" Sean, hemen buraya gel!"

Onu yakasından kaptığım gibi peşimden sürükledim. Hiç büyümeyecek miydi bu çocuk?

" Bırak beni, çok güçlüsün!" Gözlerimi devirdim. " Sana öyle geliyor, küçük maymun. Şimdi derhal eve."

Güçlü koşlarım arasında debelenmeye başlayınca onu daha da sıkı kavradım. Evet, belki dokuz yaşındaki bir çocuğa fazla kuvvet uygulamıştım ama elimde değildi, hep böyle güçlüydüm.

Annemi görünce Sean'ı ona doğru ittirdim. Annem biçimli kaşlarını çattı. " Ne oldu? Sean, Sian?" İsimlerimiz neredeyse aynı okunduğundan biraz tuhaf bir durumdu. Kötü seçim, anne.

" Yine o bahçedeydi anne. Onu son anda gördüm." Dedim Sean'ı biraz daha ileri iterek. Sean kafasını yere eğdi. Annem de ellerini beline koydu, sert olmaya çalışarak: " Senin güvenliğin için bu Sean. Birdaha o bahçeye girmeyeceğine yemin et bakalım." Sean elimi havaya kaldırdı. " Birdaha o bahçeye girneyeceğime yemin ederim. " Annem memnuniyetle gülümsedi, sonra da bana döndü. " Haydi şimdi git bulaşıkları yıka." Oflamakla anırmak arası bir ses çıkarttım. Bulaşıklar iğrençti.

En yakınımdaki tabağı elime aldım ve suya daldırdım. Tabağın kesik olduğunu fark etmemiştim, bileğimi kanatmıştı. Anında elimi soğuk suya daldırdım. Çıkarttığımda... Çizik yok olmuştu.

Bileğimi elimle inceledim. Ne bir ağrı, ne bir sızı, tek bir çizik bile yoktu. Kaşlarımı çattım. Herhalde dalmıştım da öyle hayal etmiştim. Omuz silktim ve tabağı yıkamaya devam ettim.