Chapter 42

Acid Maker

"I'm Wade Lockhart, nice to meet you, sexy." He smirked then winked at me. Gosh! The nerve of this guy! Duh! He's not even familiar, siguro isa lang siyang pipityuging bampira na pinag-aksayahan lang ng panahon ng mga Vampire Hunter para hulihin. I glared at him but the smirked on his face was still there. I admit, he's good-looking. Agaw pansin ang jawline niya, and he has high arrogant cheekbones.

"Why are you here? You look like a normal vampire to me." Well, except for the weird cuff in his hands. Umupo ako sa gilid ng kama. Dalawa kasi ang kama rito, tig-isa kami obviously. Bakit kasi isinama pa ako sa isang 'to?

"How about you? Why did they lock you up here?"

I crossed my legs and looked at him sharply. Hindi man lang ba siya maiintimidate? Walang sinoman ang hindi naiintimidate sa isang katulad ko, kahit tingnan ko siya nang masama, parang amuse na amuse pa siya. Fuck it. "Answer my questions first." Kinuha ko ang isang stick ng sigarilyo sa pagitan ng dibdib ko at kumuha ng lighter sa may side table para sindihan ito. Ibinuga ko ang usok at muli siyang tiningnan para sa sagot niya.

"Matagal na akong nakakulong dito. I'm imprisoned here since 300 or 400 years ago? I lost count."

Napatayo ako at nanlalaki ang matang tumingin sa kaniya. "What the fuck?! That long and you're still alive?! Oh God, just who are you? Really?"

He chuckled softly and shake his head as if what I just asked was the most hilarious question in the world. "You really don't know who am I, yes?" I gave him a look and he just smirked. Damn him and his seductive smirk! "I said it earlier, I'm Wade Lockhart but I forgot to add that I'm one hell legendary kind of a vampire."

"Wait what? You? What kind of vampire are you?" Now I'm really curious. Naging question and answer portion na itong usapan. Well, in fairness, ngayon lang ako tumagal sa usapan. This helped me to lessen my boredom though.

"Ah, how sad. No one can recognize me, even a gorgeous woman like you." He looked at me from head to toe pero tumigil ng saglit sa dibdib ko. Kita kasi akong cleavage ko, nakapulang dress ako na backless pa. Normal attire ko na 'to, kung alam ko lang na sa ganda ng suot ko tapos sa kulungan lang din ako mapupunta eh di sana hindi ito ang isinuot ko.

"Ang dami mo pang sinasabi. Sino ka ba talaga?"

I'm starting to get impatient. Gusto ko pa naman kapag nagtatanong ako, sasagutin 'agad. Tumayo siya at lumapit sa akin, napatingin naman ako sa posas niya na kakaiba talaga. Gaya ng sabi ko, gawa ito sa bubog pero kulay green ito at 'yung kamay niya ay nababalutan ng puting gloves. Namalayan ko na lang na nasa harapan ko siya habang nakangisi. Naglean forward siya hanggang sa ilang pulgada na lamang ang pagitan ng mukha ko sa mukha niya. Napalunok ako nang mapatingin sa gray niyang mga mata. Dang it!

"Do you know what is acid?" He smirked, that freaking seductive smirk. I don't know, I just found it very seductive. I bit my lower lip and tried to avoid his scrutinizing stare. Why am I acting this way? Damn it!

"O-Of course I know! I'm not stupid!" I tried to keep my cool or more like I struggle to keep my cool but I stuttered! Victoria Cray, what the freaking hell is happening to you?! I wanna slap my face real hard right now.

"Acids, they are my toys, my alleys, my power, my ability, and I can make them in just a blink of an eye." He looked at his hand and I followed his gaze. His glass handcuff turned dark green and it produces smoke. Inside his glass handcuffs is a liquid.

No, it's an acid. It is bubbling. I swallowed the lump on my throat and then something hits me.

"Woah, you stole the book, Tale of the Unwanted Creatures." I beamed at Ivan. I'm in his laboratory and I sat casually on the couch. He put the book on the table and sat across me. He smirked and started to scan the page.

"It's easier than I thought," he said never leaving his attention in the book. "Makakatulong ito para magawa ko ang aking eksperimento." Isinarado niya ang libro at iniabot sa akin. "Baka may gusto ka pang malaman tungkol sa lahi mo?"

