Leave comments and votes after reading! Thank you. :]

Please correct me if you see any typos :) hehe

Dedicated to: AnnieCruz09

Comment for more Dedications.

(Join our group on facebook for the ones who would like!)

DiamondAlpha

-----

CHAPTER 44

Alfred's PoV

Napatingin ako sa orasan.

Wait. 2pm?! Ang tagal naman ng tulog ko? If I remember it right I slept last night 11pm. Hindi kasi ako makatulog agad kagabi dahil sa sakit ng ulo.

I took a shower first and fixed myself.

It took me almost 20 minutes to finish.

Ng matapos ako mag-ayos ng sarili ko lumabas na ako para hanapin ang mga kaibigan ko. I'm going to fix the mess I made. I'm going to say sorry.

Sinubukan ko munang kumatok sa room nila Bea.

"Who is it?" rinig kong tanong galing sa loob ng kwarto.

Boses ni Brandon. So I bet Lucas is in there too with the girls.

But they're still not opening the door.

"It's me.. Alfred," I answered.

After that I didn't hear any respond. I guess they're avoiding my presence. They're still mad at me. Mahihirapan akong magsorry nito. But I know I deserve it after what I've done.

I took a deep breath.

Kumatok katok pa din ako.

I don't want my friends mad at me. Ayokong magalit sila ng matagal sa'kin. Kaya hangga't sa kaya ko magsosorry ako at magsosorry.

Katok ako ng katok pero 'di pa din nila binubuksan.

"Guys.. Please open up," I pleaded.

I still knocked on the door.

Napatigil na lang ako ng bumukas na ito.

"WHAT?!" mataray na tanong sa akin ni Bea.

I looked behind Bea. Nakita ko silang lahat at nakatingin din sila sa akin ng masama.

"I'm sorry.." I sincerely said.

Inirapan lang ako ni Bea at isasarado na sana ang pintuan pero pinigilan ko siya gamit ang braso ko.

"Please! I'll explain everything.. just please let me?"

Napatingin muna si Bea sa kanila Brandon at nagdalawang isip.

"We don't care."

And with that Bea slammed the door in front of me.

I stayed standing in front of their door. Napayuko ako. How can I do this.

Agad akong napatingala ng marinig ang pagbukas ng pintuan. There I saw Bea again.

"Alright," masungit na sabi niya sa'kin. "We'll give you a 10 minutes."

I smiled a little when I heard what Bea said. "Thanks" sabi ko.

"Can I come in first?" tanong ko.

She just moved away a little from the door to let me in. Saka ako naglakad papasok.

Nakita kong tumabi si Bea sa kanila Brandon and Lucas.

Napatingin ako kay Chloe. She wasn't looking at me. And her eyes seems like she cried. I hate myself for doing this to her.

"Start talking." Cold na sabi ni Brandon sa akin.

"You only have 10 minutes." Dagdag pa ni Lucas.

"Okay. First of all. Chloe," pagtawag ko kay Chloe.

Pero hindi niya ako tinignan.

Tumingin na lang ako sakanila Brandon.

"For all of you. Sorry iniwan ko kayo kahapon sa picnic grove. I know it was a selfish act and I'm really sorry for it. Really. Hindi ko alam pero parang wala ako sa sarili ko kahapon kaya umalis ako. Sorry for not thinking that you guys don't have a car to use. I just needed to think alone for what I did to chloe." I explained.

"Alright we understand that. But that doesn't change the fact na uminom ka. Worst, you kissed a bitch! I can't believe you." Sagot ni Bea at tumingin sa'kin ng umiiling iling.

"Bea's right." Pagsang-ayon ni Brandon kay Bea.

"About that. I can explain it too. See after I left picnic grove I chose a place here at the resort where I could be alone. Di ko inaasahang mapunta ako sa likod ng isang bar." I said to them.

"So you choose to come inside the bar? Hindi ka na lang naghanap ng ibang lugar?" tanong ni Lucas.

"Zoe saw me and-"

"That bitch again." Bea cutted me of saying that in a pissed tone.

"And she invited me to drink.."

