niya ako. Napahawak ako dito da railings ng Terrace at napaiyak ng napaiyak.

Ibigsabihin ba nito...

Wala na talaga?

'Di na ba talaga maibabalik ang dating kami ni Alfred?

Ayaw na niya ba sa akin? Bakit ganun siya.. Alam kong galit lang siya..

"C-Chloe..."

Napalingon ako sa likod ko nang may magsalita.

Nanlaki ang mata ko.

Bakit siya nandito sa harapan ko?

Siya ang dahilan. Siya ang dahilan kung bakit kami nagkakaganito ni Alfred ngayon.

Si Sir Roberto.

"I'm sorry dear.. For blockmailing you.." Dagdag niya pa sa sinabi niya.

Nagpunas ako ng luha at napatingin sakanya.

I clenched my jaw before answering him.

"Ha. Ganun nalang po 'yun? Porket nalaman ninyong mayaman na ako.. Aamuhin nyo ako?" 'Di makapaniwalang tanong ko sakanya.

"No dear. Hind ganun yun. I heard you and Alfred talking. I seen how you two got hurt.. And that's because of me.."

"Tama po. Kayo po ang dahilan kung bakit siya nagagalit sa akin ngayon. Dahil sa kasamaan niyo.. Naghiwalay kami." Galit na sagot ko kay sir Roberto.

"I'm sorry Child.. I'm sorry.. I really am. What can I do for you to forgive me?" Seryosong tanong ni sir Roberto.

I looked at his eyes. He looks.. sincere. Pero hindi ko siya kayang patawarin dahil sa ginawa niya..

"Wala na po kayong magagawa. Galit na si Alfred sa akin at 'di na yun mababago nang dahil sainyo. Wala na po siyang tiwala sa akin.." Sagot ko.

Umiling si sir Roberto.

"No.. If I get my son, believe in you again.. Will you forgive me?" Tanong niya.

I shrugged and didn't answer him.

"I'll help you get him back." Dagdag pa ulit niya sa sinabi niya.

"Goodluck on doing that po.." Sagot ko nalang sakanya.

Bahala siya. Galit na galit ako sa papa ni Alfred. As if naman na magagawa niyang pagbalikin kami ni Alfred?

Umalis na ako sa harapan niya. I dried my eyes before leaving the Terrace. Para hindi nila mahalata na umiyak ako.

Nakita ko si Mama at Papa at yung iba pa na nakatayo na.

Linapitan ko sila.

"It's time for us to go home." Sabi nila.

Tumango lang ako. Sila Bea, Auntie at Tita Becca bumalik sa hotel na pinagstay-an namin. Nakita ko rin si Alfred at ang mga parents niya na magpapauwi na. Ako naman sumama na kila Zoe, Mama at Papa.

Nung una nagulat pa ako sa laki ng bahay namin. 'Di pa ako makapaniwalang titira na ako sa gan'tong bahay.

"Ipapaayos muna namin ng Mama mo ang magiging kwarto mo Chloe. As for now, dun ka nalang muna matulog sa guest room sa taas." Sabi ni Papa.

Tumango ako sakanya. "Sige po." Sagot ko at umakyat sa hagdanan paitaas.

Pumasok ako sa isa sa mga guest room.

Nagulat ako. Guestroom ba 'to? Ang laki naman. Nagkibit balikat ako at nahiga sa kama.

Nakakapagod ang araw na ito.

Ang saya ng pakiramdam ko noong nakilala ko ang parents ko. Kaso.. nung nag-usap kami ni Alfred bigla nanaman akong nalungkot.

Inalala ko lahat ng sinabi niya. Sana maintindihan niya ako at maniwala sa akin.

Naiiyak ako habang inaalala ang mga sinabi niya kanina sa terrace ng restaurant.

I closed my eyes.

Sana magkabalikan pa tayo Alfred.

------
Note: Last Chapter.❤️ Epilogue will be posted anytime soon :p