Chapter 52

Split into Two

The cold wind blew and Kisha shivered. She shouldn't feel cold; she shouldn't feel anything except pain and hatred. But why is she so affectionate to the girl for a fact that they only met in just one day and talked in just a minute? Ano bang meron sa batang babaeng iyon at nakakaramdam siya ng ganito? Hindi niya maintindihan ang nangyayari sa sarili niya. Hindi siya makapagfocus. Saan man siya tumingin, ipikit man niya ang mga mata niya, si Savannah lang ang tangi niyang nakikita.

"This is not good. Bakit sa tuwing iniisip ko si Savannah, naiisip ko rin ang hayop na Van na iyon?!" She threw the dart and hits the bull's-eye. Tumayo siya at kinuha ang kaniyang coat. Kailangan niyang magpahangin, baka makakatulong itong maibalik ang focus niya sa mga bagay na mas importante.

Kinuha niya ang susi ng kaniyang kotse sa may side table at pumunta na sa parking lot. Nandito siya ngayon sa mansyon at wala naman ang Supreme Commander kaya madali siyang makakaalis. Mabilis niyang pinatakbo ang kaniyang kotse na hindi alam kung saan pupunta. Gusto lang muna niyang lumayo at makapag-isip.

Nang makalayo siya sa kanilang mansyon ay binagalan na niya ang takbo ng kaniyang sasakyan at minabuti na lamang na pagmasdan ang paligid kung nasaan siya ngayon. Nasa loob pa rin siya ng District 1 pero malapit na siya sa may dulo. Itinigil niya saglit ang pagmamaneho at tiningnan ang isang daan papunta sa gubat.

"What is this place? I have never been here before," she muttered to herself. Dahil napuno na lang din siya ng kyuryosidad ay tinahak na niya ang daan na iyon at hindi rin nagtagal ay nasa harapan siya ng isang malaking gate kung saan sa loob nito ay isang mansyon.

Parang may kung anong kumirot sa kaniyang ulo kaya napahawak siya rito. Pamilyar ang lugar na ito sa kaniya pero kahit anong gawin niyang pag-iisip ay hindi niya alam kung bakit hindi niya maalala. Sigurado siyang nanggaling na siya rito noon.

Pinatay niya ang makina ng kaniyang sasakyan at bumaba na. Muli niyang tinitigan ang buong lugar.

Muli siyang napahawak sa kanoyang ulo nang makarinig siya ng boses.

"Palabasin mo ako rito! Hindi dapat ikaw ang nakikita nila!"

"Umalis ka sa katawan ko!"

"Ako dapat ang nakikita nila, hindi ikaw!"

Napasabunot na lamang siya sa kaniyang buhok. Sarili niyang boses ang naririnig niya at hindi niya alam kung bakit. Palabasin? Sino? Bakit? Ano bang nangyayari sa kaniya?

"What the hell?! Tama na!"

Napaluhod na lamang siya dahil sa sobrang sakit ng kaniyang ulo. Maya-maya ay naramdaman niyang nawala na ang sakit sa kaniyang ulo at tumigil na rin ang boses na nadidinig niya. Inayos niya ang kaniyang sarili at lumapit sa gate. Nakalock ito kaya tinalon na lamang niya ang gate para makapunta siya sa kabila. She landed smoothly and walked towards the mansion. It's so quiet and all she can hear is the faint sound coming from the insects.

Nang makarating na siya sa harapan ng malaking pinto ay hinawakan niya ang doorknob at pinihit, pero nakalock ito. Kinuha niya ang kaniyang maliit na dagger sa bulsa niya at ginamit ito para mabuksan ang pinto. The door opened and she let herself go inside.

Inilibot niya ang tingin sa buong mansion at para bang bawat sulok nito ay nakita na niya. Para bang matagal na siyang nakapunta rito.

"Why is it so familiar?"

Napadako ang tingin niya sa mga picture frames at hindi niya alam kung ano ang mararamdaman niya nang makita ang isang litrato niya na nakayakap kay Van. With trembling hands, she held the picture frame and stared at it for a long time.

"Why am I here in the picture? And why am I hugging this piece of sh*t?!" she exclaimed.

She hastily put it down and looked at the other pictures. Halos lahat ng litrato ay kasama siya, and to make the matter worst, mga bampira ang kasama niya. Alam niyang bampira na siya pero ginawa siyang bampira para ubusin ang lahi ng mga ito. Bakit siya nandito? Tinitigan niya ng matagal ang mga litrato sa harapan niya at mukhang ang saya-saya niya sa lahat ng litrato na kasama siya.

Nilibot niya ang unang palapag ng mansion at nagulat siya sa kaniyang sarili dahil hindi man lang siya naligaw, alam niya kung saan lalabas at papasok. Nalilito na talaga siya. Hindi niya alam kung saan magtatanong o kung kanino magtatanong para masagot lahat ng katanungan niya.