"Pumayag ka naman?" I was shocked when Chloe asked me that.

Tumingin na siya sa'kin. I saw pain ang madness in her eyes.

"Y..yes.."

I feel so ashamed.

"And I honestly regret that. Dapat pala hindi na ako sumama sa kanya." Dagdag ko pa.

"But you still did." Inis na sagot ni Chloe at umiwas ng tingin.

"I'm sorry." I said looking at her. But I got no respond again.

Napagbuntong hininga ako at napatingin sa kanila Brandon ulit.

"About the kiss. Brandon. I didn't wanted what you saw either. Sa totoo lang paalis na ako non. Iniwan ko si Zoe na nakaupo mag isa sa bar at lumabas na. I was just shocked when she called me when I got outside and kissed me. I pushed her. And that was what you saw Brandon."

"That fvcking bitch!" biglang mura ni Bea na halatang nainis.

"So, you didn't kissed her?" Lucas confusedly asked.

"Yes. I'm telling the truth guys. She was the one who kissed me. And I damn wished that never happened." Sagot ko.

"Well. Sorry if I doubted without knowing the whole story." Pagsosorry ni Brandon.

"It's alright bro." I smiled at him.

"Wait. I still don't get it how you chose to help Zoe rather than Chloe nung nahulog sila sa kabayo." Takang sabi ni Bea sa akin.

"Una ko kasi nakitang may sugat si Zoe. I don't know what came up my mind so I just helped her first. Ang gaan ng loob ko sa kanya kahapon. That was all from yesterday. I'm regretting all about it now. I'm sorry.." sagot ko.

"The question is, WHY. Bakit ang gaan ng loob mo kay Zoe?" inis na tanong ni Lucas.

"To be honest, I see Zoe from you Chloe. Guys, hindi niyo ba napapansin?" tanong ko.

Biglang napatingin si Chloe.

"Ah huh. Them? Zoe and Chloe? Absolutely not the same!" pagtutol ni Bea.

"Right. Sa ugali pa nga lang magkaiba na." sang-ayon ni Lucas.

"Wait. Sa totoo lang, yeah. Parang may hawig si Zoe kay Chloe." Biglang sabi ni Brandon at napaisip.

I felt relieved when Brandon said that. May kasama din naman pala akong nakakapansin.

Napa-isip muna si Lucas and Bea. "Nope." At umiling sila.

Magkasundo talaga ang dalawang 'to.

Nagbuntong hininga na lang ako.

"But that doesn't matter now. I realized that even though Chloe looks like someone else, she is the only one I love. Napag-isipan ko 'yan kahapon nong hinalikan ako ni Zoe. I realized that she's totally different from her. I don't love Zoe I don't even like her. You're the one I love Chloe." I sincerely said looking at chloe.

But she's still not looking back. But I know she heard all of what I said.

All those words that came out of my mouth was all true. Hindi ako nagsisinungaling. Hindi ko siya niloloko. Mahal ko si Chloe. Siya lang.

I looked back to Brandon, Bea and Lucas. They we're looking at me as if they're reading my face if I'm truly sincere.

"What happened yesterday. Will never. Never happen again." I assured them. "I promise." Dagdag ko pa.

Tumingin lang sila sa'kin. Pero si Chloe. Wala. Nakayuko at hindi pa din ako tinitignan.

"Lampas 10 minutes na." sabi nila sa akin.

I could still tense the coldness in their voices. As if they can't accept my apology.

"Wha-"

"We forgive you."

"Really?!" gulat na tanong ko sa kanila dahil sa sinabi nila.

"Yup. Right guys?" Tanong ni Bea kay lucas at Brandon ng nakangiti.

"Yup." And Brandon and Lucas smiled.

"Plus. We can't stay mad at you right? I mean mama mo nagbabayad ng stay namin dito." natatawang sabi ni Bea.

"Thank you guys! I'm really sorry.." I apologized again.

They just smiled at me and nodded. But not Chloe. She was still not looking at me so I was the one who kept looking at her. Maging sila Brandon napatingin na din kay Chloe.

"Chloe?" I asked.

