Chapter 8

Admiration

"What?!"

Napatingin kami ni L.Joe sa isa't-isa nang sabay kaming mapasigaw.

Kaagad kong binawi ang aking tingin at tiningnan si Portia. I gave her a pleading look. "Wala bang iba, Portia?"

Umiling-iling si Portia. "What I've said is what should be done."

Alam ko naman na number one rule sa larong ito ay hindi pwedeng humingi ng ibang dare once na naibigay na ang para sa 'yo. Nagbaka sakali lang ako na makakalusot ako kay Portia. I forgot, she's strict when it comes to rules!

Napabuntong-hininga na lang ako. Humarap ako kay L.Joe. Hindi ko mabasa ang expression sa mukha niya kaya hindi ko alam kung ano'ng nararamdaman niya about dito. Oh, well, I'll just do it quickly.

"'Wag kang aarte, dare lang naman ito." bulong ko sa kanya.

Hinawakan ko ang magkabila niyang pisngi. I leaned in and kissed him. This will be the second time. His lips are so soft just like a marshmallow. Hindi mo aakalain na labi ng lalake itong hinahalikan ko.

Para akong nawala sa 'king sarili. Parang ayaw ko nang bumitaw. Naramdaman ko ang kanyang kamay sa aking baywang at bahagya akong hinila palapit.

I heard someone coughed. "Porn na 'yan."

"Gusto niyong kwarto? Madaming bakante sa hotel namin."

Nanlaki ang aking mga mata at itinulak ko si L.Joe palayo sa 'kin. Tinakpan ko ang aking bibig gamit ang likod ng aking palad. Sobrang init ng aking mukha. Hindi ko alam kung dahil sa halikan namin ni L.Joe o dahil sa pang-aasar nila.

Damn! I kissed him longer than I've intended to. Smack lang dapat ang gagawin ko. Para akong nawala sa sarili at hindi na namalayan na ang tagal na palang magkalapat ang mga labi namin.

"Ang pula mo, El!" natatawang sabi ni Carla. The three of them looked like they were enjoying it.

"M-mainit kasi!" pagdepensa ko. "Dyan na nga kayo!"

Tumayo na ako at naglakad palayo. I don't want to play anymore.

"Hey!"

Napatigil ako sa paglalakad at lumingon. Bakit naman ako sinundan ng mango boy na 'to?

"What do you want, mango boy?" Ngumisi ako para asarin pa siya lalo.

"Will you stop calling me that weird nickname?" he deadpanned.

"E, kung ayaw ko? May magagawa ka ba?"

Nginisian niya ako. "Oo. Hahalikan ulit kita tutal mukhang gustong-gusto mo naman 'yung labi ko."

Tinalikudan ko na lang siya bigla at binilisan ang paglalakad. Ayokong makita niya na namumula ang mukha ko dahil sa mga sinabi niya.

I thought I wa able to go far from him but I suddenly felt my vision tilting. I screamed when I was getting carried. By whom? Sino pa ba, e, 'di 'tong mangga na 'to!

"Hoy! Ano ba'ng trip mo?! Ibaba mo 'ko!" sigaw ko sa kanya.

Hinampas-hampas ko pa ang likod niya pero hindi pa rin niya ako ibinababa. Kahit anong sigaw at hampas ko sa kanya, hindi niya ako pinapansin. Dinala niya ako sa parking lot at walang imik akong ipinasok sa sasakyan niya. Kidnapping ito! I'll sue!

"Saan ba kasi tayo pupunta?!" sigaw ko sa kanya nang paandarin niya ang kotse niya at lumabas ng campus.

"Matutulog ako." poker faced na sabi niya.

Napanganga na lang ako. "Wow! Bakit kailangan na kasama pa ako?!"

"Shut up."

Oh, God! This guy is really a jerk! Hello?! Ako kaya ang pinag-uusapan dito! Tutulog lang siya pero kailangan idamay ako? Tapos isasagot lang sa 'kin isang 'Shut up'?! Kung hindi lang 'to nagdadrive masasapak ko talaga tong mangga na 'to!

Nang makalayo kami ay itinabi niya ang kanyang sasakyan. Napansin kong nasa part kami ng bayan na kung saan may mahabang rice fields at iilang sasakyan lang ang dumadaan.

Pumunta siya sa backseat kung saan niya ako iniupo kanina.

Nagulat ako nang bigla siyang humiga at ginawang unan ang hita ko.

"H-hoy! Sino'ng may sabi sa 'yo na humiga sa lap ko?!"

He closed his eyes and furrowed his eyebrows. "Shut up." muli niyang sabi.

Napabuntong-hininga ako. While watching him, all I could think about was how perfect his face is. Siguro nakadagdag na rin ang pagiging half-Korean niya. Hindi ko lang ineexpect na ganito ang kalalabasan ng combination. Hindi na ako nagtaka na katatransfer niya lang sa school, ang dami na 'agad nagkakagusto sa kanya. But until now,  I haven't heard anything about his dating life when he was in Korea.

Suddenly, I became curious and wanted to ask him.

"L.Joe, gising ka pa?"

"Mn." he replied.

"May girlfriend ka ba?"

Inimulat niya ang isa niyang mata at ngumisi. "Why? Do you want to apply? You can submit your résumé now."

