Chapter 53

The Day They Met

"What?! He's dead?!" The voice of the Supreme Commander is so loud that all of the hunters inside the room flinched in nervousness. Except for one person, Kisha, who is busy examining her nails. "Kisha! Where were you when they attacked the Woodland Tribe?! I told you to come with them!"

He is indeed so enraged because of what just happened. They lose lots of Vampire Hunters and one of them is Ivan Crone who was handling all the experiments. And without him, they don't know who will lead the Research and Experiment Team.

Kisha looked at him with a bored expression on her face. "I'm not in the mood to fight yesterday so I didn't come." She stood up and stuffed a lollipop in her mouth. "And it's not my fault that they can't kick those vampire's asses," she said with a playful smirk on her lips. She turned around and was about to head towards the door when a cold hand wrapped around her wrist making her stop in her tracks. She faced the one who stopped her and in the blink of an eye, a strong palm lands on her face.

Her head turned to the other side because of the impact of the slap that her grandfather gave her. All the hunters in the room dispersed quickly knowing that the tension between the two grew bigger.

"Wala kang respeto! Sinong may sabi sa 'yong maaari mo akong basta na lamang talikuran?! Sino ka ba? Baka nakakalimutan mo kung ano ang katayuan ko rito!" nanginginig sa galit si Nicolas habang nakatingin sa pasaway niyang apo. Kitang-kita sa kaniyang mga mata ang galit, kung normal na hunter ang nasa harapan ngayon ay baka maihi na sila sa takot pero ibahin niya si Kisha, hindi ito basta-basta natatakot sa presensya niya, in fact, para ngang wala lang sa kaniya kung magalit o hindi ang Supreme Commander.

In spite of her throbbing cheek, she smirked and wiped the blood on her lips using the back of her hands.

"Mababa man o mataas ang katayuan mo, kung pagkukumparahin mo ang kapangyarihan ko sa kapangyarihan mo, nasa unang lebel ka pa lang." Patungkol ni Kisha sa pagiging bampira niya ngayon at sa pagkakaroon niya ng malakas na kapangyarihan. Kumpara nga naman sa Supreme Commander na magaling lamang sa mga armas at tao lamang ngayon ay wala pa ito sa kalingkingan ng kapangyarihan niya.

Nicolas gritted his teeth and gripped Kisha's wrist harder but she just gave him an emotionless stare in response.

"Don't be too full of yourself, young lady. It's all my idea to make you that way so stop acting that you are high and mighty. You don't know what I can do to you if you disobey me."

Imbis na matakot, kabaliktaran niyon ang ipinakita ni Kisha.

Kisha whistled. "Oh, I'm scared. I think I'm gonna pee on my pants," she said mockingly. Marahas niyang binawi ang kaniyang kamay mula kay Nicolas.

She walked outside the room, leaving the Supreme Commander watching her in disbelief but all he can do now is to shake his head.

A stubborn brat like her mother, I see. Maybe she has the same fate as her mother. A fate to die. But not now, I still need her.

"Savannah!" Cross screamed at the top of his lungs. Pagkagising niya ay nakatali na ang dalawa niyang mga kamay at paa sa may kama. At isa lang ang may gawa nito kundi si Savannah.

Bumukas naman ang pinto at nakita niyang nakatayo roon si Savannah habang nakangisi at pinipigilang tumawa. May hawak itong lubid kagaya nu'ng nakatali sa kamay at paa niya. Lumapit ito sa kaniya hanggang sa nasa gilid na ito ng kaniyang kama.

"Hi, Cross!" She beamed, showing her attractive dimples. Muntik na tuloy makalimutan ni Cross ang mga sasabihin niya kay Savannah. Balak niya sana itong pagalitan dahil sa ginawa nito sa kaniya ngayon pero saglit itong nawala dahil sa ngiti nito.

"What the freaking hell did you do to me? Why am I tied up?!" Sinubukan niyang alisin ang kamay niya pero masyadong mahigpit ang pagkakatali nito sa kaniya. He looked up to Savannah and she just smirked.

"Well, you locked me up in my room yesterday so I'm just being fair." She crossed her arms and raised an eyebrow. Kahapon kasi ay tumakas siya dahil hindi siya pinayagan ni Cross na pumuntang mall kaya bilang parusa, grounded siya at hindi pwedeng lumabas sa kaniyang kwarto.

"You're not being fair here, Savannah. Why don't you just lock me up here? Why do you need to tie me up?"

"I'm not stupid. If I lock you here, you will always find a way to escape so I tied you up."