I hope she forgives me too. Pinagsisihan ko na talaga ang kahapon. Please Chloe. I'm truly sorry.

"Guys, labas lang ako. Dun lang ako malapit sa dagat" Chloe said to them.

Kanila Brandon, Bea at Lucas niya lang sinabi 'yan. Hindi niya pa din ako pinansin.

She didn't wait for their response and quickly got out of the room.

"Chloe!" I was about to chase her when bea stopped me.

"Alfred no. Let her think. Kasi medyo masakit din naman ang ginawa mo yesterday eh." Bea said.

Napagbuntong-hininga ako. Napatigil ako sa pintuan at bumalik sa harap nila Brandon.

Okay Chloe.. I can't blame you if you can't forgive me right away for what I did yesterday. Katangahan ko kasi umiral kahapon.

Naupo na ako. "So what now?" tanong ni Brandon sa akin.

Nakatingin lang ako sa baba at nag-iisip isip.

Nang may naisip akong paraan tumingala ako at tumingin kanila Bea. Then I asked them a question.

"Guys. Can you help me make Chloe forgive me?"

---

Chloe's PoV

Kanina pa ako nandito sa malapit sa baybay ng dagat mula ng umalis ako sa kwarto. Sa saktong spot kung saan kami magkasama ni Alfred. Yung time na nanood kami ng sunset. Where he first called me 'Baby'.

Buti nalang wala masyado tao dito. I could be alone. Nakaupo ako sa buhanginan at nakatingin sa langit.

Bakit ang lungkot ko ngayon? Bakit parang ang sakit pa'din?

Ewan?

Ang lungkot ko. Ang bigat pa din ng loob ko at gustong gusto kong umiyak. Para akong kulang?

Hay. Alfred..

Sana kasi hindi na lang dumating si Zoe sa buhay namin. Sana hindi nalang kami nakipaglaro ng volleyball sa mga kaibigan niya. Edi sana hindi na namin siya nakilala.

Nakatatak sa isip ko mula kagabi ang sinabi ni Brandon. Na naghalikan si Alfred at Zoe. Tuwing maiisip ko 'yan kumikirot ang puso ko na para bang gusto kong maglabas ng madaming luha.

"Sobrang landi mo zoe." Nasabi ko na lang sa inis.

Ng malaman ko na si Zoe pala ang humalik kay Alfred napuno ako ng galit. Baka masabunutan ko si Zoe sa sunod kong pagkikita sa kanya.

Bakit hinayaan ni Alfred mangyari 'yon? Bakit hindi siya umiwas? Tss.

Biglang may tumulong luha sa mata ko. Umiiyak nanaman ako. Kagabi pa kong gan'to.

Kung ano ano ang pumapasok sa isip ko. Overthinking so much things.

Siguro minahal lang ako noon ni Alfred dahil naawa siya sa akin.

Naawa siya sa akin kasi mahirap lang ako. At over ako sa hindi pagmomove on noon kay Lucas. Tapos ngayon na siya na ang mahal ko. Na napamahal na ako sa kanya saka siya magiging ganyan?

Sana kung alam kong mangyayari ang lahat ng ito, hindi na ako pumayag sa paraan niya ng pagmomove on ko.

Narinig ko lahat ng sinabi kanina ni Alfred sa kwarto. Nabawasan ng konti ang inis at galit ko sa kanya pero parang ayaw padin mawala nung sakit.

Ano 'yung sinabi niya?

Nakikita niya daw ako sa Zoe na yun?

How come? Magkaiba kami ng style, buhay, pinagdaanan at iba pa.

Tumayo ako at naglakad malapit sa tubig. Buti nalang hindi masyadong malakas yung alon.

Nabasa na ang paa ko pero okay lang. Tumigil ako sa paglakad sa dagat nong hanggang tuhod ko na ang tubig. Nakashorts lang naman ako na medyo mahaba. Tumayo ako ng tuwid at inantay kong maging steady ang tubig.

Pinunasan ko 'yung mga luha ko para maiayos ang sarili ko.

Nakatingin lang ako sa baba. Sa tubig.

