-Nie powinno cię to obchodzić-rzekła Nel zaciskając nerwowo pięści.
-Właśnie , że powinno czy ty zwariowałaś?!-uniósł się chłopak.
W tym momencie zadzwonił dzwonek wybawiając z opresji dziewczyne która już dawno miała ochotę zakończyć te dyskusje.Lekcje mijały szybko, Daniel na każdej przerwie szukał Kornelii lecz ona chowała się w żeńskiej toalecie.Jednak gdy lekcje się zakończyły dziewczyna musiała udać się do szatni wraz z resztą klasy.
-Uff nie ma go w pobliżu pomyślała wychodząc ze szkoły.
Nel popchnęła drzwi i usłyszała znajomy głos.
-Mówiłem że nie odpuszcze
Dziewczyna obejrzała się i ujrzała za sobą wysokiego bruneta o brązowych oczach.
-Daniel, ja spiesze się do domu mój brat dzisiaj przyjeżdza-wymamrotała.
-Nelka...doskonale wiem że twój brat wraca dopiero jutro a ty jesteś teraz sama-powiedział.
-No taak yyy...ale...jednak wróci wcześnie-mruknęła próbując wyminąć chłopaka który już teraz stał przed nią.
-Nel daruj sobie wymówki rozmawiałem z nim...to że ktoś cię skrzywdził nie oznacza że ty musisz robić sobie to samo-rzekł.
-Słuchaj, Daniel po pierwsze to mi pomaga po drugie nie będe o tym rozmawiać zwłaszcza z tobą-odparła.
-Zwłaszcza ze mną, bo w sumie jak chcesz możesz porozmawiać o tym z Alanem już jutro...-odpowiedział.
-Tsa napewno mu powiesz mhm...a jeśli powiesz to jesteś jeszcze większym dupkiem niż sądziłam do tej pory-rzekła pewnym siebie głosem , jednak wzdrygnęła się na myśl tego co zrobiłby jej brat gdyby się o tym dowiedział.
-Zrobie to jeśli mi natychmiast nie wytłumaczysz dlaczego to wogóle zrobiłaś-powiedział.
-Nie szantażuj mnie!To jest moje pierdolone życie!!!-krzyknęła.
-Nie szantażuje tylko chce twojego dobra-odparł.
-Daniel ty chcesz mojego dobra? Ty?Nie jesteśmy parą, jednak okłamałeś mnie...mówiłeś że nie chodzisz z Anką a ja naiwna wierzyłam...-szepnęła.
-No ciekawe...Nel ja kocham tylko Ciebie i nie chce żebyś robiła sobie krzywde-wyznał.
Yhmy-chciała powiedzieć dziewczyna jednak jej słowo zostało zagłuszone poprzez zetknięcie się ich ust w dłuugim pocałunku...