I rolled my eyes at him pero inabot ko pa rin ang libro. Tutal wala rin naman akong ginagawa ay magbabasa na lang ako, reading is one of my hobby though. I scan the pages, mukha namang alam ko na ang ibang mga nakalagay dito at sobrang kapal nitong libro kaya isang topic na lang muna ang babasahin ko. Binuklat ko ang isang page randomly, I decided na kung anong page ang mapuntahan ko, 'yun na lang ang babasahin ko.

Pagkabuklat ko ng page ay saktong sa simula ng isang topic ako napatapat. The title caught my attention: The Acid Makers. Acid Makers, huh? In what way? There are many kinds of acids na nabibili. I shrugged my questions for myself and started to read instead.

"1000 years ago, when everything is at peace. No war. No boundaries. Normal people, vampires, and vampire hunters treat themselves as one, there is a clan of vampires that the ability is to make acids out of their hands, and they called themselves Lockhart. They have a powerful but terrifying ability. They are the second powerful clan after the Walker. Walker Family and Lockhart Family were great allies. But because of their ability, the Vampire Hunter Clan was threatened. They thought that Vampire Clan has the power to annihilate them and they didn't want that to happen. The Vampire Hunter Clan created a plan that involves the annihilation of the Lockhart Family and their plan succeeded. Where everyone was in their deep slumber, Vampire Hunters did their action. They burned down the whole village, killing all the innocents, the kids, the old ones, killing all the Lockharts inside. Because Lockhart's ability is acid, which can worsen the fire, they can't do anything. When the Vampire Clan found out what happened to the Lockhart, they were very angry. Angry was an understatement, they were enraged that they want to kill all the hunters and the war between Vampires and Hunters began."

I turned to the next page. Hindi ko na pinansin si Ivan na nagkekwento ng kung ano-ano tungkol sa pinagdaanan niya makuha lang ang librong 'to. Like I give a fuck about his adventure, all I want now is to finish this one. This is interesting, kung hindi siguro naubos ang mga Lockhart ay labing anim sana ang clan ngayon. Kung papipiliin ako, acid ang gusto kong maging ability. It's cool, I can melt everything.

Nagsimula na ulit akong magbasa nang mailipat ko na sa susunod na page.

"When the Vampire Hunter succeeded to their plan, the war started; the boundaries between normal people, Vampire Hunters and Vampires build up. But there is one thing that the Vampire Hunter didn't know, one of the Lockhart survived." Now, this one really caught my attention. I felt like I didn't want to stop reading. "His name is Wade Lockhart. He was adopted by the Walker Family. They trained them to be a powerful vampire, they helped them control their ability and they never forget to treat them as if they shared the own blood. Without knowing that there's one Lockhart left, the gap between Vampires and Hunters still grew."

"Wade Lockhart continued to live as Israel Walker's right hand. But there are no secrets that can't be revealed, Vampire Hunters found out about the existence of the Acid Maker. They conducted an experiment to finish him off. It's also a preparation for the Great War which was against the Law. Israel Walker, as the Legendary Vampire, finished his job to stop the Great War. The Great War didn't happen and Israel Walker was finished with his term as a Legendary Vampire. He leaves, no one knew where he goes. And Wade Lockhart fell to Vampire Hunter's hands. He was captured by the Vampire Hunters and imprisoned without the knowledge of everyone in the Vampire Clan. They thought that Wade Lockhart died but little did they know that he was just inside the prison full of darkness, pain, and cruelty."

I gasped when the memory flooded to my head and I looked at him, jaw dropped and wide-eyed. H-How? T-This can't be. Of all the people I will be able to meet, isa pang napakadelikadong tao ang nakasalamuha ko. I swallowed again, I never been so nervous like this before. His smokey eyes stared at me and I can feel the power inside him.

"Y-You are the Acid Maker, Wade Lockhart."

He leaned back and his lips quirked up into a smile. "Finally! Someone knew me as I am. All of them treated me like I'm a kind of trash." He spits to the floor and smirked. That smirk again. "I want to melt them down, feel the pain brought by the acids I make but I can't because of this fucking handcuffs." Then suddenly his expression change, it darkens. He's scary. Oh, wait what?! Did I just say that he was scary?! Hell, for the first time again, I became scared! Damn!