"Saan banda niya ako nakita kay Zoe?" tanong ko sa sarili ko pagkakita ko sa repleksyon ko sa tubig.

Tinignan ko ng maiigi ang mukha ko. May hawig nga ba ako kay Zoe?

"But that doesn't matter now. I realized that even though Chloe looks like someone else, she is the only one I love. Napag-isipan ko 'yan kahapon nong hinalikan ako ni Zoe. I realized that she's totally different from her. I don't love Zoe I don't even like her. You're the one I love Chloe."

Should I trust him again?

Maniniwala pa ba ako diyan sa sinabi niya sa'kin?

Hay. Ewan ko. Hindi ko alam ang idedesisyon ko.

Aaminin ko. Miss ko na si Alfred. 'Yung totoong Alfred. Yung Alfred na mahal na mahal ako. Nasaan na ba 'yun?

"Chloe!"

Oh 'di ba. Sa kakaisip ko sa kanya naririnig ko ang boses niya sa utak kong sinisigaw ang pangalan ko.

"Chloe!"

Teka? Hindi lang ata sa isip ko 'to ah?

Napalingon ako sa likod ko.

"Alfred?!" gulat na tanong ko.

Nakita ko si Alfred na may hawak na gitara. Tapos nakatingin lang siya sa'kin.

Naglakad siya konti papalapit sa akin.

"Anong ginagawa-"

Pasigaw ko na sana siyang tatanongin kung ano ang ginagawa niya ng putulin niya ako.

"Shhh! Please let me do this. Only for 5 minutes." Sabi ni Alfred.

Hindi ko siya sinagot. Nanahimik na lang ako.

Napatingin ako sa likod niya at nakita ko sila Bea, Lucas at Brandon. Malayo sila sa'min ni Alfred at nakatayo lang silang nanonood.

Ng mapansin ni Alfred na nanahimik ako napangiti siya. Inayos niya ang kamay niya sa gitara. Nagsimula siyang magstrum.

Kumunot ang noo ko.

T-Teka, anong gagawin niya?

Now Playing - Sorry Na

"Sorry na.."

Nagulat ako. Kumakanta si Alfred. K-Kinakantahan nanaman niya ako.

Ang agwat na lang namin ang tubig. Nasa tubig pa din kasi ako ng dagat pero siya nasa buhangin padin habang kumakanta.

"Kung nagalit ka di naman sinasadya

Kung may nasabi man ako init lang ng ulo

Pipilitin kong magbago pangako sa iyo

Sorry na, nakikinig ka ba? Malamang sawa ka na

Sa ugali kong ito na ayaw magpatalo

At parang sirang tambutso na hindi humihinto."

Nakatingin lang siya sa akin habang kumakanta. Pangalawang beses niya na akong kantahan. At gaya ng dati napahinahon niya ang mukha ko. Nawala ang kunot sa noo ko.

"Sorry na talaga kung ako'y medyo tanga

Hindi ako nag-iisip na-uuna ang galit

Sorry na talaga sa aking nagawa

Tanggap ko na mali ako wag sanang magtampo

Sorry na.."

Parang unti unting nawala ang sakit na nararamdaman ko habang kumakanta siya. Habang binibigkas niya ang mga liriko ng kanta.

Napakagat ako sa labi ko at napatingin sa baba. Naiwas ko ang tingin ko sa kanya. Medyo natawa pa ako dahil tagalog na kanta ang kinakanta niya. Eh si Alfred pa inglisero 'yan.

"Sorry na wag kang madadala

Alam kong medyo nahihirapan kaAng ibigin ang isang katulad kong parang timang

Na paulit-ulit kang hindi sadyang nasasaktan"

Di ko alam pero parang naiiyak nanaman ako. Hindi dahil sa sakit pero sa tuwa. Effort na din naman 'tong pinapakita niya. Kaya napapaluha na lang ako habang nakatingin sa kanya.

"Sorry na saan ka pupunta?

Please naman wag kang mawawala

Kapag ako ay iwan mo mamamatay ako

Pagkat hawak mo sa iyong kamay ang puso ko"

Bumibilis ang tibok ng puso ko habang naririnig ko siyang kumakanta ngayon. Hindi ko alam ang gagawin ko.