Nakalimutan ni Cross na matalino nga palang bata si Savannah. Wala na siyang nagawa kundi ang mapabuntong hininga. She didn't need to go this far. "Look, Savannah. I'm sorry if I locked you up into your room. It's just that natakot ako nang bigla ka na lang nawala. Akala ko may masama ng nangyari sa 'yo. Pwede ka namang pumunta ng mall pero 'wag namang araw-araw. Nakalimutan mo na bang delikado 'yun para sa 'yo?"

Savannah's forehead creased and she pouted her lips. Pinag-iisipan niya kung aalisin na ba ang pagkakatali niya kay Cross.

"Untie me here, Savannah." Cross looked at her intensely and she can't help but stare at the man's perfection. He is beyond beautiful. His gaze is breathtaking. "Please?" he said almost a whisper and Savannah gave up. She leaned forward to untie the ropes from Cross's hands.

She huffed when she finished untying the ropes. Cross stood up and held his wrist. May mapulang nakapalibot sa kaniyang kamay dahil sa mahigpit na pagkakatali pati na din sa kaniyang paa.

"I'm sorry, Cross! Nagkaroon ka tuloy ng ganyan!" Napatakip naman si Cross sa kanyang tenga dahil sa malakas na boses ni Savannah.

Tumayo si Cross at hinawakan sa magkabilang pisngi si Savannah at dahil maliit sa kaniya si Savannah, kailangan niya pang tumungo para mapagtagpo ang kanilang mga mata.

Pinigilan naman ni Cross na matawa dahil sa umiiyak na si Savannah. "Hey, stop crying. Hindi naman masakit, pumula lang dahil sa sobrang higpit ng pagkakatali mo." Pinunasan ni Cross ang luha nito gamit ang kanyang hinlalaki.

She sniffed. "Kahit na! S-Sinasabi mo lang 'yan para hindi ako mag-alala pero alam kong masakit 'yan!" Patuloy pa rin sa pag-iyak si Savannah. Hindi naman malaman ni Cross kung paano niya ito patatahanin. Noong baby si Savannah ang dahilan lang ng pag-iyak nito ay dahil may laman na ang diaper niya o kaya kailangan ng uminom ng gatas, noon namang 3 years old siya, laruan lang ang katapat niya para mapatahan ito pero ngayong malaki na si Savannah, hindi niya alam kung paano ito papatahanin.

He pulled her closer to him and hugged her, whispering soothing words to her. Hindi rin nagtagal ay tumahan na rin si Savannah. Maaari ngang madami ng alam si Savannah at kung umakto at magsalita siya ay parang mas matanda sa edad niya pero ang totoo, batang Savannah pa rin ang nakapaloob kay Savannah ngayon.

"So, pwede na ba akong lumabas ng bahay?"

Cross palmed his face and shook his head. So stubborn, damn it.

VAN woke up and the other side of the bed was empty where Kisha laid last night. He gripped the bed cover tighter and sighed heavily. Para sa kaniya, kagabi ang pinakamasayang gabi sa buong buhay niya. Sa nangyari, nalaman niyang nandoon pa pala ang Kisha na minahal niya at nagkaroon siya ng pag-asa na mabawi siyang muli. He will do everything to bring her back even it will cost his life.

He stood up and prepared himself. Wala naman siyang gaanong aasikasuhin kaya mas mabuti na lamang na magkaroon naman siya ng oras para sa sarili niya. Nagbihis siya at lumabas sa kaniyang kwarto. Naabutan naman niyang naghahalikan sa may hallway sina Victoria at Wade.

"Nasa harapan niyo lang 'yung kwarto, dito pa talaga kayo naghahalikan."

Saglit lamang siyang tiningnan ng dalawa at pinagpatuloy ang kanilang paghahalikan. Napailing na lamang si Van at dumaan sa gilid ng dalawa at kasunod naman ay ang pagdaan niya sa kwarto ng kambal na sina Jick at Jack. Nakabukas ang pinto ng kwarto ng kambal kaya tiningnan niya kung anong ginagawa ng dalawa.

"BABABA BABABANANA BABABA BABABANANA~" panimula ni Jick habang may hawak na gitara.

"POTATO~ OH OH OH." Nagsecond voice naman si Jack.

Hindi na sana niya gagambalain pa ang dalawa ng dumating si Farrah.

" 'Wag ngqa kayong maingay!" sigaw ng dalaga sa kambal.

"Sorry my love so sweet! Hindi na mauulit!"

Halos masuka naman si Van dahil sa itinawag ni Jick kay Farrah at mas minabuti na lamang niyang hayaan na lamang ang mga ito. Napupuno ng sigawan, tawanan, murahan at kung ano-ano pa ang buong mansyon niya dahil nandito pa rin ang mga representatives at ilang mga bampira na tumulong sa kanila noong labanan. Masaya sana kung nandito rin si Kisha para makilala niya ang iba pang kalahi ni Van pero naisip ni Van na baka bumalik na ulit si Kisha sa pagiging masama niya.