Umakyat naman siya sa ikalawang palapag ng mansyon kung saan nandoon ang mga kwarto. Nakaagaw ng pansin niya ang isang kwartong may pinakamalaking pinto sa lahat. Lumakad siya papunta rito at 'agad iyong binuksan. Bumungad naman sa kaniya ang malaking kama, ang malaking bintana na binabalutan ng pulang kurtina at malaking espasyo na silid.

She walked towards the bed and sit at the edge of it. She roamed her eyes around the room and the pain in her head starts again. Muli siyang napahawak sa kaniyang ulo at mariing pinikit ang kaniyang mata.

"Let me out of here!"

"They need me! He needs me!"

"Let me out!"

The screaming in her head made the thing worst. She can't hold it any longer, it's too painful, and it's as if someone was ripping her head into two. She can hear her own voice screaming in her head, telling her to go away, to stop until she can't bear the pain anymore.

"Stop, please! Stop!" she screamed at the top of her lungs. She's panting; sweat is dripping from her forehead. The voice in her head stop and the pain was gone. She slowly put her hands away from her head and wipes the tears on her cheek without even realizing that she just cried.

She roamed her eyes again and the tears coming from her eyes continue to fall. And there's one thing she is sure about.

"I'm finally back," she whispered.

The door suddenly opened and they stared at each other for a while before breaking the silence.

"K-Kisha?" Van was frozen from where he is standing.

"Oh God, Van." She gets down on her knees and sobbed.

"Trying to run away, coward?" I smirked at him. "You're dead."

Pinagsama-sama ko lahat ng kapangyarihan ko sa isang bola at pinatama sa dibdib niya. Nagpagewang-gewang ang sasakyan at 'agad ko naman itong nai-preno. Pinuntirya ko ang puso niya kaya siguradong hindi na siya mabubuhay pa. Unti-unting nawalan ng kulay ang katawan niya na para bang natutuyuan siya ng dugo at alam kong sa pagkakataong 'to, patay na si Ivan Crone.

Lumabas ako ng sasakyan niya at bumalik sa Woodland Tribe. Halos walang natira sa mga umatakeng Vampire Hunter. Lahat sila ay natalo na nilang lahat at ngayon ay naabutan ko naman silang nakatipon sa iisang lugar kung saan lahat sila ay nakaharap kay Queen Teresse. Lumapit ako sa kanila at nagbow muna sa reyna biglang pagbigay galang.

"Utang na loob ko ang pagkakasalba ng aming tribo sa inyo, Legendary Vampire," nakangiting sabi ni Queen Teresse. "Patawarin mo sana ako kung ako ay nagmatigas at masyadong nagtiwala sa aking kakayahan. Lubos akong nagpapasalamat dahil handa kayong tumulong sa amin."

"Walang anuman. Responsibilidad ko lahat ng angkan ng mga bampira at kahit anong oras, handa kaming tumulong sa inyo."

"Napag-isipan ko ang iyong sinabi. Tutal hinihingi mo ang tulong namin kung sakaling magkaroon man ng Great War sa pagitan ng mga Vampire Hunter at mga bampira, handa na kaming tumulong sa inyo. Tawagin niyo lamang kami at hindi na kami magdadalawang-isip na tulungan kayo."

Hindi ko naman mapigilang mapangiti dahil sa magandang balitang ito. Ngayong nasa panig ko na lahat ng angkan, handa na kami sa kung ano mang laban ang dadating. "Maraming salamat, Queen Teresse. Hindi ko makakalimutan ang araw na 'to kung kailan pumayag kang makipagtulungan sa tagalabas."

"Gano'n din ako, Van Walker, aking tatandaan ang araw na 'to kung kailan tinulungan mo kaming lahat dito. Ilang libong taon naming pinangangalagaan ang aming tribo at hindi ko maipagkakaila na natakot ako na baka mawala na lamang ito na parang bula dahil sa kalaban, mabuti na lamang at nandyan kayo para sa amin."

"Iyo itong dalhin." May iniabot sa akin si Reese. Isang 12-inch na haba na kawayan na may 3 inch na kapal. May pula itong tali sa labas na para bang pwedeng hilahin. "Itapat mo iyan sa kalangitan at hilahin mo ang pulang tali na iyan kapag kailangan mo ng tulong namin at hindi magtatagal ay dadating kami para sa inyo."

Pinagmasdan ko ito, ano kayang mangyayari kapag hinila ko 'yung tali?

" 'Wag mong ipuputok yan kapag..."