Hinampas ko ang dibdib niya. "Asa ka naman!"

He laughed and rubbed his chest. "Why did you ask then?"

Inirapan ko siya at pinigilan ko ang aking sarili na hampasin siya ulit. "Bakit? Kapag ba itinatanong gusto na 'agad maging girlfriend mo? Hindi ba pwedeng curious lang? Galing mo rin, e!"

He pouted and glared at me. "I don't have a girlfriend but I'm interested in someone."

Napataas naman ang aking kilay. Kawawa naman si girl at napaginteresan ng damuhong lalakeng 'to. Siguradong sasakit ang ulo niya dito.

"Sino namang babae 'yun?"

Nang tingnan ko siya ay napansin kong nakatitig siya sa 'kin. Napalunok ako. Uhh, bakit ganyan siya makatingin?

"I'm interested in you, Ellaine." The way he said it with his low and husky voice sent shivers down my spine. His eyes carried seriousness and his expression told me he wasn't joking at all.

"I-i... h-huh?" I laughed nervously. The heck? Is this a surprise attack? Obviously... it is! "'Wag ka ngang magpatawa, Mango Boy."

Seriously, we just met. Ganito ba kabilis ma-fall ang mga lalake?

Wait. Nahhh. I think there's something suspicious about this sudden confession. Pero kung iisipin, interested pa lang naman siya. It's not deep like loving or liking a person. Maybe it's something like a crush?

"Kung ayaw mong maniwala, fine." akmang aalis siya pero hinawakan ko ang laylayan ng damit niya.

"It's not like I don't believe you. Nabigla lang ako."

Hindi ko alam kung imahinasyon ko lang pero nakita ko siyang ngumiti. Bumalik ulit siya sa pagkakaupo at ngayon ay magkaharapan na kami.

Nakatungo lang ako kasi ayaw ko siyang tingnan. Ngayon lang ako tinubuan ng hiya. Nasaan na si Ellaine Hidalgo na napakataas ng confidence at makapal ang mukha?!

Hinawakan niya ang baba ko at itinaas ang mukha ko. Mas lalo lang bumilis ang pagtibok ng puso ko nang nakita ko siyang nakangiti. Damn, his smile was dazzling. Even his smiling eyes were dazzling too.

"Listen here, I admired you and I'm interested in you because you're different from any other girl. It's really cliché but it's true. You don't need to seek attention because you're beautiful enough to get it. You don't need your friends to fight for you because you're strong enough to face your enemies. I realized that when I saw you throw the cup of smoothie on the girl's face and stood up for youself. I like how you walked with pride and power. I really like you for that." He laughed. "I know this is too sudden. I'm just the type of person who's always silent but blurts out everything I think about when I want to."

Hindi ako kaagad nakapagsalita sa sinabi niya. Ito na yata ang pinakamahabang sinabi ni L.Joe simula nang makilala ko siya.

This is escalating so quickly. I don't even know how to respond. Is this a sign na mananalo ako sa dare?

Wait, this person confessed to me with his whole heart. Why would I think about the dare now? Stupid and cruel, El! I mentally slapped myself.

"Are yous serious?" tanong ko pagkatapos ng lahat nang sinabi niya.

He gave me a dead look. "Mukha ba akong nagjojoke?"

Napangisi ako. Sinundot ko ang tagiliran niya pero hindi man lang siya nakiliti. Kahit gano'n, patuloy ko pa rin 'yon ginawa. "Ikaw, a? Crush mo rin pala ako hindi mo 'agad sinabi."

This time, siya naman ang ngumisi na siyang ipinagtaka ko. "Sabi mo gusto rin kita. Ibig sabihin, gusto mo rin ako."

Ha? Teka?

Oo nga, 'no?! Bakit ko sinamahan ng 'rin'?! Nagmukha tuloy na gusto ko rin siya!

"N-nagkamali lang ako!"

"So, you don't like me?"

"Hindi!"

Biglang nagbago ang mood niya. Hala? Nagalit? I know, hindi ko dapat sinabi 'yon in a way na parang imposibleng magustuhan ko siya. I should have said it gently. Maybe I hurt his feelings? Ugh! I'm attracted to his face but I can't tell him that! Matapos ng magandang litanya niya sa 'kin, gano'n lang ang isasagot ko? Ang sama naman yata no'n! All I could think about was to tell him I don't like him to save some face! Oo, pinairal ko na naman ang pride ko!

"I'll drive you home." aniya at lumipat na sa driver's seat.

Hindi na ako umalis pa dito sa backseat dahil mas awkward kung sa unahan pa ako uupo.

He didn't talk to me again. Nakarating na kami sa apartment building ko pero ni isang salita, walang lumabas sa bibig niya buong biyahe.

"L.Joe." I called out to him.

"Mn?"

"I'm sorry."

Kaagad akong lumabas ng kotse niya dahil hindi ko na kaya ang bigat ng atmosphere sa loob.

"For what?" sabi niya pero bago pa ako makasagot ay pinaharurot na niya paalis ang sasakyan niya.

I should have said thank you instead of teasing him about it. He clearly just wanted to compliment me but I ruined it. It will take a lot of courage to tell someone how you admired them but he said those things to me like he already know what to say.

I felt really bad. Should I apologize?