"Saan ba gawa 'yang posas mo?" I sighed as I asked my question without stuttering.

He raised an eyebrow and lifted his hands making me have a clear vision of his handcuffs. Ngayong nakatayo siya nang mas malapit sa akin ay mas lalo kong napagmasdan ang kabuuan niya. May katangkadan siya, nakasuot siya ng long sleeve na polo, nakatupi ang sleeves nito hanggang sa kaniyang siko at black jeans. He's barefooted. Kahit daang taon na siyang nakakulong dito, ang gwapo pa rin niya. Ah, shit. Really? What is happening to me? Why am I this attracted?

"I don't know. All the acids I make will go to these glass handcuffs, pagkatapos no'n ay magiging usok ito hanggang sa maubos. Hindi ko magamit ang kapangyarihan ko para makatakas." He huffed and I gasped when he sat down beside me. Too close...shit! Fucking hell?! Why am I reacting this way? It's as if he will do something. Oh my, am I thinking that we can do something? Hell.

Hindi ako nagsalita. I have nothing to say.

He looked at me. "I just realized, hindi ko pa pala alam ang pangalan mo." He smiled, making me see a complete set of white teeth.

"I'm Victoria Cray."

"Oh, now I know why you look so gorgeous. You're the daughter of Vanessa and Vinson Cray, am I right?"

"How'd you know?"

"Well, you looked a lot like your mother. She's a good friend, and your father as well." I gulped. He's staring intently at me. He moved closer until we're inches apart. "Mas maganda ka pala sa malapitan."

Flirt! My subconscious mind shouted at me. This man is a flirt. Ang kapal din ng mukha niyang lumapit sa 'kin eh kakikilala lang namin? Gosh! Conservative effect? Sigaw naman ng isa pang bahagi ng utak ko. What the?!

He licked his red lips and I can't help but bit my lip. I hold my breath when he moves closer, closer, and stops. He smirked. "Can I taste your lips?"

"W-Why?"

"Because it looks delicious." His face darkens and I can feel the heat between us. "How can you be so attractive from the first time I laid my eyes on you until now?" What?! Oh God, m-me...a-attractive? What the hell?! He's really a flirt! But why do I feel like I want to kiss him too? "Damn! I don't want to wait for your answer!" Before I knew it, he crashed his lips to mine and all I can do is to suppress a moan.

"What the fuck?! Seriously, you didn't know how to use a knife?!"

Tulungan niyo po ako sa isang terror na teacher na katulad ni Cross. Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nagkaroon ng isang napastriktong teacher na katulad ni Cross Falcon. I need help.

"Maalam naman ako, 'no! Eh, ibang usapan na naman kapag sa tao ibabato 'yung kutsilyo, eh!" pagrereklamo ko.

Nagsisimula na kami sa training chuchu na sinabi niya na kailangan ko raw at para na rin madistract ang sarili ko kay Van. Kaya 'yon nga, para hindi ko na siya gaanong maisip kahit na pangalan niya pa lang ang naiisip ko, namumuo na 'agad ang luha sa mata ko.

"You'll throw that knife to the target, Kisha, hindi naman sa tao 'agad!" He scolded.

I pouted and grabbed the knife. Uunahin daw muna namin ang paggamit ng mga weapons bago ang mga martial arts. Baliktad yata ang utak ni Cross kaya baliktad din 'yung pagtuturo.

Hindi na ako nagreklamo pa at ibinatong muli ang kutsilyo pero hindi man lang tumama doon sa board.

"You are aiming for the bull's eye Kisha so you should concentrate on the center of the board. Dapat lahat ng atensyon mo ay nasa pulang bahagi ng board. Maayos na ang position mo pero 'yung konsentrasyon ang ayusin mo. Dapat alerto ang lahat ng senses mo."

I did what he told me. I cleared my mind and concentrate on the board. I took a deep breath and threw the knife. The moment I threw the knife, I closed my eyes tightly, afraid of what will be the result. Narinig ko ang pagtusok ng kutsilyo sa board at dahan-dahan kong binuksan ang aking mga mata.

Oh my, I looked at Cross and he smiled at me. Hindi siya bull's eye pero malapit na roon sa gitna! Hindi katulad nu'ng mga una kong try na hindi man lang umabot doon sa board o kaya sobrang layo roon sa center.