Hinila ko 'yung tali at hindi ko napansin na kay Reese para nakatutok 'yung dulo nu'ng kawayan. Sumabog ito patungo sa kaniya. Napuno ng usok ang kapiligiran at ng humupa ito ay masamang nakatingin sa akin si Reese habang kulay itim na ang buong katawan niya. Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilang matawa dahil sa itsura niya, 'yung buhok niya kasi tirik-tirik na dahil sa impact.

"Uhh, sorry?" nagpeace sign ako sa kaniya at napailing na lamang siya. Lumakad siya paalis, malamang ay para maligo.

"Bakit hindi muna akyo tumigil dito at magpahinga? Magpapahanda ako ng pagkain para sa inyo," sabi ng reyna.

" 'Wag na –"

"Tamang-tama, gutom na ako!"

"Ako rin!"

Hindi pa ako tapos sa pagsasalita ay sumingit na ang kambal na sina Jack at Jick. Lumapit naman ang tatlo pang makukulit na sina Tres, Trey at Tred kay Queen Teresse. Nakalimutan kong nandito nga pala sila, buti na lang at hindi nila naiisipang gumawa ng pranks ngayon.

Tinulungan lamang namin ang buong tribo na ayusin ang mga nasirang bahay bago kami nagsama-sama para sa isang malaking salu-salo sa pagitan ng Woodland Tribe, iba't-ibang angkan ng bampira, at ng mga nobles. Napuno lamang ng kwentuhan at tawanan ang aming pagsasalu-salo at pagkatapos nito ay oras na para kami ay umalis.

"Kailangan na naming umalis," paalam ko sa magkapatid.

"Maraming salamat, Van Walker, sa lahat ng naitulong mo ngayong araw," sabi ni Queen Teresse.

"Walang anuman. Basta kapag kailangan ng tulong ng bawat isa sa atin, sana handa tayong magtulungan."

Tumango lamang si Teresse at si Reese sa akin. Bumaba na kami ng bundok at sumakay na sa sari-sarili naming sasakyan. Mabilis ko namang pinatakbo ang aking sasakyan dahil atat na atat na akong umuwi. Gusto kong matulog at magpahinga. Napakadaming nangyari ngayong araw at tanging tulog lamang ang paraan para maibsan ito.

Dahil sa mabilis kong pagpapatakbo ay nakarating ako kaagad sa mansyon pero itinigil ko ang aking sasakyan sa harapan ng gate kung saan may nakatigil na isang kotse. Saan ko nga ba nakita ang kotseng 'to? Pamilyar, eh. Nilapitan ko ang gate pero nakalock ito. Malamang ay umakyat na lamang kung sinoman ang pumasok dito. Binuksan ko ang gate at pinasok ko ang aking sasakyan.

Nakabukas ang pinto ng mansyon kaya nagmamadali akong umakyat para tingnan kung sino ang nakapasok dito. Lahat ng kwarto ay aking tiningnan at inihuli ko ang aking kwarto. Kung wala siya sa ibaba, nasa kwarto ko siguro. Sino naman kaya ang papasok dito? Kalaban?

'Agad kong binuksan ang pinto at hindi ko inaasahan ang taong makikita ko sa loob ng kwarto ko.

"K-Kisha?"

"Oh God, Van." Napaluhod si Kisha sa sahig at hindi na napigilang mapahikbi. Sobrang sakit ng dibdib niya dahil sa mga nangyayari at ngayon alam na niyang nagbalik na siya sa tunay na siya. Pero alam din niyang mamaya, babalik na naman siya sa pagiging halimaw.

Naglakad si Van papalapit sa kaniya at lumuhod sa kaniyang harapan. Niyakap siya nito nang mahigpit at hinagod ang kaniyang likudan na mas lalong nagpaiyak sa kaniya. Sobra siyang nangulila sa mga haplos ni Van, sa yakap nito, sa pagmamahal nito, halos lahat ng tungkol kay Van.

"Don't cry, Kisha, please. What happened? Are you now my Kisha?" Nag-aalangan si Van na tanungin ito. Paano kapag plano lamang ito ni Kisha para mapatay siya? Para makapaghigante sa kaniya? Pero kung mamatay man siya ngayon, masaya na siyang namatay siya na nayakap si Kisha sa huling pagkakataon.

"Ako 'to, Van. Hindi na ako 'yung Kisha na walang maramdamang kahit ano, 'yung Kisha na kayang pumatay ng tao." Nanginginig ang kamay ni Kisha habang inaalala ang pangyayaring iyon. Hindi niya gustong gawin ang bagay na iyon pero ang isang bahagi niya ang gumagawa noon at hindi siya.

Hinawakan siya ni Van sa kaniyang balikat at tiningnan siya sa kaniyang mga mata.

"What is exactly happening, Kisha? Tell me please. Naguguluhan na ako."