"O? Saan ka pupunta?" tanong ni Lolo G habang hawak ang iPad niya. Nang tingnan ni Van ang screen ay may video na nakapause.

"Kahit saan, magkaroon man lang ng katahimikan ang buhay ko. Ang iingay niyo rito, eh," sabi na lamang niya at nagdiretso na palabas ng mansyon, papunta sa kaniyang kotse. 'Agad niya itong pinatakbo at pumunta sa kung saan man niya magustuhang pumunta.

Matapos ang ilang minuto ng paikot-ikot sa buong District ay itinigil niya ang sasakyan sa may park ng District 6. QAng layo ng narating niya at nakarating siya tito sa pinakahuling District. Wala namang gaanong nakatira sa District na ito kaya ito ang pinakatahimik at pinakapayapang lugar sa lahat. Karamihan din sa mga tao na nakatira rito ay pag-aani at pag-aalaga ng hayop ang kabuhayan at dito rin nanggagaling ang lahat ng pinagtitinda sa mga palengke sa ibang District.

Bumaba siya sa kaniyang sasakyan at pumunta sa bench sa ilalim ng puno at pinagmasdan ang itsura ng kanyang paligid. Kakaunti na ang mga naglalarong bata at ang iba pa ay isa-isa ng sinusundo ng mga magulang nila.

Ano kayang pakiramdam ng may anak? Natanong na lamang niya sa kanyang sarili. Isa rin siguro sa pinakamasayang mangyayari sa kaniya ay ang magkaroon ng anak kay Kisha at bubuo sila ng masayang pamilya. Kung alam niya lang na mangyayari ng maaga ito, sana noon pa lang niya pinakasalan si Kisha at bumo ng pamilya kasama nito.

Maya-maya pa ay narinig niya ang pagkanta ng isang batang babae kaya napatingin si Van sa pinanggagalingan ng maganda at matinis na tinig ng isang bata. Nakita niya ang isang batang babae na nasa edad sampu na naglalakad habang nakanta. Nadadala ng hangin ang mahaba niyang buhok at nakangiti ito na para bang nag-eenjoy siya sa ginagawa niya.

May kung ano siyang naramdaman sa kanyang dibdib at hindi niya alam kung bakit sa unang tingin niya palang sa bata ay may iba siyang naramdaman na hindi niya alam kung ano. Para bang matagal na niyang nakita ang bata pero hindi niya alam kung saan.

Tumigil na sa pagkanta ang bata at nagtagpo ang mga mata nilang dalawa. Ngumiti sa kaniya ito at wala ng nagawa si Van kundi ang ngumiti na rin.

"You have a good voice," Van said.

She beamed at him and hopped her way towards his side. She slumped at the bench he was sitting in and looked at him with her brown eyes. "I know right." She giggled.

Van was taken aback because of her response. Inaasahan ni Van na magpapasalamat ito sa compliment na binigay niya o kaya magpapakahumble sa harapan niya pero kabaliktaran noon ang sinabi ng bata.

The girl stared at him as if he has grown five heads. She raised her index finger and much to his surprise, the girl poked his cheek. "You're so handsome. Are you even real? It's as if you came out from a comic book."

Van laughed and held the girl's hand. "I know I'm handsome. You don't need to state the obvious." He smirked. "What's your name?" The girl piqued his interest. Hindi naman siya gaanong mahilig sa bata pero may something na nag-uudyok sa kaniyang manatili rito at kausapin ito.

"I'm Savannah. My name is pretty, right? Like me."

Van can't help but smile when he heard the girl's laughter. May kapareho ito ng tawa, narinig na niya rin ang ganitong tawa noon. Kisha. Right. Kaboses niya si Kisha kapag natawa.

"Yes. I will not question that. You're indeed pretty." He is still holding the girl's petite hand and has the feeling that he doesn't want to let go. "I'm Van. Nice to meet you, young lady." Van kissed the back of Savannah's hand and the latter giggled. It was like music to his ears. This kid is very adorable.

"You're Van and I'm Savannah. Para tuloy hinango 'yung pangalan ko sa pangalan mo." Napaisip si Van sa sinabi ni Savannah at napangiti siya nang mapag-isipang tama nga naman ang sinabi nito. Parang galing sa kaniya 'yung pangalan na 'Savannah'. "Pero mas maganda ang pangalan ko."

