Ik heb hem eindelijk overgehaald. Ik wordt al een maand door een televisie show gebeld die steeds vragen of Mitch en ik samen langs zouden willen komen voor een interview. Ik kijk het programma al vanaf kleins af aan en wou er altijd al heen. Ik ben er zelf ook nog nooit geweest.

Voor mij was dat het momentje, wat je als klein kind wel eens meemaakt. Dat je tegen je ouders verteld 'Als ik later beroemd wordt, wil ik daarheen,'. Nou bij mij is die show mijn jeugd wel geweest denk ik. Ik kan me geen andere vrijdagavond voorstellen dan met mijn vader, of toen mijn moeder nog bij ons was, samen op de bank te zitten, terwijl samen de show keken.

De eerste keer dat ze belde was ik natuurlijk meteen door het dolle heen, maar Mitch had niet zoveel zin om naar die interviews te moeten luisteren. Eerst vond ik het maar niks toen hij het idee zonder er over na te denken had afgewezen, maar als ik nu terug denk aan het gezicht wat hij toen trok. Dat was gewoon goud waard.

Vorige week belde ze weer en toen heb ik het bij Mitch voor de laatste keer geprobeerd. Ik heb beloofd voor hem te koken als we terug zouden komen van het interview waar hij uiteindelijk gelukkig ja op heeft gezegd.

Ik voel twee warme lippen op mijn wang en ik kijk opzij. Naast me in de auto zit Mitch en hij kijkt me licht nerveus aan.

'Het komt goed. Je doet het vast geweldig,' glimlach ik naar hem en druk een vlugge kus op zijn lippen.

'Dat is makkelijk praten voor jou. Jij doet dit als werk,' mompelt hij en laat onze voorhoofden tegen elkaar steunen.

'Ik ben toch steeds bij je. Als je iets fout doet zal ik wel ingrijpen,' glimlach ik naar hem.

Hij glimlacht zwakjes terug en knikt naar me. De auto komt voor een groot gebouw tot stilstand. Hier worden veel shows opgenomen, maar waar we nu heen gaan is toch wel zeker mijn lievelingsshow.

'Dat wordt dan twintig euro,' zegt de taxi chauffeur.

Voor ik kan betalen heeft Mitch al een briefje van twintig in zijn hand gestopt.

'Ik had ook wel kunnen betalen,' zeg ik.

Hij heeft het de laatste tijd maar krap nu hij helemaal alleen woont. Hij heeft een baantje gevonden bij het tankstation verder op bij mij in de straat, maar dat verdiend ook geen bakken met geld.

'Stap nou maar uit,' zegt hij en wuift het weg.

Snel doe ik wat hij zegt en niet veel later staan Mitch en ik voor het grote gebouw.

Ik pak zijn hand vast en glimlach naar hem. Hij blaast zijn ingehouden adem in een teug uit en laat me hem dan mee naar binnen sleuren.

***

Nadat we naar de visagiste zijn geweest, wat echt super grappig was aangezien Mitch het helemaal niet gewend was, zijn we naar de coulisse gelopen. Ik voel dat Mitch mijn hand vastpakt en hij knijpt er zacht in. Ik grinnik en geef hem een bemoedigend kneepje terug. Ik had het nooit echt bij hem verwacht, maar hij is oprecht zenuwachtig. Ik dacht altijd dat Thomas de zenuwpiet van die twee zou zijn.

We worden omgeroepen en er klinkt geklap vanuit de zaal. Snel druk ik nog een kus op Mitch zijn wang voor we de zaal samen inlopen. Ik glimlach vrolijk naar iedereen en loop naar het bankje naast de presentator.

'Hey Rose,' zegt hij vrolijk en geeft me een knuffel.

'Wat leuk je te zien, Tony,' zeg ik en ga op de bank zitten.

'Mitch, gezellig dat je er bij bent!' verteld Tony net zo vrolijk als net en trekt hem ook in een knuffel, wat er bij Mitch ongemakkelijk uitziet, want hij heeft geen idee wat hij moet doen.

Hij glimlacht en knikt naar Tony, voor hij naast me op de bank komt zitten. Mitch legt zijn arm op de leuning achter me en ik leun tegen hem aan.

'Dus hoe is het met ons favoriete koppel?' vraagt Tony.

'Super! Het kan momenteel niet beter,' glimlach ik en kijk Mitch aan.

Hij glimlacht terug en drukt een kus op mijn voorhoofd. Meteen klinken er allemaal 'ahw' geluidjes vanuit de zaal.

'Mitch, hoe vind je het hele sterren leven? Ik snap het als het wat overweldigend kan zijn,' begint Tony nu tegen Mitch.

'Het valt allemaal wel mee hoor, maar zolang ik bij deze ster ben heb ik een zonnebril nodig voor al die camera's die niet snappen dat je ook foto's kan maken zonder flits,' grinnikt Mitch en trekt me wat dichter tegen zich aan.

Hey mensjes,
Het spijt me zo erg dat het zo lang geduurd heeft! Hier is weer een nieuw hoofdstukje en ik hoop dat jullie weer even van Mitch en Rose hebben kunnen genieten :)

Vergeet dat sterretje niet in te kleuren.

Groetjes Roos