"We have no time, Van. Any second, any minute, babalik na 'yung Kisha na nakaharap niyo noon. I'm trapped in my own body and I don't know how to escape. Nang iturok sa akin 'yung Elixir Blood, para bang naging dalawa ang katauhan ko. Hindi ko nga alam kung bakit ako nagbalik ng ganito pero siguro binigyan lang ako ng pagkakataon para itama ang lahat ng ito." Hinawakan ni Kisha ang pisngi ni Van. He leaned into her touch. He missed this very much. "I just want to stay with you like this hanggat hindi pa siya bumabalik. I missed you so much, Van, so much that it hurts."

He leaned his forehead on hers and kissed the tip of her nose.

"I love you, Kisha." He kissed her cheek. "So much that it also hurts."

And finally, he claimed the lips of the woman he loves so much. It was a slow and passionate kiss but replaced by a wild, hungry, and longing kiss. It's as if they are hungry for each other. They slowly stood up without breaking the kiss, instead, it became deeper. Kisha raked her hands through his hair and Van encircled his hands in her waist. His hands slid in her jeans and gripped her butt. He lay down the latter in the bed and started kissing her neck and leaving marks like saying it is his territory.

"It would be better if I take this off." Van ripped her clothes and unhooked her bra. She can't help but suppress a moan when Van palmed her breast while licking and sucking the other one. His kisses moved down from her breast to her tummy, his tongue doing circular motion in his skin.

Kisha helped Van taking his shirt off and together, they unbutton their jeans until their underwear is only left. He started to kiss her again, their tongues battling, tasting each other's sweetness and invading every corner of each other's mouth. Kisha moaned and that made Van turned on even more.

They both remove their underwear 'til they are both naked. Van stared at Kisha's glorious body. He leaned on her and kissed her fully on her lips.

"Mine. You're only mine," he whispered in her ear and before biting her earlobe. "Get ready, baby." He kissed her forehead and slowly, gently, he pushed himself inside her. They both moaned because of his action.

He moved in and out of her slowly to avoid her from getting hurt.

Van moved faster and thrust deeper. Kisha put her legs around his waist and arched her back welcoming his deep thrust.

Kisha moaned because Van's thrust is getting faster and faster. All you can hear around the room is their moans and the creaking sound made by the bed. Their sweats are mixing; heavy panting and the heat between them are getting bigger and bigger.

Van is getting near his peak and he thrust even faster. Soon after, they both reached their climax and Van collapsed on top of her. He rolled beside her and hugged her tight.

"I love you, Kisha. This is the best night of my life."

"I love you too, Van. But please, don't sleep, okay? Baka bukas o baka mamaya bumalik na naman ako sa pagiging masama. Ayokong masaktan ka ng dahil sa 'kin kaya bantayan mo ako, please?"

Hinawi ni Van ang buhok na nakahara sa mga mata ni Kisha, mabilis niya itong hinalikan sa labi at muli na namang niyakap. Sana ganito na lang palagi. Sana ganito na lang habangbuhay. 'Yung walang gugulo sa kanilang dalawa, walang mangyayaring masama at masaya silang mamumuhay na magkasama.

"Don't worry, babantayan kita magdamag." He caressed her cheek and smiled. "By the way, I like your breast, it's bigger now." Then he grabbed her right breast and squeezed it.

Hinampas naman ni Kisha ang kamay ni Van at pinitik ang noo nito. "Kahit kailan talaga manyak ka! Akala ko nakalimutan mo na ang pagiging manyak mo, eh!" Hindi niya alam kung matatawa siya sa inasal ng binata pero mas pinili na lang niyang ngumiti.

"I'm just saying the truth. Can we have round 2? I want to do bad things with you." He winked then smirk. Napailing na lamang si Kisha habang nakangiti. "I'm just kidding though gusto ko pa talaga ng Round 2 pero dahil mukhang inaantok na ang pinakamamahal kong babae sa buong mundo, matulog ka na, okay?"

Umunan si Kisha sa dibdib ni Van habang nakayakap naman sa kaniya ang braso nito. Hinaplos ni Van ang malambot at mahabang buhok ng dalaga habang paminsan-minsan ay hinahalikan ang ulo nito.

"Good night, Van. Hindi man maalala ng isang bahagi ko ang nangyari ngayon, lagi mong isipin na nandito pa ang tunay na ako. Hindi ko alam kung paano ako babalik sa dati pero kung magharap tayong muli bilang kalaban ang tingin ko sa 'yo, please 'wag kang magdalawang-isip na patayin ako."

"What the f*ck are you saying, Kisha? I won't do that!" pagpoprotesta ni Van.

"Van, hindi na mapipigilan ang isang bahagi ko. Magdadala lamang ito ng gulo sa inyo kaya, Van, gawin mo ito para sa buong angkan mo, sa mga tao."

"No, if you die, I'll kill myself." He gritted his teeth. "Sa sinabi mo, para na ring sinabi mo na patayin ko ang sarili ko."