"Medyo makapal din ang mukha mo, 'no?" pabirong sabi ni Van. Hindi niya alam kung bakit ang gaan-gaan ng loob niya sa bata. Para bang sasabog ang puso niya sa saya kapag ngumingiti ito sa kaniya. Para kasing kamukha ni Savannah si Kisha kaya natutuwa siyang mapagmasdan ang mukha nito.

"Hindi makapal ang mukha ko, 'no! Nagsasabi lang ako ng totoo!" She pouted and crossed her arms.

Napatawa na lamang si Van at ginulo-gulo ang buhok ni Savannah. "Sino nga palang kasama mo rito? Nasaan ang parents mo?"

Sadness crossed over the younger's face but she replaced it with a big smile.

"Ako lang mag-isa ang nagpunta rito sa park. Malapit lang naman dito 'yung bahay naming, eh. And as for your second question." Mapapalaban ako sa pagsasalita ng ingles sa batang 'to, Van thought. "I don't know where my parents are. I didn't even have the chance to see them in person. Maybe they don't know I exist."

Muli siyang tumingin kay Van at sa pagkakataong ito, kita ni Van ang lungkot sa mga mata ng bata kahit na nakangiti pa ito. He wants to hug her, to keep her; he wants to see her smile.

"You know what? You look like my father."

Van's eyes widened. "Wala akong ginalaw na ibang babae bukod sa babaeng mahal ko," he said defensively.

"Wala akong sinasabing ikaw ang ama ko, ang sabi ko lang kamukha mo ang ama ko. Duh!" She rolled her eyes at him.

"Akala ko ba wala na sila at hindi mo sila nakilala ng personal? Paano mo nalaman ang itsura nila?"

For the second time, Savannah rolled her eyes at him and all he can do is to look at the girl with amazement. Kung sa ibang tao siguro hindi niya mapapalampas na basta na lang may gaganito sa kaniya pero kapag si Savannah ang gumagawa, tuwang-tuwa pa siya. Weird. "Hindi ba uso sa 'yo ang cellphone? Camera? Or something like that? Of course, I have a picture of them. There's someone who's taking care of me and he showed me the pictures of my parents."

He? Lalake ang nag-aalaga sa kanya?

There's something kicks in. Instinct? Nang marinig niyang lalake ang nag-aalaga sa bata ay gusto niyang masigurado kung safe ba ito sa lalakeng iyon. Gusto niyang malaman kung sino at kung paano siya itrato ng nag-aalaga sa kaniya. Hindi niya alam kung bakit gusto niyang protektahan ang bata. Kung saan? Hindi niya alam. Pakiramdam niya lang na kailangan niya itong protektahan.

"Who's 'he'?" tanong niya rito.

Bago pa masagot ni Savannah ang kaniyang tanong ay dumating si Patrick na dala ang kaniyang motor at tumigil sa harapan nilang dalawa ni Van.

"Savannah! Kailangan na nating umuwi!" Napatingin siya kay Van at pilit niyang itinago ang pagkagulat sa mukha niya. Masyadong nagiging maliit ang mundo ng mag-ama, hindi pa ito ang oras para malaman nila ang relasyon nila sa isa't-isa.

"We need to go home already?! But I'm still talking to him!" pagmamaktol niya. Patrick mentally facepalmed. This is getting worst.

"It's okay, Savannah. You need to go home at isa pa, malapit na ring gumabi. It's bad for a beautiful lady like you staying in a place like this. Don't worry, we will meet again and we will talk about a lot of things," he assured her. Van pulled her into a tight hug and he doesn't want to let her go. In just a short period of time, he's attached to the kid already.

"Okay. As if I have a choice." She pouted. Savannah stood up and smiled at him. "Goodbye, Van!" Lumakad na siya at umangkas sa motor ni Patrick. "Can I call you Dad since you really look like my father?" She looked away and her face has a shade of red in embarrassment.

Van's heart leaped in happiness. "Of course you can." Wala na siyang iba pang nasabi dahil sa kasiyahan? Gulat? Bakit ang saya-saya niya nu'ng nagtanong si Savannah kung pwede siya nitong tawaging Dad?

"Well then! Bye, Dad!" Kumaway si Savannah kay Van at sinimulan na ni Patrick na paandarin ang motor paalis. Kahit malayo na si Savannah ay patuloy pa rin ang pagkaway nito sa kaniya at gano'n din siya. At nu'ng nawala na sa paningin niya ang motor na sinasakyan ng bata ay ibinaba na niya ang kaniyang kamay at ipinamulsa na lamang ito. Hindi niya pinagsisihang lumabas siya ngayong araw dahil kung mas pinili niyang magkulong sa kwarto ay baka hindi niya makikilala si Savannah.

"I hope I will have a kid like her someday," he muttered to himself while smiling.