"Sorry na talaga kung ako'y medyo tanga

Hindi ako nag-iisip na-uuna ang galit

Sorry na talaga sa aking nagawa

Tanggap ko na mali ako wag sanang magtampo"

Tuloy tuloy lang siya sa pagkanta ng nakatingin sa'kin. Sigurado na ako ngayon. Sigurado na ako ngayon na sincere siya.

"Sorry na..

Mahal kita sobrang mahal kita

Wala na akong pwedeng sabihin pang iba

Kundi sorry talagadi ko sinasadya

Talagang sobrang mahal kita

Wag kang mawawala

Sorry na."

Tinapos niya na ang kanta at hindi ko namalayan na tuloy tuloy na pala ang agos ng luha ako. Umiiyak pa din akong nakatingin sa kanya.

Bigla niyang tinanggal ang pagkakasabit ng gitara sa likod niya at agad lumapit sakin.

Nabasa na din ang paa niya dahil sa tubig.

Bigla niya akong niyakap. Mas lalo akong naiyak. Napahikbi na din ako habang niyayakap niya ko.

"Shhh. Tahan na. Kasalanan ko ang lahat. Ang tanga ko at nasaktan kita. Im sorry, baby" he said while hugging.

Kumalas ako sa yakap at tinignan siya.

I smiled.

"Akala ko nagbago ka. Akala ko wala ka na,"

Bigla niyang pinunasan ang mga luha ko.

"I was never gone. Hindi kita iiwan kahit anong mangyari. I'm really sorry for what I did yesterday. Can you forgive me?" tanong niya.

Nginitian ko ulit siya.

Tapos tumango ako.

"Yes? Thank you Chloe!" bigla nanaman niya akong niyakap. "I promise I won't do it again." Sabi niya pa.

This time I hugged him back.

"I love you." Narinig kong sabi niya.

Kumalas ako sa yakap at tinignan siya.

"I love you too." I answered smiling.

Bigla siyang napangiti.

"You know what? Nadumihan 'yung lips ko kahapon dahil sa halik ni Zoe. Can you wipe off her kissmark baby?" tanong ni Alfred sa'kin at ngumiti ng nakakaloko.

Kunot noo naman akong napangiti.

"How?"

Linapit niya ang mukha niya sa'kin.

"Kiss me."

Nanlaki ang mata ko pagkasabi niya niyan. Nagulat naman ako. K-Kiss?

"Landi mo! Hahaha" natatawa kong sabi sa kanya.

Pero bigla siyang nagpout. Haha. Ang cute!

"Ayaw mo? Ako nalang,"

Nagulat ako dahil bigla na lang ako nakaramdam ng malambot sa labi ko.

Ohmy. Hinahalikan ako ni Alfred. Napatingin ako sa mata niya at nakita kong nakapikit siya. Bigla na lang din akong napapikit.

Ito ang unang halik namin sa isa't isa.

Hindi ko alam pero bigla na lang ako napangiti ng konti habang hinahalikan niya ako.

Isang matagal at matamis na halik ang binibigay ni Alfred ngayon. Na para bang ayaw niyang humiwalay.

"Ayy!" nasabi ko at napahiwalay kay Alfred.

Paano ba naman! May nangwisik ng tubig samin!

Napalingon kami at nakita namin si Brandon.

"Tama na 'yan! PDA niyo." Inis na sabi ni Brandon.

Napatingin kami at nakita na din namin si Bea at Lucas na nakangiting naglalakad papunta sa'min.

Muli akong napatingin sa kaharap kong si Alfred. 'Di ko maiwasang hindi mapangiti.

He was gone yesterday. But atleast he came back. Nagpromise ka Alfred na hindi mo na ulit ako iiwan. Sana tuparin mo ang pangakong 'yon.

------------------------------------------

BATI NA SILA!!!! Yehey? XD

"Sorry Na" by parokya ni edgar ang kantang kinanta ni Alfred. Nasa media pakinggan niyo :)

Wait for the next Update ;)