"Well done, do it repeatedly hanggang sa maperfect mo." He crossed his arms. "You need to make 5 bull's eye and when you're finished, we will proceed to the next." Nagdikit siya ng limang board sa pader at umupo hindi kalayuan sa akin. Nagsignal siya na simulan ko na kaya sinumulan ko na. Sa pinakadulong board ako nagsimula, sinundan ko lang ang mga sinabi niya kanina at after ng 5 o 6 na try ay natamaan ko yung gitna.

Napasigaw na lang ako dahil sa sobrang saya. Aba! Ang sakit na ng braso ko kababato, 'no! Tumingin ako kay Cross at binigyan niy ako ng thumbs up. Sa pangalawang board naman ako tumapat at pagkatapos ng apat na try ay na-hit ko na naman ang bull's eye. I can't help but to grin widely.

Sumunod naman ang patatlong board hanggang sa last na halos umiikot lang sa dalawa o tatlong try lang bago ko matamaan ang center ng board. Lumapit ako kay Cross habang nakangiti ng malapad, ganito pala ang feeling kapag natapos mo 'yung pinaghirapan mo.

Tumayo si Cross at ginulo-gulo ang buhok ko. "Very good. You're learning very quick." He gave me his most sincere smile.

Napangiti na lang din ako at sinundan ko naman siya sa kung saan man siya pupunta.

Lumabas kami sa building at sinundan ko pa rin siya hanggang sa makarating kami sa isang field. Sa gitna ng filed ay may lamesa na may mga baril sa ibabaw, may headphone at eyeglasses. Sa hindi kalayuan naman ay may mga target na naman pero hugis tao, may bilog sa gitna na kulay pala. 'Wag mong sabihing shooting naman?

"Before I make you do this, I'll remind you that everything can be a weapon. You can use your shoes, your necklace, your bracelet, your bag, or anything surrounding you as a weapon. Kapag napunta ka sa isang scenario na may umatake sa 'yo at wala kang dalang armas ay lagi mong tatalasan ang isip at ang mga mata mo. Mata para makahanap ng pwedeng maging weapon at isip sa kung paano mo gagamitin 'yon."

I nodded slowly, analyzing what he has said. Everything can be a weapon, huh?

"So, can we start?"

Inalis niya ang salamin niya at ipinalit ang protective glass na nakapatong sa lamesa. Isinuot niya ang headphone at inayos ang baril. Wala talaga akong alam na kahit anong klase ng baril, ang alam ko lang ay masakit kapag nabaril ka.

"Just watch me first." Pumwesto na siya at tiningnan ko ang anggulo ng katawan niya, 'yung tayo niya para hindi na ako mahirapan pa mamaya. Tiningnan ko rin kung paano niya hawakan 'yung baril. Hindi ko alam na magiging mahirap pala 'to.

Nagsimula na siyang magshoot at ano pa bang aasahan ko? Eh, 'di bull's eye. Ilang beses pa niya 'yung ginawa roon sa mga sunod na target at puro sa gitna tumama. Ang galing niya. Ang graceful niyang gumalaw.

"Kagaya nu'ng sa knife throwing, kailangan mo lang ng focus at concentration." Inabot niya sa ;kin ang baril at kinuha ko naman ito. Sinuot ko ang protective glass at ang headphone. Ginaya ko 'yung posisyon niya kanina, nanginginig ang kamay kong nakahawak sa baril. Kinakabahan talaga ako, hindi naman ako sanay sa mga ganito, eh. Maya-maya ay lumapit sa akin si Cross. Hinawakan niya ang braso ko at inayos ang tayo ko. "Ayos na ang position mo, simulan mo na. 'Wag mong tigilan hanggat hindi mo napapatama sa gitna."

Nanginginig pa rin ang kamay ko kaya huminga ako ng malalim at nagfocus. Let's get this over with. Madali naman akong matuto kaya hindi naman siguro aabutin ng ilang oras dito.

"Ah!" Nabitawan ko 'yung baril kasi nagulat ako sa putok nito. At saka ang lakas nu'ng force na napaatras ako nu'ng paputukin ko na. Dahan-dahan akong tumingin kay Cross at nakagat ko na lang ang ibabang labi ko nang makita siyang masamang nakatingin sa 'kin. Nakakatakot talaga siya.

"Do it again. Kailangan mong masanay na ganyan talaga kapag nagpapaputok ka ng baril. Salubungin mo 'yung puwersa," maikling sabi niya at umupo na ulit.

Huminga ulit ako nang malalim at paulit-ulit na pinatamaan 'yung target hanggang sa nasanay na rin ako sa paghawak. Ang sakit na talaga ng braso ko dahil na din sa knifre throwing kanina tapos sumunod naman ito.

Nu'ng nakapag-adjust na ako sa paghawak ng baril ay sinimulan ko na ulit para makakuha ng limang bull's eye. Mukhang mas mahirap 'to.

Napapikit ako at tiningnan kung saan tumama at napailing ako ng sobrang layo sa gitna. Muntik ng hindi tumama doon sa target. Paulit-ulit akong nagpaputok hanggang sa matamaan ko na 'yung gitna. Hindi ko na tiningnan si Cross at sunod-sunod na nagpaputok pero hindi ko pa rin inaalis ang concentration ko. May isang helera ng target at may naisip ako.

"Pagkatapos ba nito magpapahinga na tayo?"

"No"

"Meron akong sasabihin." Tinaasan naman niya akong kilay. "Kapag napatamaan ko 'yang tatlong sunod-sunod na target ng hindi pumapalya sa unang try hahayaan mo akong magpahinga."

Napalunok ako at napaisip sa sinabi ko. Ano ba 'yung sinabi kong 'yun?! Paano kapag hindi ko napatamaan sa gitna, eh, 'di tuloy pa rin ang training kahit pagod na pagod na ako? Ang sama talaga nitong si Cross, hindi man lang ako bigyan ng break.

Bigla naman siyang napangisi. "Sige. Payag ako." Tumango naman ako sa kaniya at humarap na roon sa mga target. Iisipin ko na lang na si Van 'yan para maalis ko 'yung sakit at galit sa puso ko.

Tama! 'Yung mukha ni Van ang iisipin ko kapalit nung center nu'ng target. Pumwesto na ulit ako at simulan ng bumaril at natamaan ko! Effective pala! Pumunta naman ako sa tapat nu'ng isang target at mukha lang ni Van ang inisip ko at saka ako nagsimula ulit bumaril.

Napanganga ako at hindi makapaniwalang napatamaan ko ng walang palya 'yung tatlong target. Napatingin ako kay Cross at hindi ko mapigilang mapangiti ng malawak.

Tumayo siya at ngumiti sa akin. "You did well. Hindi ko aakalaing madali kang matututo. You need more practice. Hindi muna kita itetrain ng tatlo hanggang limang araw at sa loob ng araw na 'yun ay magpapractice ka nitong mga tinuro ko sa 'yo."

"Aye, Sir!" Sumaludo ako sa kanya. Ginulo-gulo naman niya ang buhok ko.

Narinig ko namang may pumalakpak. Napalingon kami at nakita si Ivan na papalapit sa direksyon namin na may hawak na sandwich.

"Ang galing mo, Kisha," nakangiting sabi niya sa 'kin at iniabot niya sa 'kin 'yung sandwich. "Para sa 'yo, baka nagugutom ka na."

"Salamat! Nag-abala ka pa."

Binuklat ko ang sandwich para tingnan ang palaman at naamoy ko 'yung mayonnaise. Parang bumaliktad ang sikmura ko at pakiramdam ko ay masusuka ako. 'Agad kong ibinalik kay Ivan ang sandwich at walang imik na tumakbo papunta sa may restroom. Hindi ko na pinansin ang pagtawag sa 'kin nina Cross at Ivan. Pagdating ko sa restroom ay nasuka na lang ako.

Anong nangyayari sa 'kin? Kumakain naman ako ng sandwich na may mayonnaise noon, in fact, paborito ko pa nga 'yun, eh.

Pagod lang siguro ako sa training.

Sana.

"Anong nangyari?"

"Bakit ganito?"

"Sino ang gumawa nito?"

Sunod-sunod na tanong nila sa akin pagkadating na pagkadating nila. Hindi ko muna ginalaw ang mga katawan ng mga member ng council. Kailangan muna silang paimbestigahan.

"May nagtraydor sa council," sabi ko sa kanila.

"Sino naman?" tanong ni Jenessa.

"Si Uranus." Tumango naman silang lahat sa naging sagot ko sa tanong ni Jenessa. "Siya lang ang tanging wala tito at malaki ang council para mahanap 'agad itong bulwagan. Madaming pasikot-sikot sa building na ito at tanging tayong mga Vampire Clan at Council lamang ang may alam ng buong building na ito."

Bakit ang mga kakampi ay pumapanig sa kalaban? Hindi ba nila naisip kung ano ang magiging kahahantungan ng lahat ng ito? Kung tutuusin, walang sinoman ang may gutso ng Great War. Oo nga at sa pagitan ito ng mga bampira at hunter pero madadamay pa rin ang mga tao na inosente sa mga ganito. Mga taong hindi alam na ang mga nilalang na katulad namin ay nabubuhay sa mundong 'to.

"Anong balak mong gawin?" tanong naman ni Yatriv.

"Ang mga Fiends daw ang may gawa nito sa kanila, nakausap ko pa si Jane bago siya bawian ng buhay. Kailangan na nating alamin kung saan nanggagaling ang mga Fiends para mas madali na para sa atin ang kumilos. Mahirap lumaban ng hindi natin alam kung sino ang tunay na kalaban."

"Hindi kaya si Israel ang may pakana ng lahat ng ito?" sabi naman ni Jett.

"Hindi ko nasisigurado. Matagal ng nananahimik si Israel pero hindi nawawala sa isip ko na baka may kinalaman siya rito."

Naalala ko bigla si Jack. Hindi ko magawang magalit sa kaniya ng tuluyan. Gusto ko ding malaman ang side niya. Hindi kasi ako makapaniwalang matatraydor niya ako ng gano'n na lang na para bang wala kaming pinagsamahan.

Maya-maya ay tumunog ang aking telepono. 'Agad ko naman itong kinuha sa aking bulsa at tiningnan ang caller.

"Farrah? Napatawag ka? Bakit 'di pa kayo umuuwi ni Jick? Nakaisa na ba sa 'yo si Jick? Buntis ka na ba?" sunod-sunod na tanong ko sa kaniya. Hindi pa kasi sila nauwi ni Jick. Baka kasi may ginagawa na silang milagro.

[A-Ano ba 'yang mga sinasabi mo?!] Napatawa na lang ako. Siguradong pulang-pula ang mukha niya. [May mahalaga kaming sasabihin sayo...]

Napakunot ang noo ko nang madinig ang ingay mula sa background.

"Jack! Bakit mo kinain yung saging ko?!"

"BABABA..BABABANANA...BABABA..."

"Itigil mo nga 'yang pagkanta nyan! Akin 'yan, eh! Gaya-gaya ka!"

"Farrah, si Jack ba yung kausap ni Jick?"

[Oo, eh. May kailangan kang malaman kaya bumalik ka na sa mansyon.]

Hindi na ako nakapagsalita dahil pinagbabaan na niya ako ng telepono. Kasama nila si Jack, ibig sabihin ba ay maayos na ang lahat? Kakampi na ulit si Jack? Pero hindi ko alam kung kaya ko pa siyang pagkatiwalaan kagaya noon. Kaya ko pa kaya? Napabuntong hininga ako at naihilamos ko na lang ang aking kamay sa aking mukha. Kailangan ko munang puntahan sina Farrah para maayos na ang problema. Ang dami kong katanungan kay Jack.

"May importante ka bang gagawin?" Tumingin naman ako kay Noi na nagpupunas ng kaniyang espada.

"Oo, kayo na muna ang bahala rito, dadating na mamaya ang mga mag-iimbestiga ng mga katawan nila. May kailangan lamang akong gawin." Tumango lamang sila at lumabas na ako sa building.

Pasakay na sana ako ng kotse ng may kung ano akong nakita sa kalangitan. Nanlaki ang mga mata ko at 'agad na tumakbo papasok ulit sa loob ng building.

"Maghanda kayo! They are here!" sigaw ko sa kanila at isa-isa kaming lumabas. Nagmimistulang madilim ang kalangitan dahil sa mga nilalang na lumilipad. Mas madami ito kumpara roon sa mga nakalaban namin noon. Kahit nasa malayo sila ay kitang-kita ang mga pula nilang mga mata at ang mahahaba nilang pakpak.

'Agad akong nagpalit sa Legendary Form dahil siguradong magiging matinding labanan 'to.